ΜΕΡΟΣ 2: Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΥΠΕΡΗΧΟ ΚΑΙ ΠΑΓΩΣΕ… Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΙ ΤΗ ΛΑΘΟΣ ΓΥΝΑΙΚΑ!

Ο Ντιέγκο στεκόταν μπροστά στην οθόνη, με τα χέρια σταυρωμένα και ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη.

Ήταν βέβαιος ότι είχε έρθει η στιγμή που περίμενε.

Η στιγμή που η γυναίκα του θα αναγκαζόταν επιτέλους να παραδεχτεί την αλήθεια.

Η Πάολα στεκόταν λίγο πιο πίσω του, κρατώντας την τσάντα της και παρακολουθώντας κάθε κίνηση της γιατρού. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στην οθόνη, αλλά στο πρόσωπό της υπήρχε μια παράξενη ένταση που δεν είχα προσέξει ποτέ πριν.

Εγώ, ξαπλωμένη στο εξεταστικό κρεβάτι, προσπαθούσα να αναπνεύσω κανονικά.

«Λοιπόν, γιατρέ;» είπε ο Ντιέγκο. «Πόσο μηνών είναι; Θέλω να ξέρω πότε ακριβώς συνέβη αυτό.»

Η γιατρός δεν απάντησε αμέσως.

Έσκυψε προς την οθόνη, έλεγξε ξανά τις μετρήσεις και σημείωσε κάτι στον υπολογιστή της.

«Κύριε Ντιέγκο, θα ήθελα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η εξέταση αυτή μπορεί να μας δώσει σημαντικές πληροφορίες για την εγκυμοσύνη, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού.»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε για μια στιγμή.

«Δεν ήρθα εδώ για μάθημα ιατρικής. Θέλω να μάθω την ηλικία του εμβρύου.»

«Και θα σας εξηγήσω τι δείχνουν οι μετρήσεις. Όμως πρέπει να σταματήσετε να κατηγορείτε τη σύζυγό σας πριν έχουμε όλα τα στοιχεία.»

Ο Ντιέγκο έβγαλε έναν εκνευρισμένο αναστεναγμό.

«Πριν από δύο μήνες έκανα αγγειεκτομή. Τι άλλο χρειάζεται να καταλάβουμε;»

Η γιατρός γύρισε προς το μέρος του.

«Χρειάζεται να γνωρίζετε ότι η αγγειεκτομή δεν εξασφαλίζει άμεση στειρότητα. Μετά την επέμβαση, πρέπει να ακολουθούνται οι οδηγίες του ουρολόγου και να γίνεται η κατάλληλη εξέταση σπέρματος μέχρι να επιβεβαιωθεί ότι η διαδικασία έχει επιτύχει. Μέχρι τότε, μπορεί να εξακολουθεί να υπάρχει πιθανότητα εγκυμοσύνης.»

Ο Ντιέγκο έμεινε σιωπηλός.

Εγώ τον κοίταξα, νιώθοντας ένα μικρό κύμα ελπίδας.

«Σου το είχα πει», ψιθύρισα. «Σου είχα πει ότι έπρεπε να ακούσουμε τον γιατρό.»

Εκείνος γύρισε απότομα προς το μέρος μου.

«Μη μιλάς τώρα.»

Η φωνή του ήταν τόσο ψυχρή, που ένιωσα ξανά εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στήθος.

Η γιατρός συνέχισε την εξέταση.

«Λόρα, σύμφωνα με τις πρώτες μετρήσεις, η εγκυμοσύνη σου φαίνεται να είναι πιο προχωρημένη από όσο ίσως υπολόγιζες. Θα χρειαστεί να επιβεβαιώσουμε την ηλικία κύησης με βάση όλα τα διαθέσιμα στοιχεία.»

«Πιο προχωρημένη;» επανέλαβα.

«Ναι. Δεν θέλω να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα πριν ολοκληρώσω την αξιολόγηση.»

Ο Ντιέγκο πλησίασε την οθόνη.

«Πόσο πιο προχωρημένη;»

Η γιατρός τού έδειξε τις μετρήσεις.

«Τα ευρήματα δείχνουν ότι πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά τις ημερομηνίες. Ανάλογα με το πότε έγινε η σύλληψη, μπορεί να πρόκειται για εγκυμοσύνη που ξεκίνησε πριν από την επέμβασή σας ή για εγκυμοσύνη που ξεκίνησε αργότερα. Χρειάζομαι ακριβέστερες ημερομηνίες για να σας απαντήσω υπεύθυνα.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Δεν καταλάβαινα γιατί η γιατρός έμοιαζε τόσο προβληματισμένη.

«Υπάρχει κάτι άλλο;» τη ρώτησα.

Εκείνη κοίταξε ξανά την οθόνη.

«Υπάρχει ένα εύρημα που θέλω να ελέγξω καλύτερα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει πρόβλημα, αλλά θα προτιμούσα να μη βιαστούμε.»

Ο Ντιέγκο γύρισε προς την Πάολα.

«Το βλέπεις; Κάτι κρύβει!»

Η Πάολα δεν απάντησε αμέσως.

Για πρώτη φορά από τότε που είχε μπει στο δωμάτιο, φαινόταν νευρική.

Έσφιξε την τσάντα της και κοίταξε προς την πόρτα.

Η κίνηση ήταν μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη.

Αλλά την πρόσεξα.

Και για κάποιον λόγο, δεν μπορούσα να την ξεχάσω.

---

Λίγα λεπτά αργότερα, η γιατρός ολοκλήρωσε τις μετρήσεις και μου ζήτησε να καθίσω.

«Το πρώτο και σημαντικότερο είναι ότι ο καρδιακός παλμός του μωρού είναι καθησυχαστικός», μου είπε. «Θα χρειαστεί, όμως, να συνεχίσουμε τον έλεγχο του ευρήματος που παρατηρήσαμε και να προγραμματίσουμε όποια συμπληρωματική εξέταση κρίνουμε απαραίτητη.»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα ανακούφισης.

«Δηλαδή το μωρό μου είναι καλά;»

«Μέχρι στιγμής, ορισμένα στοιχεία είναι καθησυχαστικά. Θα είμαστε πιο βέβαιοι όταν ολοκληρωθεί ο έλεγχος.»

Έγνεψα.

Τουλάχιστον το παιδί μου ήταν ακόμη εκεί, χτυπώντας την καρδιά του μέσα μου.

Ο Ντιέγκο, όμως, δεν φαινόταν ικανοποιημένος.

«Και οι ημερομηνίες;» επέμεινε.

Η γιατρός άνοιξε ξανά το ιστορικό μου.

«Θέλω να δω πότε ήταν η τελευταία περίοδός σου, Λόρα. Θυμάσαι την ημερομηνία;»

Του απάντησα.

Με ρώτησε επίσης πότε έκανα το πρώτο θετικό τεστ και αν είχα κρατήσει προηγούμενες εξετάσεις.

Της έδωσα όλες τις πληροφορίες που είχα.

Εκείνη τις κατέγραψε προσεκτικά.

Ο Ντιέγκο παρακολουθούσε κάθε κίνηση με ανυπομονησία.

«Λοιπόν;» ρώτησε ξανά.

Η γιατρός άφησε το στυλό της.

«Θα χρειαστεί να συγκρίνουμε αυτές τις πληροφορίες με τα ακριβή στοιχεία της επέμβασης. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο να επικοινωνήσετε με τον ουρολόγο σας για να επιβεβαιώσετε αν έχετε κάνει την εξέταση σπέρματος που προβλέπεται μετά την αγγειεκτομή.»

Ο Ντιέγκο συνοφρυώθηκε.

«Δεν έκανα τέτοια εξέταση.»

Η γιατρός τον κοίταξε προσεκτικά.

«Δεν σας την είχαν συστήσει;»

«Μου είχαν πει διάφορα. Νόμιζα ότι η επέμβαση ήταν αρκετή.»

Η γιατρός αναστέναξε απαλά.

«Τότε δεν πρέπει να θεωρείτε δεδομένο ότι η αγγειεκτομή είχε ήδη επιτύχει. Η μετεγχειρητική παρακολούθηση είναι σημαντική.»

Ένιωσα σαν να είχε ανοίξει ένα παράθυρο μέσα σε ένα δωμάτιο που ήταν κλειστό για εβδομάδες.

Όλα όσα μου είχε αρνηθεί ο Ντιέγκο να ακούσει άρχιζαν επιτέλους να ακούγονται από κάποιον άλλον.

«Άρα υπάρχει πιθανότητα το παιδί να είναι δικό του;» ρώτησα.

Η γιατρός απάντησε προσεκτικά.

«Υπάρχει πιθανότητα, αλλά δεν μπορώ να επιβεβαιώσω την πατρότητα από τον υπέρηχο. Αυτό είναι διαφορετικό ζήτημα και απαιτεί κατάλληλη εξέταση, αν αποφασίσετε να την κάνετε.»

Ο Ντιέγκο δεν είπε τίποτα.

Η Πάολα έσκυψε προς το μέρος του και του ψιθύρισε κάτι που δεν άκουσα.

Εκείνος την κοίταξε απότομα.

«Τι είπες;»

«Τίποτα», απάντησε εκείνη γρήγορα.

Αλλά δεν ήταν τίποτα.

Το ένιωσα.

Κάτι συνέβαινε ανάμεσά τους και δεν ήθελαν να το καταλάβω.

---

Όταν βγήκαμε από το ιατρείο, ο Ντιέγκο με σταμάτησε στον διάδρομο.

«Περίμενε.»

Γύρισα προς το μέρος του.

«Τι θέλεις;»

Έριξε μια ματιά γύρω μας για να βεβαιωθεί ότι κανείς δεν άκουγε.

«Μην αρχίσεις να λες ότι η γιατρός απέδειξε πως το παιδί είναι δικό μου.»

Τον κοίταξα με δυσπιστία.

«Δεν είπε αυτό. Είπε ότι δεν μπορείς να γνωρίζεις χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις.»

«Δεν αλλάζει τίποτα. Θα κάνουμε τεστ DNA όταν γεννηθεί.»

«Εντάξει», απάντησα.

Φάνηκε να ξαφνιάζεται.

«Εντάξει;»

«Ναι. Δεν έχω τίποτα να κρύψω.»

Για πρώτη φορά, δεν είχε έτοιμη απάντηση.

Τον προσπέρασα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.

Πίσω μου άκουσα την Πάολα να μιλάει χαμηλόφωνα.

«Ντιέγκο, πρέπει να φύγουμε.»

Δεν γύρισα να κοιτάξω.

Όμως, πριν περάσω την πόρτα, άκουσα εκείνον να τη ρωτά:

«Γιατί είσαι τόσο νευρική;»

Και εκείνη να απαντά:

«Δεν είμαι. Απλώς θέλω να τελειώσει όλο αυτό.»

Συνέχισα να περπατώ.

Δεν ήξερα ακόμη τι σήμαιναν αυτά τα λόγια.

Ήξερα μόνο ότι, για πρώτη φορά, δεν ήμουν εγώ η μόνη που φαινόταν να φοβάται την αλήθεια.

---

Το ίδιο βράδυ, επέστρεψα στο σπίτι και έβαλα τις εξετάσεις μου πάνω στο τραπέζι.

Για ώρα κοιτούσα τις εικόνες του υπερήχου.

Το μικρό μου μωρό.

Το μοναδικό πλάσμα που δεν με είχε κατηγορήσει, δεν με είχε εγκαταλείψει και δεν είχε ζητήσει αποδείξεις για την αγάπη μου.

Ακούμπησα τα δάχτυλά μου πάνω στην εικόνα.

«Θα τα καταφέρουμε», ψιθύρισα.

Τότε χτύπησε το κινητό μου.

Ήταν ένα μήνυμα από την πεθερά μου.

«Ο Ντιέγκο μού είπε ότι πήγατε στον γιατρό. Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως, αν αποδειχθεί ότι το παιδί δεν είναι δικό του, δεν θα σε βοηθήσουμε σε τίποτα.»

Έκλεισα τα μάτια μου.

Ούτε εκείνη είχε ακούσει τι είχε πραγματικά συμβεί.

Ή ίσως δεν ήθελε να ακούσει.

Άφησα το κινητό στην άκρη και πήγα να ετοιμάσω κάτι να φάω.

Λίγο αργότερα, ενώ καθόμουν μόνη στην κουζίνα, το τηλέφωνο χτύπησε ξανά.

Αυτή τη φορά ήταν ένας άγνωστος αριθμός.

Σκέφτηκα να μην απαντήσω.

Ύστερα, για κάποιον λόγο, ένιωσα ότι έπρεπε.

«Παρακαλώ;»

Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε μια γυναίκα.

«Είσαι η Λόρα;»

«Ναι. Ποια είστε;»

Η γυναίκα δίστασε.

«Δεν με γνωρίζεις. Αλλά σε παρακαλώ, άκουσέ με μέχρι το τέλος.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.

«Τι συμβαίνει;»

«Έμαθα τι έγινε με τον άντρα σου και την εγκυμοσύνη σου.»

Σηκώθηκα από την καρέκλα.

«Ποια είστε;»

«Κάποια που γνωρίζει την Πάολα.»

Το όνομα με έκανε να παγώσω.

«Τι σχέση έχετε μαζί της;»

Η γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Δεν μπορώ να σου τα πω όλα από το τηλέφωνο. Αλλά πρέπει να ξέρεις ότι η Πάολα δεν σου λέει όλη την αλήθεια.»

Έσφιξα το κινητό στο χέρι μου.

«Τι εννοείτε;»

«Υπάρχει κάτι από το παρελθόν της που ο Ντιέγκο ίσως δεν γνωρίζει. Και φοβάμαι ότι, αν δεν το μάθεις σύντομα, θα πληγωθείς περισσότερο.»

Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μου.

«Σας παρακαλώ, πείτε μου τι συμβαίνει.»

Η γυναίκα σώπασε για λίγα δευτερόλεπτα.

Ύστερα είπε κάτι που έκανε την καρδιά μου να σταματήσει σχεδόν.

«Λόρα, πριν από λίγους μήνες, η Πάολα είχε μια συζήτηση που δεν έπρεπε ποτέ να μάθει ο Ντιέγκο. Και το όνομά σου αναφέρθηκε μέσα σε αυτήν.»

Έμεινα ακίνητη.

«Το δικό μου όνομα; Γιατί;»

«Επειδή η εγκυμοσύνη σου ίσως να μην είναι το μόνο μυστικό που απειλεί να καταστρέψει τη ζωή σας.»

Η γραμμή διακόπηκε.

Έμεινα να κοιτάζω το κινητό μου, ανίκανη να κουνηθώ.

Δεν ήξερα αν έπρεπε να πιστέψω μια άγνωστη γυναίκα.

Δεν ήξερα αν η Πάολα έκρυβε πράγματι κάτι.

Αλλά ήξερα ένα πράγμα.

Αν κάποιος γνώριζε την αλήθεια, έπρεπε να τον βρω.

Και τότε το κινητό μου φωτίστηκε ξανά.

Ένα νέο μήνυμα είχε φτάσει από τον ίδιο άγνωστο αριθμό.

Αυτή τη φορά, υπήρχε μια φωτογραφία συνημμένη.

Την άνοιξα με τρεμάμενα χέρια.

Ήταν μια φωτογραφία της Πάολα έξω από ένα ιατρικό κέντρο, τραβηγμένη αρκετούς μήνες νωρίτερα.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μία μόνο πρόταση:

«Ρώτησε τον Ντιέγκο γιατί η Πάολα γνώριζε τόσο καλά τι σημαίνει μια αγγειεκτομή… πολύ πριν από τη δική του επέμβαση.»

Ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται.

Τι σχέση είχε η Πάολα με όλα αυτά;

Και γιατί κάποιος προσπαθούσε να μου αποκαλύψει την αλήθεια τώρα;

Δεν είχα ιδέα ότι το επόμενο τηλεφώνημα που θα δεχόμουν θα άλλαζε για πάντα όσα πίστευα για τον γάμο μου.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️