ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΗΘΕΛΕ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!

Κρατούσα το κινητό του γιου μου και διάβαζα ξανά και ξανά το μήνυμα της Ρενέ.

«Αν η μητέρα σου δεν μας βοηθήσει, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά. Πρέπει να αποφασίσεις με ποια οικογένεια θέλεις να είσαι».

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν μπορούσα να μιλήσω.

Δεν ήταν απλώς μια συνηθισμένη διαφωνία μεταξύ συζύγων. Ήταν ένα τελεσίγραφο. Η γυναίκα του είχε συνδέσει την οικογενειακή τους ζωή με τα χρήματα που πίστευε ότι θα μπορούσα να τους δώσω.

Και ο γιος μου το γνώριζε.

«Πότε σου το έστειλε αυτό;» ρώτησα.

«Πριν από τρεις ημέρες».

«Δηλαδή, πριν ακυρώσει την πρόσκλησή μου».

Ο Άνταμ έγνεψε αργά.

Ένιωσα έναν κόμπο να σχηματίζεται στον λαιμό μου.

«Και ήξερες ότι δεν ήμουν πλέον καλεσμένη;»

«Ναι».

Η απάντησή του με πόνεσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είχε πει εκείνο το πρωί.

«Και δεν σκέφτηκες να με προειδοποιήσεις;»

«Φοβόμουν ότι θα γινόταν μεγάλος καβγάς. Η Ρενέ ήταν ήδη θυμωμένη μαζί μου και δεν ήθελα να χειροτερέψουν τα πράγματα».

Τον κοίταξα στα μάτια.

«Επομένως, αποφάσισες ότι ήταν ευκολότερο να πληγωθεί η μητέρα σου παρά να διαφωνήσεις με τη γυναίκα σου».

«Δεν το βλέπω έτσι, μαμά».

«Τότε πώς το βλέπεις;»

Δεν απάντησε.

Έβαλα το κινητό του πάνω στο τραπέζι και πήγα προς το παράθυρο.

Έξω, ο κρύος αέρας έσπρωχνε τα ξερά φύλλα κατά μήκος του πεζοδρομίου. Σκέφτηκα τον Γουόλτερ και το πώς αντιμετώπιζε τις δυσκολίες. Δεν ήταν τέλειος άνθρωπος, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιούσε την αγάπη ως όπλο.

Αν ήθελε να με πείσει για κάτι, μου μιλούσε. Δεν με τιμωρούσε με τη σιωπή του.

«Άνταμ», είπα τελικά, «θέλω να σε ρωτήσω κάτι και θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά».

«Εντάξει».

«Η Ρενέ πίστευε ότι θα της έδινα τα 31.000 δολάρια;»

Ο γιος μου έτριψε το μέτωπό του.

«Νόμιζε ότι, όταν θα ήσουν έτοιμη, θα μας βοηθούσες με την προκαταβολή για το σπίτι».

«Και εσύ τι της είπες;»

«Της είπα ότι δεν μου είχες υποσχεθεί τίποτα».

«Τότε γιατί δεν της ξεκαθάρισες ότι τα χρήματα ήταν δικά μου και ότι εγώ θα αποφάσιζα τι θα τα κάνω;»

«Της το είπα! Αλλά πίστευε ότι, αφού είσαι μόνη σου και έχεις το δικό σου σπίτι, δεν θα χρειαζόσουν τόσα χρήματα».

Γύρισα απότομα προς το μέρος του.

«Δεν θα τα χρειαζόμουν;»

Ο Άνταμ κατάλαβε αμέσως το λάθος του.

«Δεν εννοούσα ότι δεν χρειάζεσαι χρήματα για να ζεις».

«Τότε τι εννοούσες; Ότι επειδή είμαι εξήντα δύο ετών, πρέπει να δώσω τις οικονομίες μου στα παιδιά μου και να μην κρατήσω τίποτα για το μέλλον μου;»

«Όχι, μαμά».

«Τότε άκουσέ με προσεκτικά. Δεν είμαι υποχρεωμένη να αποδείξω την αγάπη μου αγοράζοντας την αποδοχή κανενός».

Ο Άνταμ κάθισε ξανά.

Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί, έδειχνε περισσότερο ντροπιασμένος παρά θυμωμένος.

«Δεν ήθελα να συμβεί αυτό», ψιθύρισε.

«Ίσως όχι. Αλλά επέτρεψες να συμβεί».

Έμεινε σιωπηλός.

Ύστερα με ρώτησε:

«Και τώρα τι θα γίνει με τα Χριστούγεννα; Θα έρθεις σε εμάς; Μπορούμε να μιλήσουμε με τη Ρενέ και να βρούμε μια λύση».

Κοίταξα το ημερολόγιο που βρισκόταν πάνω στον πάγκο της κουζίνας.

Είχα ήδη σημειώσει ότι θα περνούσα την Παραμονή των Χριστουγέννων στο Westdale, βοηθώντας στο γεύμα για τις οικογένειες που είχαν ανάγκη.

«Έχω ήδη κανονίσει να πάω στο κοινοτικό κέντρο».

«Σοβαρά; Θα περάσεις τα Χριστούγεννα με αγνώστους αντί με τα εγγόνια σου;»

Αυτή τη φορά δεν ύψωσα τη φωνή μου.

«Δεν διάλεξα εγώ να μείνω μακριά από τα εγγόνια μου. Εσείς ακυρώσατε την πρόσκλησή μου».

Ο Άνταμ χαμήλωσε τα μάτια.

«Μπορείς να έρθεις μαζί μου», συνέχισα. «Εσύ, η Λίλι και ο Νόα. Θα υπάρχει φαγητό, μουσική και άνθρωποι που θα χαρούν να σας γνωρίσουν. Αν θέλετε να περάσουμε χρόνο μαζί, η πόρτα είναι ανοιχτή».

«Και η Ρενέ;»

«Είναι ευπρόσδεκτη, εφόσον θέλει να έρθει. Αλλά δεν πρόκειται να της δώσω χρήματα για να αποδείξω ότι αξίζω μια θέση στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι της».

Ο γιος μου σηκώθηκε αργά.

«Δεν ξέρω τι να της πω».

«Πες της την αλήθεια. Ότι η μητέρα σου αγαπάει την οικογένειά της, αλλά τα χρήματά της δεν αποτελούν οικογενειακό δικαίωμα».

Προχώρησε προς την πόρτα, όμως πριν φύγει γύρισε και με κοίταξε.

«Μαμά, πιστεύεις ότι ο μπαμπάς θα με συγχωρούσε για όσα έγιναν;»

Η ερώτησή του με αιφνιδίασε.

Πλησίασα και ακούμπησα απαλά το χέρι μου στον ώμο του.

«Ο πατέρας σου σε αγαπούσε περισσότερο απ' όσο μπορείς να φανταστείς. Αλλά θα ήθελε να αναλάβεις την ευθύνη των επιλογών σου».

Ο Άνταμ έγνεψε και βγήκε έξω.

Έκλεισα την πόρτα και έμεινα για λίγο ακίνητη.

Ήξερα ότι αυτή η ιστορία δεν είχε τελειώσει.

Η Ρενέ θα μάθαινε ότι δεν σκόπευα να αλλάξω γνώμη. Και δεν ήξερα πώς θα αντιδρούσε όταν καταλάβαινε ότι τα χρήματα που θεωρούσε ήδη δικά της είχαν δοθεί σε ανθρώπους που πραγματικά τα χρειάζονταν.

Αργότερα εκείνο το απόγευμα, ενώ ετοίμαζα τα πράγματα που θα έπαιρνα στο Westdale, το τηλέφωνό μου άρχισε να χτυπά.

Ήταν η Ρενέ.

Απάντησα.

Δεν μου ευχήθηκε καλές γιορτές. Δεν με ρώτησε πώς ήμουν.

Η πρώτη της φράση ήταν:

«Τζοάν, πρέπει να μιλήσουμε για αυτά τα χρήματα. Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζετε εσείς και ο Άνταμ».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Τι ακριβώς δεν γνωρίζω, Ρενέ;»

Ακολούθησε μια μεγάλη σιωπή.

Και ύστερα άκουσα την αποκάλυψη που θα άλλαζε εντελώς όσα πίστευα για την οικογένεια του γιου μου…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3  ➡️