ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΟΥΣ!

«Όχι… όχι… αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια!» ψιθύρισα, κοιτάζοντας ξανά και ξανά το χαρτί.

Ο Ντάνιελ στεκόταν απέναντί μου με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Δεν προσπάθησε καν να δικαιολογηθεί.

«Πες μου ότι δεν ισχύει», του είπα με τρεμάμενη φωνή.

«Μακάρι να μπορούσα».

Κοίταξα ξανά το έγγραφο. Ήταν ένα παλιό αντίγραφο από έναν ιατρικό φάκελο της Λίλι, με ημερομηνία αρκετά χρόνια πριν από τον γάμο της. Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μια σημείωση που δεν είχα δει ποτέ.

Η Λίλι είχε γράψει με το χέρι της στο κάτω μέρος:

«Δεν θέλω να με παντρευτεί κάποιος από οίκτο. Θέλω να ξέρω ότι με αγαπάει για αυτό που είμαι».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Δεν καταλαβαίνω. Τι σχέση έχει αυτό με τον γάμο σας;»

Ο Ντάνιελ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θυμάσαι τότε που η Λίλι είχε αρχίσει να αποφεύγει τις οικογενειακές συγκεντρώσεις;»

Έγνεψα.

Φυσικά και θυμόμουν. Για μήνες, η αδελφή μου είχε γίνει πιο σιωπηλή. Δεν ήθελε να βγαίνει, δεν ήθελε να γνωρίζει καινούριους ανθρώπους και μερικές φορές έκλαιγε χωρίς να εξηγεί τον λόγο.

«Μου είχε πει ότι φοβόταν πως κανείς δεν θα την αγαπούσε ποτέ πραγματικά», συνέχισε ο Ντάνιελ. «Ότι όλοι έβλεπαν πρώτα τη διάγνωσή της και μετά την ίδια».

Ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό μου.

«Γιατί δεν μου το είπε;»

«Επειδή δεν ήθελε να σε στενοχωρήσει. Και επειδή είχε κουραστεί να την αντιμετωπίζουν σαν να ήταν εύθραυστη».

Ο Ντάνιελ κάθισε σε μια καρέκλα και έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του.

«Όταν αρχίσαμε να περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί, κατάλαβα ότι η Λίλι είχε όνειρα όπως κάθε άλλος άνθρωπος. Ήθελε να ταξιδέψει, να φτιάξει το δικό της σπίτι, να παντρευτεί, να γίνει μητέρα. Δεν ήθελε κάποιον να αποφασίζει για εκείνη. Ήθελε έναν σύντροφο».

«Και την ερωτεύτηκες;» ρώτησα.

Με κοίταξε αμέσως.

«Ναι. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη που δεν ξέρεις».

Πριν προλάβω να απαντήσω, συνέχισε.

«Η Λίλι με είχε απορρίψει την πρώτη φορά που της είπα ότι ήθελα να είμαστε μαζί».

Έμεινα άφωνη.

«Τι; Γιατί;»

«Μου είπε ότι φοβόταν πως μια μέρα θα μετάνιωνα. Ότι ίσως παντρευόμουν την ιδέα να την προστατεύω και όχι την ίδια. Μου ζήτησε να μην της υποσχεθώ τίποτα αν δεν ήμουν σίγουρος».

Ο Ντάνιελ σκούπισε τα μάτια του.

«Δεν την πίεσα. Της είπα ότι δεν ήθελα να γίνω ο ήρωάς της. Ήθελα απλώς να είμαι ο άντρας που θα στεκόταν δίπλα της, όπως θα στεκόταν εκείνη δίπλα μου».

Ένιωσα τα δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά μου.

«Τότε γιατί μου είπε να μου αποκαλύψεις την αλήθεια αν δεν ξυπνούσε;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε προς την πόρτα του χειρουργείου.

«Επειδή πριν από λίγες εβδομάδες ανακάλυψε κάτι για την εγκυμοσύνη. Κάτι που φοβόταν ότι θα σε έκανε να την κοιτάξεις διαφορετικά».

Πάγωσα.

«Τι πράγμα;»

Εκείνος έβγαλε έναν δεύτερο φάκελο από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του.

«Η Λίλι είχε ζητήσει να συζητήσει ιδιαιτέρως με έναν ειδικό. Ήθελε να καταλάβει όλες τις πιθανότητες και τους κινδύνους για τα μωρά. Δεν ήθελε να της κρύψει κανείς τίποτα, ούτε να αποφασίσει άλλος για εκείνη».

«Και τι έμαθε;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως.

Μου έδωσε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε μια επιστολή που είχε γράψει η Λίλι για μένα. Αναγνώρισα αμέσως τον γραφικό της χαρακτήρα.

«Αγαπημένη μου αδελφή, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι ο Ντάνιελ έκανε αυτό που του ζήτησα. Σε παρακαλώ, μη θυμώσεις μαζί του. Δεν σου τα είπα όλα επειδή φοβόμουν ότι θα προσπαθούσες να με προστατεύσεις πριν καν με ακούσεις…»

Σταμάτησα να διαβάζω.

«Ντάνιελ, τι συμβαίνει με τα μωρά;»

Εκείνος έπιασε ξανά τα χέρια μου.

«Δεν ξέρουμε ακόμη τι θα συμβεί. Οι γιατροί κάνουν ό,τι μπορούν. Αλλά η Λίλι ήθελε να γνωρίζεις ότι είχε πάρει τις αποφάσεις της με τη βοήθεια των γιατρών και με πλήρη ενημέρωση».

Προσπάθησα να συνεχίσω το γράμμα, αλλά τα γράμματα μπροστά στα μάτια μου είχαν γίνει θολά.

Τότε ακούστηκε ένας ήχος από την πόρτα του χειρουργείου.

Ένας γιατρός βγήκε στον διάδρομο.

Σηκωθήκαμε και οι δύο αμέσως.

«Είστε οι συγγενείς της κυρίας Λίλι;» ρώτησε.

«Ναι!» απαντήσαμε ταυτόχρονα.

Ο γιατρός μας κοίταξε σοβαρά.

«Η επέμβαση δεν έχει ολοκληρωθεί. Έχουμε καταφέρει να σταθεροποιήσουμε την κατάσταση, αλλά οι επόμενες ώρες είναι κρίσιμες».

Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια και έγειρε στον τοίχο.

Κι εγώ κρατούσα ακόμη το γράμμα της αδελφής μου.

Στην τελευταία παράγραφο υπήρχε μια φράση που δεν είχα προσέξει:

«Υπάρχει ένας ακόμη λόγος που ο Ντάνιελ πρέπει να σου πει την αλήθεια. Ένας λόγος που αφορά κάτι που συνέβη πριν από τον γάμο μας… και που μπορεί να αλλάξει όσα πίστευες για την οικογένειά μας».

Σήκωσα αργά το βλέμμα μου προς εκείνον.

«Ντάνιελ… τι άλλο μου κρύβετε;»

Εκείνος άνοιξε το στόμα του για να απαντήσει.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, ο γιατρός επέστρεψε τρέχοντας από το χειρουργείο.

«Χρειάζεται να έρθετε αμέσως. Υπάρχει κάτι που πρέπει να αποφασίσουμε μαζί σας».

Και τότε κατάλαβα ότι το μυστικό του γάμου τους ήταν μόνο η αρχή…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ  3  ➡️