ΜΕΡΟΣ 3
Ο άντρας στη φωτογραφία γνώριζε το μυστικό μου — και οι γονείς μου είχαν κρύψει κάτι πολύ μεγαλύτερο
Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Κρατούσα τη φωτογραφία στα χέρια μου και κοιτούσα ξανά και ξανά τον άγνωστο άντρα στο βάθος.
Το πρόσωπό του ήταν μισοκρυμμένο από τη σκιά ενός δέντρου.
Κι όμως, υπήρχε κάτι στη στάση του που με έκανε να νιώθω πως δεν βρισκόταν εκεί τυχαία.
Ο παππούς τον είχε κυκλώσει με κόκκινο στυλό.
Και από πίσω είχε γράψει:
«Μην τον εμπιστευτείς».
Δεν καταλάβαινα.
Αν ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο επικίνδυνος, γιατί υπήρχε στη φωτογραφία;
Και γιατί ο παππούς δεν μου είχε μιλήσει ποτέ γι' αυτόν;
Το επόμενο πρωί πήρα μαζί μου τη φωτογραφία και πήγα στο ραντεβού με τον Μάρκο.
Ο άνθρωπος που ήξερε
Ο Μάρκος με περίμενε σε ένα μικρό καφέ.
Ήταν μεγαλύτερος απ' όσο περίμενα.
Γκρίζα μαλλιά, κουρασμένο πρόσωπο και βλέμμα ανθρώπου που είχε περάσει πολλά χρόνια προσπαθώντας να ξεχάσει κάτι.
Μόλις με είδε, σηκώθηκε.
«Καμίλα».
«Μάρκο».
Κοιταχτήκαμε για λίγα δευτερόλεπτα.
Μετά κάθισα απέναντί του.
Δεν έχασα χρόνο.
Έβγαλα τη φωτογραφία από την τσάντα μου και την ακούμπησα στο τραπέζι.
«Ξέρετε ποιος είναι;»
Ο Μάρκος κοίταξε τη φωτογραφία.
Το πρόσωπό του άλλαξε αμέσως.
«Πού τη βρήκες;»
«Στα πράγματα του παππού μου».
«Σου την έδωσε εκείνος;»
«Ναι».
Ο Μάρκος έμεινε σιωπηλός.
«Ποιος είναι;» επέμεινα.
Εκείνος έσκυψε προς το μέρος μου.
«Αυτός είναι ο Ρίτσαρντ Βέιλ».
Το όνομα δεν μου έλεγε τίποτα.
«Ποιος είναι;»
«Ο άνθρωπος που προσπάθησε να αγοράσει το σπίτι του παππού σου».
Έμεινα ακίνητη.
«Γιατί;»
«Επειδή δεν ήθελε το σπίτι».
«Τότε τι ήθελε;»
Ο Μάρκος με κοίταξε στα μάτια.
«Τη γη».
Η γη
«Τι είχε η γη;»
Ο Μάρκος έβγαλε έναν παλιό φάκελο από την τσάντα του.
«Ο παππούς σου είχε ένα κομμάτι γης που τότε όλοι θεωρούσαν άχρηστο».
Άνοιξε τον φάκελο.
«Ο Ρίτσαρντ όμως ήξερε ότι υπήρχε κάτι πολύτιμο κάτω από αυτό».
«Πετρέλαιο;»
Κούνησε το κεφάλι.
«Όχι».
«Τότε τι;»
«Ένα παλιό δικαίωμα νερού».
Δεν κατάλαβα.
Ο Μάρκος συνέχισε.
«Υπήρχε μια υπόγεια πηγή που περνούσε κάτω από τη γη του παππού σου. Και υπήρχαν παλιά δικαιώματα χρήσης που είχαν καταχωρηθεί δεκαετίες πριν».
«Και γιατί τον ενδιέφερε τόσο πολύ;»
«Επειδή μια μεγάλη εταιρεία ήθελε να αγοράσει ολόκληρη την περιοχή».
Κοίταξα τον φάκελο.
«Και οι γονείς μου;»
Ο Μάρκος δεν απάντησε.
«Τι σχέση είχαν;»
«Είχαν χρέη».
«Το ξέρω».
«Όχι. Δεν ξέρεις όλα τα χρέη».
Έβγαλε ένα έγγραφο.
«Οι γονείς σου είχαν δανειστεί χρήματα από τον Ρίτσαρντ».
Το στομάχι μου σφίχτηκε.
«Πόσα;»
Ο Μάρκος είπε ένα ποσό.
Ένιωσα να ζαλίζομαι.
Ήταν τεράστιο.
«Και δεν μπορούσαν να τα επιστρέψουν».
«Όχι».
«Γι' αυτό ήθελαν να πουλήσουν το σπίτι;»
«Ναι».
«Αλλά δεν μπορούσαν».
«Γι' αυτό προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν εσένα».
Έμεινα ακίνητη.
«Τι εννοείς;»
Ο Μάρκος χαμήλωσε τη φωνή του.
«Ήσουν πέντε χρονών. Ο παππούς σου ήταν ο νόμιμος κηδεμόνας σου μετά την υπογραφή των εγγράφων. Οι γονείς σου προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την παρουσία σου για να αποκτήσουν πρόσβαση σε έγγραφα που ανήκαν στον παππού σου».
«Δεν καταλαβαίνω».
«Ήθελαν να σε χρησιμοποιήσουν ως δικαιολογία για να επισκέπτονται το σπίτι».
Ένιωσα θυμό.
«Και μετά;»
«Ο παππούς σου κατάλαβε τι συνέβαινε».
Γιατί δεν τους έδιωξε αμέσως
«Τότε γιατί δεν τους κατήγγειλε;»
Ο Μάρκος χαμογέλασε πικρά.
«Επειδή ο Τομάς δεν ήθελε εκδίκηση».
«Αλλά τους άφησε να φύγουν».
«Ναι».
«Και με κράτησε;»
«Ναι».
«Γιατί;»
Ο Μάρκος έσκυψε προς το μέρος μου.
«Επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβε κάτι που οι γονείς σου δεν κατάλαβαν ποτέ».
«Τι;»
«Ότι εσύ ήσουν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να προστατεύσει εκείνη τη γη όταν μεγάλωνες».
Τον κοίταξα.
«Δεν βγάζει νόημα».
«Θα βγάλει».
Έβγαλε ένα ακόμη έγγραφο.
Ήταν μια παλιά νομική πράξη.
Στο κάτω μέρος υπήρχε η υπογραφή του παππού.
«Ο Τομάς μετέφερε νόμιμα την ιδιοκτησία σε σένα όταν ήσουν μικρή».
«Σε μένα;»
«Ναι».
«Μα εγώ δεν ήξερα τίποτα».
«Ακριβώς».
«Γιατί;»
«Επειδή αν το ήξερες, υπήρχε κίνδυνος να σε χρησιμοποιήσουν».
Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.
«Οι γονείς μου ήξεραν;»
Ο Μάρκος κούνησε το κεφάλι.
«Όχι».
«Ούτε η Βανέσα;»
«Όχι».
«Τότε γιατί γύρισαν τώρα;»
Ο Μάρκος με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.
«Επειδή τώρα κατάλαβαν».
Το τηλεφώνημα της μητέρας μου
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Στην οθόνη εμφανίστηκε:
Μαμά.
Δεν ήθελα να απαντήσω.
Ο Μάρκος όμως είπε:
«Απάντησε».
«Γιατί;»
«Άκου τι θέλει».
Σήκωσα το τηλέφωνο.
«Ναι;»
Η φωνή της μητέρας μου ήταν διαφορετική.
Δεν ήταν θυμωμένη.
Ήταν σχεδόν γλυκιά.
«Καμίλα… πρέπει να μιλήσουμε».
«Για ποιο πράγμα;»
«Για όλα όσα έγιναν».
«Δεν έχουμε τίποτα να πούμε».
«Κάνεις λάθος».
«Τι θέλεις;»
Σιωπή.
Μετά είπε:
«Θέλω να σε προστατεύσω».
Γέλασα πικρά.
«Με εγκατέλειψες όταν ήμουν πέντε».
«Δεν ξέρεις όλη την ιστορία».
«Τότε πες μου».
Η φωνή της άρχισε να τρέμει.
«Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά».
«Μπορούσατε να τηλεφωνήσετε».
«Δεν ήταν τόσο απλό».
«Δεκαεπτά χρόνια;»
«Καμίλα…»
«Δεκαεπτά χρόνια χωρίς ένα γράμμα».
Σιωπή.
Και μετά είπε:
«Ο παππούς σου μας απείλησε».
Πάγωσα.
«Τι;»
«Μας είπε ότι αν επιστρέφαμε, θα σε χάναμε για πάντα».
Κοίταξα τον Μάρκο.
Εκείνος είχε ακούσει αρκετά.
Το πρόσωπό του είχε γίνει σοβαρό.
«Λες ψέματα», είπα.
«Δεν λέω ψέματα».
«Τότε γιατί ήρθες χθες να πάρεις το σπίτι;»
«Επειδή φοβήθηκα».
«Τι φοβήθηκες;»
Η μητέρα μου δεν απάντησε.
«Μαμά;»
Τότε άκουσα κάτι που δεν περίμενα.
«Ο Ρίτσαρντ επέστρεψε».
Έκλεισα τα μάτια.
Ο Μάρκος σηκώθηκε από την καρέκλα.
«Τι θέλει;» ρώτησα.
«Το σπίτι».
«Γιατί;»
Η φωνή της έσπασε.
«Γιατί ο παππούς σου δεν του έδωσε ποτέ αυτό που ήθελε».
«Και τι ήταν αυτό;»
Η μητέρα μου ψιθύρισε:
«Ένα έγγραφο».
Το έγγραφο που δεν βρήκε κανείς
«Τι έγγραφο;»
«Δεν ξέρω πού είναι».
«Τότε πώς ξέρεις ότι υπάρχει;»
«Επειδή ο πατέρας σου το είδε».
«Πότε;»
«Πριν από δεκαεπτά χρόνια».
Ένιωσα το αίμα να παγώνει.
«Και τι έγραφε;»
«Δεν πρόλαβε να το διαβάσει όλο».
«Τότε τι είδε;»
Η μητέρα μου ψιθύρισε:
«Το όνομα του Ρίτσαρντ».
Η γραμμή σώπασε.
«Μαμά, πες μου όλη την αλήθεια».
«Δεν μπορώ».
«Γιατί;»
«Επειδή…»
Σταμάτησε.
«Επειδή εκείνος ξέρει πού μένεις τώρα».
Το τηλέφωνο έπεσε σχεδόν από τα χέρια μου.
«Τι εννοείς;»
«Μην επιστρέψεις μόνη σου στο σπίτι».
«Μαμά—»
Η γραμμή έκλεισε.
Κοίταξα τον Μάρκο.
«Τι συμβαίνει;»
Δεν απάντησε.
Αντίθετα, σηκώθηκε.
«Πρέπει να φύγουμε».
«Γιατί;»
«Τώρα».
«Δεν θα πάω πουθενά μέχρι να μου εξηγήσεις».
Ο Μάρκος πλησίασε στο παράθυρο.
Κοίταξε έξω.
Μετά γύρισε προς εμένα.
«Κάποιος μας παρακολουθεί».
Το αυτοκίνητο απέναντι
Πήγαμε στο παράθυρο.
Στην άλλη πλευρά του δρόμου ήταν παρκαρισμένο ένα μαύρο αυτοκίνητο.
Δεν υπήρχε κανείς έξω.
«Πόση ώρα είναι εκεί;»
«Από τότε που ήρθες».
«Πώς το ξέρεις;»
«Επειδή το είδα πριν μπεις».
«Και δεν μου το είπες;»
«Ήθελα να δω αν θα φύγει».
Δεν έφυγε.
Ο Μάρκος πήρε τον φάκελο.
«Πάμε από την πίσω πόρτα».
Βγήκαμε από το κτίριο.
Περπατήσαμε δύο τετράγωνα χωρίς να μιλήσουμε.
Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητό του, μου είπε:
«Τώρα πρέπει να σου πω κάτι που ο παππούς σου δεν πρόλαβε».
«Τι;»
«Ο Ρίτσαρντ δεν ενδιαφερόταν μόνο για τη γη».
«Τότε για τι;»
«Για το έγγραφο».
«Το ξέρω».
«Όχι. Δεν καταλαβαίνεις».
Έβγαλε ένα παλιό σημειωματάριο.
«Το έγγραφο αποδεικνύει ότι ο Ρίτσαρντ και οι συνεργάτες του είχαν παραβιάσει τον νόμο για να αποκτήσουν δικαιώματα σε ολόκληρη την περιοχή».
«Και ο παππούς μου το είχε;»
«Ναι».
«Πού;»
Ο Μάρκος με κοίταξε.
«Αυτό είναι το πρόβλημα».
«Τι εννοείς;»
«Ο Τομάς δεν το είχε στο σπίτι».
«Πού ήταν;»
«Το έδωσε σε κάποιον που εμπιστευόταν».
«Σε ποιον;»
Ο Μάρκος δεν απάντησε.
«Μάρκο!»
«Στον πατέρα σου».
Πάγωσα.
«Τι;»
«Ο παππούς σου έδωσε το έγγραφο στον πατέρα σου».
«Γιατί;»
«Επειδή πίστευε ότι, παρά τα λάθη του, ο πατέρας σου θα προσπαθούσε να σε προστατεύσει».
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.
«Και τι έκανε;»
Ο Μάρκος με κοίταξε με βλέμμα γεμάτο λύπη.
«Το πούλησε».
Η προδοσία
Δεν μίλησα.
Δεν μπορούσα.
Ο πατέρας μου.
Ο άνθρωπος που μόλις μία μέρα πριν στεκόταν στο σπίτι του παππού μου και απαιτούσε την περιουσία.
Είχε πουλήσει το έγγραφο.
«Σε ποιον;»
«Στον Ρίτσαρντ».
Ένιωσα οργή να ανεβαίνει μέσα μου.
«Τότε γιατί δεν το πήρε;»
Ο Μάρκος χαμογέλασε χωρίς χαρά.
«Επειδή ο παππούς σου είχε προβλέψει και αυτό».
«Τι έκανε;»
«Το έγγραφο που έδωσε στον πατέρα σου δεν ήταν το πρωτότυπο».
Έμεινα άφωνη.
«Ήταν αντίγραφο».
«Και το πρωτότυπο;»
Ο Μάρκος άνοιξε το σημειωματάριο.
Στη μέση υπήρχε μια φωτογραφία.
Ήταν η φωτογραφία του παππού μου.
Και δίπλα του…
ένα παλιό μεταλλικό κουτί.
«Ο Τομάς έκρυψε το πρωτότυπο κάπου που κανείς δεν θα έψαχνε».
«Πού;»
Ο Μάρκος με κοίταξε.
«Στο σπίτι».
«Στο σπίτι μου;»
«Ναι».
«Πού;»
Έβγαλε μια μικρή σελίδα.
Πάνω της υπήρχε ένα σχέδιο του σπιτιού.
Και ένα κόκκινο σημάδι.
Κάτω από την κύρια κρεβατοκάμαρα.
Το δωμάτιο που η Βανέσα είχε προσπαθήσει να πάρει την προηγούμενη μέρα.
Το δωμάτιο που οι γονείς μου είχαν έρθει να αδειάσουν πρώτο.
Το δωμάτιο που ο παππούς μου είχε αφήσει ανέγγιχτο.
Κοίταξα τον Μάρκο.
«Αν υπάρχει εκεί…»
«Τότε ο Ρίτσαρντ θα κάνει τα πάντα για να το πάρει».
«Και οι γονείς μου;»
«Ίσως έχουν ήδη επιστρέψει για τον ίδιο λόγο».
Όταν γύρισα σπίτι
Επέστρεψα στο σπίτι λίγο πριν νυχτώσει.
Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν η πόρτα.
Ήταν κλειστή.
Αλλά όχι όπως την είχα αφήσει.
Μπήκα αργά.
Το σαλόνι ήταν άδειο.
Κανείς.
Προχώρησα στον διάδρομο.
Η πόρτα του γραφείου του παππού ήταν ανοιχτή.
Δεν την είχα αφήσει έτσι.
Μπήκα μέσα.
Τα συρτάρια ήταν ανοιχτά.
Τα χαρτιά πεταμένα.
Τα βιβλία στο πάτωμα.
Κάποιος είχε ψάξει.
Κάποιος είχε ψάξει το γραφείο του.
Πήγα στην κύρια κρεβατοκάμαρα.
Άνοιξα την πόρτα.
Όλα έμοιαζαν κανονικά.
Πλησίασα στο παλιό ξύλινο πάτωμα.
Και τότε είδα κάτι.
Ένα μικρό σημάδι στο ξύλο.
Σαν να είχε μετακινηθεί μια σανίδα.
Γονάτισα.
Άγγιξα το πάτωμα.
Και άκουσα έναν παράξενο ήχο.
Κενό.
Υπήρχε χώρος από κάτω.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά.
Πήρα ένα μεταλλικό εργαλείο από το συρτάρι.
Σήκωσα προσεκτικά τη σανίδα.
Κάτω από αυτήν υπήρχε ένα μικρό μεταλλικό κουτί.
Το τράβηξα έξω.
Τα χέρια μου έτρεμαν.
Πάνω του υπήρχε μια κλειδαριά.
Και ένα χαρτί κολλημένο στην κορυφή.
Το αναγνώρισα αμέσως.
Ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του παππού.
Έγραφε:
«Καμίλα, αν έφτασες μέχρι εδώ, τώρα είσαι έτοιμη να μάθεις όλη την αλήθεια».
Άνοιξα το κουτί.
Μέσα υπήρχε ένας φάκελος.
Και δίπλα του…
μια παλιά φωτογραφία της οικογένειάς μου.
Την πήρα.
Στο πίσω μέρος υπήρχε μια ημερομηνία.
Και μια πρόταση.
«Η Καμίλα δεν ήταν το παιδί που έπρεπε να μείνει μαζί μας».
Πάγωσα.
Τι σήμαινε αυτό;
Άνοιξα τον φάκελο.
Στην πρώτη σελίδα υπήρχε ένα όνομα.
Βανέσα.
Και ακριβώς από κάτω, μια πρόταση που έκανε ολόκληρο τον κόσμο μου να σταματήσει:
«Η Βανέσα δεν είναι η βιολογική αδερφή της Καμίλα».
Σήκωσα το κεφάλι.
Και τότε άκουσα έναν θόρυβο πίσω μου.
Κάποιος στεκόταν στην πόρτα.
Γύρισα αργά.
Και είδα τη Βανέσα.
Με κοίταζε.
Και στο πρόσωπό της δεν υπήρχε έκπληξη.
Υπήρχε φόβος.
Γιατί ήξερε ήδη τι έγραφε το χαρτί.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 التعليقات:
إرسال تعليق