ΜΕΡΟΣ 2 — «Η Κλάρα αποφάσισε να μη χαρεί ούτε ένα νόμισμα — αλλά όταν ένας άγνωστος εμφανίστηκε έξω από το σπίτι της και τη ρώτησε αν είχε βρει κάτι πίσω από τον πίνακα, κατάλαβε ότι κάποιος την παρακολουθούσε»

/HOOK

Το επόμενο πρωί, η Κλάρα βρήκε πατημασιές έξω από την πόρτα.

Δεν ήταν δικές της.

Ούτε ανήκαν σε κάποιον που είχε έρθει να την επισκεφθεί.

Κάποιος είχε σταθεί εκεί τη νύχτα.

Κάποιος είχε κοιτάξει το σπίτι.

Κάποιος ήξερε.

Η Κλάρα κοίταξε τις πατημασιές για αρκετή ώρα.

Μετά έκλεισε την πόρτα.

Έβαλε το ξύλινο κουτί κάτω από το κρεβάτι και έκρυψε το γράμμα μέσα στα ρούχα της.

Δεν εμπιστευόταν κανέναν.

Την ίδια μέρα πήγε στο χωριό.

Στο μικρό παντοπωλείο, μια ηλικιωμένη γυναίκα την πλησίασε.

«Εσύ είσαι η καινούργια;»

«Ναι.»

«Στο παλιό σπίτι;»

Η Κλάρα δίστασε.

«Ναι.»

Η γυναίκα χαμήλωσε τη φωνή της.

«Ο πατέρας μου έλεγε πως εκείνο το σπίτι δεν έπρεπε ποτέ να πουληθεί.»

«Γιατί;»

Η γυναίκα την κοίταξε περίεργα.

«Δεν ξέρω.»

«Κάποιος πρέπει να ξέρει.»

Η ηλικιωμένη αναστέναξε.

«Μια οικογένεια ζούσε εκεί πριν από πολλά χρόνια. Η μητέρα είχε δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι.»

Η καρδιά της Κλάρας χτύπησε πιο γρήγορα.

«Τι απέγιναν;»

«Κανείς δεν ξέρει.»

«Και η μητέρα;»

«Έμεινε μόνη μέχρι τον θάνατό της.»

Η Κλάρα έβγαλε από την τσάντα της ένα αντίγραφο του ονόματος που υπήρχε στο γράμμα.

Η γυναίκα χλώμιασε.

«Πού το βρήκες αυτό;»

«Στο σπίτι.»

Η γυναίκα έκανε ένα βήμα πίσω.

«Μην ψάξεις άλλο.»

«Γιατί;»

«Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να θυμούνται.»

Πριν προλάβει να πει κάτι άλλο, ένας άντρας μπήκε στο κατάστημα.

Ήταν περίπου εξήντα ετών.

Κοίταξε την Κλάρα.

Μετά κοίταξε το χαρτί στο χέρι της.

«Έχεις βρει κάτι.»

Δεν ήταν ερώτηση.

Η Κλάρα έκρυψε το χαρτί.

«Δεν ξέρω τι εννοείτε.»

Ο άντρας χαμογέλασε.

«Αν βρήκες κάτι πίσω από έναν πίνακα, καλύτερα να το επιστρέψεις εκεί που ήταν.»

Η Κλάρα ένιωσε το αίμα της να παγώνει.

«Ποιος είστε;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

Έφυγε.

Η ηλικιωμένη γυναίκα ψιθύρισε:

«Μην του μιλήσεις ξανά.»

Η Κλάρα επέστρεψε στο σπίτι πριν δύσει ο ήλιος.

Εκείνο το βράδυ άνοιξε ξανά το γράμμα.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε κάτι που δεν είχε προσέξει.

Ένας μικρός αριθμός.

17-4-9.

Κάτω από αυτό υπήρχε μια φράση:

«Η αλήθεια βρίσκεται εκεί όπου τα παιδιά άκουγαν τη βροχή.»

Η Κλάρα κοίταξε το ταβάνι.

Σκέφτηκε το σπίτι.

Πού άκουγαν τα παιδιά τη βροχή;

Στη σοφίτα.

Πήρε μια λάμπα και ανέβηκε.

Οι σανίδες έτριζαν κάτω από τα πόδια της.

Στο βάθος βρήκε ένα παλιό ξύλινο μπαούλο.

Το άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν παιδικά ρούχα.

Ένα ξύλινο άλογο.

Μια φωτογραφία.

Και πίσω από τη φωτογραφία...

ένα δεύτερο γράμμα.

Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν γραμμένο από τη μητέρα.

Ήταν γραμμένο από ένα παιδί.

«Μαμά, αν φύγουμε, μην πιστέψεις όσα θα σου πουν.»

Η Κλάρα πάγωσε.

Από κάτω υπήρχε μια ημερομηνία.

Την ίδια ημέρα που, σύμφωνα με τα αρχεία, τα παιδιά είχαν εξαφανιστεί.

Και τότε ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος από την είσοδο.

Κάποιος είχε ανοίξει την πόρτα.

Η Κλάρα έσβησε αμέσως τη λάμπα.

Ακούστηκαν βήματα.

Ένας άντρας μπήκε στο σπίτι.

Και ψιθύρισε:

«Ξέρω ότι το βρήκες.»

Η Κλάρα κράτησε το χέρι στην κοιλιά της.

Δεν ήταν πλέον μόνη.

Και ο άνθρωπος που βρισκόταν κάτω ήξερε ακριβώς τι έψαχνε.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…