ΜΕΡΟΣ 4 — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΛΑΡΚΙΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ! Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΠΟΙΟΣ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ!

Η πόρτα του παλιού αρχείου άνοιξε αργά.

Ένας ανατριχιαστικός ήχος μετάλλου ακούστηκε μέσα στο σκοτάδι, ενώ η Πηνελόπη στεκόταν ακίνητη, κοιτάζοντας το μικρό κλειδί που ο Λάρκιν κρατούσε σφιχτά μέσα στην παλάμη του.

Δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε.

Μόλις πριν από λίγα λεπτά, ο πατέρας της τής είχε πει να μην εμπιστευτεί τον άντρα που στεκόταν δίπλα της. Τώρα, ο Λάρκιν είχε στα χέρια του το μοναδικό αντικείμενο που θα μπορούσε να ανοίξει τον κόκκινο φάκελο.

Και κανείς δεν της είχε εξηγήσει πώς το είχε αποκτήσει.

—Λάρκιν, κάνε ένα βήμα πίσω —είπε με τρεμάμενη φωνή.

Εκείνος την κοίταξε.

—Πηνελόπη, σε παρακαλώ. Πρέπει να με ακούσεις.

—Όχι! Εσύ πρέπει να με ακούσεις! Για τρία χρόνια καθόμουν απέναντί σου κάθε πρωί, σου έφερνα τον καφέ σου και ταξινομούσα τα έγγραφά σου. Σε παρατηρούσα να μιλάς για την εταιρεία σου, να παίρνεις αποφάσεις και να συμπεριφέρεσαι σαν να μην είχες τίποτα να φοβηθείς.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

—Και όλο αυτό το διάστημα, εσύ κρατούσες μυστικά που αφορούσαν τον πατέρα μου!

Ο Λάρκιν χαμήλωσε το κεφάλι.

—Δεν ήθελα να σε πληγώσω.

—Δεν είχες αυτό το δικαίωμα να αποφασίσεις για μένα!

Από την άλλη πλευρά της πόρτας, η φωνή του Βίνσεντ Μορέτι ακούστηκε ξανά.

—Πηνελόπη, άκουσέ με! Δεν έχεις πολύ χρόνο!

Ο Λάρκιν γύρισε απότομα προς την είσοδο.

—Μείνε μακριά της, Βίνσεντ!

—Δεν είσαι εσύ αυτός που θα αποφασίσει!

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα.

Ο Βίνσεντ εμφανίστηκε στο κατώφλι, κρατώντας έναν φακό. Πίσω του στέκονταν δύο άντρες με μαύρα κοστούμια.

Μόλις είδε το κλειδί στο χέρι του Λάρκιν, το πρόσωπό του άλλαξε.

—Πού το βρήκες αυτό;

Ο Λάρκιν δεν απάντησε.

—Σε ρώτησα κάτι! —επέμεινε ο Βίνσεντ.

—Το είχα στην κατοχή μου εδώ και χρόνια.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν τόσο βαριά, που η Πηνελόπη ένιωσε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.

—Χρόνια; —επανέλαβε. —Δηλαδή το είχες πριν εξαφανιστεί ο πατέρας μου;

Ο Λάρκιν έγνεψε αργά.

Η Πηνελόπη έκανε ένα βήμα πίσω.

—Θεέ μου…

Όλα άρχισαν να συνδέονται μέσα στο μυαλό της. Τα δύο εκατομμύρια δολάρια. Οι τραπεζικές μεταφορές. Οι τρεις υπογραφές. Η λέξη «σιωπή» δίπλα στο όνομα του Λάρκιν.

Και τώρα το κλειδί.

—Πες μου την αλήθεια —ψιθύρισε. —Εσύ βοήθησες να εξαφανιστεί ο πατέρας μου;

Ο Λάρκιν την κοίταξε με μάτια γεμάτα πόνο.

—Ναι.

Η λέξη έπεσε σαν μαχαίρι ανάμεσά τους.

Η Πηνελόπη ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.

—Τι είπες;

—Βοήθησα να φύγει εκείνη τη νύχτα. Αλλά δεν ήξερα ότι δεν θα τον ξαναέβλεπες ποτέ.

—Τον βοήθησες να φύγει; Ή τον παρέδωσες σε αυτούς που τον κυνηγούσαν;

Ο Λάρκιν άνοιξε το στόμα του, αλλά η απάντηση δεν ήρθε αμέσως.

Αυτή η μικρή καθυστέρηση ήταν αρκετή για να κάνει την Πηνελόπη να χάσει κάθε εμπιστοσύνη που της είχε απομείνει.

—Πέντε χρόνια! —φώναξε. —Πέντε ολόκληρα χρόνια αναρωτιόμουν αν ήταν ζωντανός, αν υπέφερε, αν με θυμόταν! Κι εσύ ήξερες κάτι!

Ο Λάρκιν έσκυψε το κεφάλι.

—Δεν ήξερα πού βρισκόταν. Σου ορκίζομαι.

—Δεν θέλω άλλους όρκους!

Η Πηνελόπη άρπαξε τον κόκκινο φάκελο από το γραφείο.

—Θέλω αποδείξεις.

Ο Βίνσεντ έκανε ένα βήμα μπροστά.

—Πρέπει να φύγουμε από εδώ. Κάποιος γνωρίζει ότι βρίσκεστε στο κτίριο.

—Ποιος; —ρώτησε η Πηνελόπη.

Ο Βίνσεντ δεν απάντησε.

Και αυτό ήταν αρκετό.

Για πρώτη φορά, η Πηνελόπη κατάλαβε ότι ακόμη και ο ισχυρός Βίνσεντ Μορέτι φοβόταν κάποιον.

Κάποιον που βρισκόταν πάνω από όλους τους.

Κάποιον που μπορούσε να ελέγχει τις κινήσεις τους χωρίς να εμφανίζεται ποτέ μπροστά τους.

Τότε, το παλιό κινητό τηλέφωνο χτύπησε ξανά.

Η Πηνελόπη το σήκωσε αμέσως.

—Μπαμπά;

Η φωνή του Άρθουρ ακούστηκε αδύναμη, αλλά καθαρή.

—Πηνελόπη, πρέπει να φύγεις από εκεί!

—Πες μου πού είσαι!

—Δεν έχει σημασία. Άκουσέ με προσεκτικά. Ο Λάρκιν δεν σου είπε όλη την αλήθεια.

Η Πηνελόπη κοίταξε τον άντρα απέναντί της.

—Το ξέρω.

—Όχι, κόρη μου. Δεν καταλαβαίνεις. Το κλειδί που κρατάει δεν ανοίγει μόνο τον κόκκινο φάκελο. Ανοίγει και το δεύτερο διαμέρισμα του χρηματοκιβωτίου.

Ο Λάρκιν άσπρισε.

Ο Βίνσεντ γύρισε αμέσως προς το χρηματοκιβώτιο.

—Άρθουρ, σταμάτα! —φώναξε ο Λάρκιν προς το τηλέφωνο. —Δεν ξέρεις τι θα προκαλέσεις!

Η Πηνελόπη ένιωσε το αίμα να παγώνει στις φλέβες της.

—Τι υπάρχει στο δεύτερο διαμέρισμα;

Ο πατέρας της πήρε μια βαθιά ανάσα.

—Η αληθινή απόδειξη. Το έγγραφο που δείχνει ποιος έδωσε την εντολή να εξαφανιστώ.

—Ποιος ήταν;

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα.

Ύστερα ο Άρθουρ ψιθύρισε:

—Ο άνθρωπος που βρίσκεται τώρα μέσα στο δωμάτιο μαζί σου.

Η κλήση διακόπηκε.

Η Πηνελόπη σήκωσε αργά το βλέμμα.

Ο Λάρκιν στεκόταν ακίνητος.

Ο Βίνσεντ είχε χάσει το χρώμα του προσώπου του.

Και οι δύο άντρες απέφευγαν να την κοιτάξουν στα μάτια.

—Ποιος από τους δύο; —ρώτησε η Πηνελόπη.

Κανείς δεν απάντησε.

—Ποιος από τους δύο;!

Ο Βίνσεντ έδειξε τον Λάρκιν.

—Εκείνος γνωρίζει περισσότερα από όσα σου λέει.

Ο Λάρκιν γύρισε απότομα.

—Και εσύ κρύβεις την αλήθεια από τότε που πέθανε ο πατέρας μου!

—Ο Ρίτσαρντ ήταν ο πατέρας σου! —αντέτεινε ο Βίνσεντ. —Και ξέρεις πολύ καλά τι έκανε!

Η Πηνελόπη κοίταζε πότε τον έναν και πότε τον άλλον.

Η αλήθεια ήταν μπροστά της, αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος να της τη δώσει.

Έτσι, πήρε μια απόφαση.

Θα άνοιγε μόνη της το δεύτερο διαμέρισμα.

---

Ο Λάρκιν προσπάθησε να την εμποδίσει.

—Πηνελόπη, περίμενε!

Εκείνη τον αγνόησε.

Πήγε μπροστά στο χρηματοκιβώτιο, πήρε το κλειδί από το χέρι του και το έβαλε στην κλειδαριά που βρισκόταν κρυμμένη πίσω από ένα μεταλλικό κάλυμμα.

Ο μηχανισμός έκανε έναν ξερό ήχο.

Ύστερα ακούστηκε ένα δεύτερο κλικ.

Ένα στενό διαμέρισμα άνοιξε στο εσωτερικό του χρηματοκιβωτίου.

Μέσα υπήρχε ένα μαύρο κουτί, ένα παλιό μαγνητοφωνημένο αρχείο και ένας φάκελος με την ένδειξη:

«ΑΝΟΙΓΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝ Ο ΑΡΘΟΥΡ ΓΟΥΝΤΣ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ.»

Η Πηνελόπη ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται.

Ο πατέρας της είχε προβλέψει ότι μπορεί να μην επέστρεφε ποτέ.

Με τρεμάμενα δάχτυλα, άνοιξε τον φάκελο.

Η πρώτη σελίδα περιείχε μια λίστα με τραπεζικούς λογαριασμούς και εταιρείες. Η δεύτερη περιείχε ημερομηνίες. Η τρίτη, όμως, ήταν εκείνη που της έκοψε την ανάσα.

Ήταν μια συμφωνία με τρεις υπογραφές.

Του Τόμας.

Του Ρίτσαρντ Στιβς.

Και του Βίνσεντ Μορέτι.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση:

«Ο Άρθουρ Γουντς πρέπει να απομακρυνθεί πριν παραδώσει τα αποδεικτικά στοιχεία στις αρχές.»

Η Πηνελόπη κάλυψε το στόμα της με το χέρι.

—Θεέ μου…

Ο Βίνσεντ έκλεισε τα μάτια.

Ο Λάρκιν έκανε ένα βήμα προς τα πίσω.

—Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το έγγραφο —είπε.

Η Πηνελόπη γύρισε προς το μέρος του.

—Αλλά ήξερες ότι υπήρχε σχέδιο να εξαφανιστεί ο πατέρας μου.

Ο Λάρκιν έμεινε σιωπηλός.

—Απάντησέ μου!

—Ήξερα ότι ο πατέρας μου ήθελε να τον απομακρύνουν από την εταιρεία. Πίστευα ότι θα τον ανάγκαζαν να φύγει από τη χώρα. Δεν γνώριζα ότι θα τον κρατούσαν κρυμμένο για πέντε χρόνια.

—Και δεν σκέφτηκες ούτε μία φορά να με ενημερώσεις;

—Φοβόμουν ότι θα σε έβαζα σε κίνδυνο.

Η Πηνελόπη γέλασε πικρά.

—Όλοι χρησιμοποιείτε την ίδια δικαιολογία! «Ήθελα να σε προστατεύσω». «Δεν είχα άλλη επιλογή». «Δεν ήξερα όλη την αλήθεια». Κανείς σας δεν σκέφτηκε ότι είχα το δικαίωμα να γνωρίζω τι συνέβαινε στην οικογένειά μου!

Ο Λάρκιν δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Και αυτή τη φορά, η σιωπή του έμοιαζε περισσότερο με ομολογία παρά με φόβο.

Η Πηνελόπη πήρε το μαγνητοφωνημένο αρχείο και το έβαλε σε μια παλιά συσκευή που βρισκόταν στο γραφείο.

Πάτησε το κουμπί αναπαραγωγής.

Αρχικά ακούστηκε μόνο παράσιτο.

Ύστερα ακούστηκαν αντρικές φωνές.

Η πρώτη ανήκε στον Ρίτσαρντ Στιβς.

—Αν ο Άρθουρ μιλήσει, τελειώσαμε όλοι.

Η δεύτερη φωνή ήταν του Βίνσεντ.

—Δεν μπορούμε να τον εξαφανίσουμε χωρίς να αφήσουμε ίχνη.

Και τότε ακούστηκε μια τρίτη φωνή.

Μια φωνή που η Πηνελόπη γνώριζε πολύ καλά.

Η φωνή του Λάρκιν.

—Αφήστε τον σε μένα. Θα φροντίσω να μη μιλήσει ποτέ ξανά.

Η Πηνελόπη ένιωσε τον κόσμο να περιστρέφεται γύρω της.

Σταμάτησε την αναπαραγωγή.

Δεν μπορούσε να ακούσει άλλο.

Γύρισε προς τον Λάρκιν.

Εκείνος είχε σκύψει το κεφάλι, με τα μάτια κλειστά.

—Πες μου ότι δεν είναι αλήθεια —ψιθύρισε.

Ο Λάρκιν δεν μίλησε.

—Πες μου ότι κάποιος αλλοίωσε την ηχογράφηση!

Εκείνος άνοιξε τα μάτια.

—Η φωνή είναι δική μου.

Η Πηνελόπη ένιωσε τα δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά της.

—Γιατί;

Ο Λάρκιν πήρε μια βαθιά ανάσα.

—Επειδή ήμουν είκοσι δύο ετών και πίστευα ότι μπορούσα να ελέγξω τον πατέρα μου. Ήξερα ότι σχεδίαζε να σταματήσει τον Άρθουρ. Ήθελα να τον πείσω να μην τον σκοτώσει. Όταν είπα ότι θα φροντίσω να μη μιλήσει ξανά, εννοούσα ότι θα τον έβγαζα από την πόλη και θα τον έκρυβα μέχρι να μπορέσω να αποκαλύψω την αλήθεια.

—Και γιατί δεν το έκανες;

Ο Λάρκιν την κοίταξε με απελπισία.

—Επειδή έφτασα πολύ αργά.

—Τι σημαίνει αυτό;

—Όταν πήγα στο σημείο όπου θα συναντούσα τον Άρθουρ, είχε ήδη εξαφανιστεί. Ο πατέρας μου μού είπε ότι είχε φύγει από τη χώρα. Δεν τον πίστεψα ποτέ, αλλά δεν είχα αποδείξεις.

Η Πηνελόπη ένιωσε την οργή της να φουντώνει.

—Και όλα αυτά τα χρόνια συνέχισες να ζεις σαν να μην είχε συμβεί τίποτα;

—Όχι. Προσπάθησα να βρω τον πατέρα σου. Δεν σταμάτησα ποτέ.

—Αλλά με άφησες να δουλεύω δίπλα σου χωρίς να μου πεις ποιος ήσουν πραγματικά!

Ο Λάρκιν πλησίασε ένα βήμα.

—Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις.

—Τότε τι περιμένεις;

—Να με αφήσεις να διορθώσω ό,τι μπορώ.

Η Πηνελόπη τον κοίταξε για πολλή ώρα.

Ήθελε να τον μισήσει. Ήθελε να τον κατηγορήσει για όλα.

Αλλά κάτι μέσα της τής έλεγε ότι η ιστορία δεν είχε τελειώσει.

Η ηχογράφηση είχε αποκαλύψει ένα σχέδιο.

Δεν είχε αποκαλύψει, όμως, ποιος είχε κρατήσει τον πατέρα της μακριά από την οικογένειά του για πέντε χρόνια.

Και αυτό ήταν το σημαντικότερο ερώτημα.

---

Ξαφνικά, ο Βίνσεντ έκανε μια κίνηση προς το μαύρο κουτί.

Η Πηνελόπη το άρπαξε πριν προλάβει να το αγγίξει.

—Μην τολμήσεις!

Ο Βίνσεντ σταμάτησε.

—Δεν καταλαβαίνεις τι κρατάς.

—Τότε εξήγησέ μου!

Ο ηλικιωμένος άντρας αναστέναξε.

—Το μαύρο κουτί περιέχει αντίγραφα από όλες τις συναλλαγές που έγιναν μέσω των εταιρειών του Ρίτσαρντ. Αν αυτά τα στοιχεία δημοσιοποιηθούν, δεν θα καταστραφεί μόνο η περιουσία του Τόμας. Θα αποκαλυφθούν και άλλοι άνθρωποι που συμμετείχαν στο δίκτυο.

—Άνθρωποι που βοήθησαν να εξαφανιστεί ο πατέρας μου;

Ο Βίνσεντ δεν απάντησε.

—Πόσοι; —επέμεινε η Πηνελόπη.

—Δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό.

—Ψέματα!

Ο Βίνσεντ την κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο κούραση.

—Ξέρω ότι θέλεις να υπάρχει ένας μόνο ένοχος. Ένας άνθρωπος που μπορείς να δείξεις και να πεις ότι αυτός κατέστρεψε τη ζωή σου. Αλλά η αλήθεια είναι πιο περίπλοκη. Κάποιοι έδωσαν εντολές. Κάποιοι μετέφεραν χρήματα. Κάποιοι έκλεισαν τα μάτια τους. Και κάποιοι, όπως εγώ, άργησαν πολύ να κάνουν το σωστό.

Η Πηνελόπη έσφιξε το κουτί στο στήθος της.

—Δεν με ενδιαφέρει πόσο περίπλοκη είναι η αλήθεια. Με ενδιαφέρει να βρω τον πατέρα μου.

Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο χτύπησε ξανά.

Η Πηνελόπη απάντησε αμέσως.

—Μπαμπά!

Η φωνή του Άρθουρ ακούστηκε λαχανιασμένη.

—Έχεις το μαύρο κουτί;

—Ναι! Το βρήκα!

—Τότε άκουσέ με. Μην το παραδώσεις σε κανέναν. Ούτε στον Λάρκιν ούτε στον Βίνσεντ. Μέσα υπάρχει κάτι που θα σε βοηθήσει να βρεις πού με κρατούν.

—Πες μου πού είσαι! Θα έρθω αμέσως!

—Δεν μπορείς να έρθεις μόνη σου. Είναι επικίνδυνο.

—Δεν με νοιάζει!

—Εμένα με νοιάζει! —φώναξε ο Άρθουρ.

Η Πηνελόπη σταμάτησε να μιλά.

Για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, άκουγε τον πατέρα της να υψώνει τη φωνή του προς εκείνη.

Και αυτό την έκανε να καταλάβει πόσο απελπισμένος ήταν.

—Συγχώρεσέ με, κόρη μου —είπε εκείνος πιο ήρεμα. —Έκανα ό,τι μπορούσα για να σε κρατήσω μακριά από αυτή την ιστορία. Αλλά τώρα πρέπει να ολοκληρώσεις αυτό που ξεκίνησα.

—Δεν θέλω να ολοκληρώσω τίποτα! Θέλω να γυρίσεις σπίτι!

Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος.

Ο Άρθουρ ψιθύρισε:

—Έρχονται…

—Ποιοι;

—Πηνελόπη, άκουσέ με. Αν δεν καταφέρω να φύγω από εδώ, πρέπει να βρεις τον αριθμό μητρώου που βρίσκεται στο πίσω μέρος της τελευταίας σελίδας του αρχείου. Θα σε οδηγήσει στον άνθρωπο που με κράτησε ζωντανό.

—Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;

Η φωνή του Άρθουρ έγινε σχεδόν ανεπαίσθητη.

—Είναι κάποιος που γνωρίζεις.

Η κλήση διακόπηκε.

Η Πηνελόπη κοίταξε την οθόνη.

—Μπαμπά; Μπαμπά!

Καμία απάντηση.

Έβαλε το τηλέφωνο στο αυτί της ξανά και ξανά, αλλά η γραμμή είχε νεκρώσει.

Τα χέρια της έτρεμαν.

—Πρέπει να τον βρούμε —είπε.

Ο Λάρκιν έγνεψε.

—Θα σε βοηθήσω.

Η Πηνελόπη τον κοίταξε.

—Αν μου πεις έστω και ένα ακόμη ψέμα, δεν θα σε συγχωρήσω ποτέ.

—Το καταλαβαίνω.

Ο Βίνσεντ πήρε το παλτό του.

—Τότε πρέπει να φύγουμε τώρα. Οι άνθρωποί μου εντόπισαν ένα αυτοκίνητο έξω από το κτίριο. Κάποιος μας παρακολουθεί.

Η Πηνελόπη έβαλε το μαύρο κουτί στην τσάντα της και πήρε μαζί της τον φάκελο.

Καθώς ανέβαιναν τη σκάλα, κοίταξε ξανά την τελευταία σελίδα των εγγράφων.

Στο πίσω μέρος υπήρχε ένας αριθμός μητρώου.

Από κάτω, μια διεύθυνση.

Και δίπλα της, ένα όνομα που την έκανε να σταματήσει απότομα.

Τόμας Στιβς.

Ο Τόμας δεν είχε εξαφανιστεί τυχαία από τη δεξίωση.

Κάποιος τον είχε οδηγήσει εκεί όπου φυλασσόταν ο πατέρας της.

Και αν ο Άρθουρ έλεγε την αλήθεια, ο άνθρωπος που τον κρατούσε ζωντανό δεν ήταν κάποιος άγνωστος εγκληματίας.

Ήταν ο ίδιος άνθρωπος που είχε προσπαθήσει να κλέψει τα σαράντα εκατομμύρια.

---

Λίγα λεπτά αργότερα, το αυτοκίνητο σταμάτησε σε έναν άδειο δρόμο.

Η Πηνελόπη κοίταξε έξω από το παράθυρο.

—Γιατί σταματήσαμε;

Ο Βίνσεντ δεν απάντησε.

Ο Λάρκιν κοίταξε τον καθρέφτη.

—Μας ακολουθούν.

Πίσω τους, ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε απότομα.

Δύο άντρες κατέβηκαν και κατευθύνθηκαν προς το μέρος τους.

Ο Βίνσεντ έβγαλε το τηλέφωνό του.

—Πρέπει να φύγετε από την πίσω πόρτα.

—Δεν πρόκειται να φύγω χωρίς να μάθω πού βρίσκεται ο πατέρας μου —είπε η Πηνελόπη.

Ο Λάρκιν της έδωσε ένα μικρό κλειδί.

—Πάρε αυτό. Θα σε οδηγήσει στο παλιό αρχείο της εταιρείας. Εκεί υπάρχει ένας υπολογιστής που μπορεί να ανοίξει τα δεδομένα του μαύρου κουτιού.

—Και εσύ;

—Θα κρατήσω αυτούς τους ανθρώπους απασχολημένους.

Η Πηνελόπη τον κοίταξε με καχυποψία.

—Γιατί να σε εμπιστευτώ;

Ο Λάρκιν χαμογέλασε θλιμμένα.

—Δεν χρειάζεται να με εμπιστευτείς. Χρειάζεται μόνο να μην αφήσεις τον πατέρα σου να περιμένει άλλα πέντε χρόνια.

Για μια στιγμή, η Πηνελόπη είδε ξανά τον άνθρωπο που νόμιζε ότι γνώριζε.

Όχι έναν αθώο άντρα.

Όχι έναν ήρωα.

Αλλά κάποιον που ίσως προσπαθούσε, έστω και καθυστερημένα, να διορθώσει τα λάθη του.

Πήρε το κλειδί και βγήκε από την πίσω πόρτα.

Έτρεξε προς ένα στενό δρομάκι, κρατώντας την τσάντα της σφιχτά.

Δεν κοίταξε πίσω.

Δεν σταμάτησε μέχρι να φτάσει σε ένα παλιό κτίριο με σπασμένα παράθυρα και μια σκουριασμένη πινακίδα στην είσοδο.

Ήταν το παλιό αρχείο της εταιρείας.

Έβαλε το κλειδί στην κλειδαριά.

Η πόρτα άνοιξε.

Μέσα, ένας υπολογιστής παρέμενε συνδεδεμένος σε ένα μικρό εφεδρικό σύστημα τροφοδοσίας.

Η Πηνελόπη τοποθέτησε τον εξωτερικό δίσκο και περίμενε.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ένας φάκελος.

«ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡΘΟΥΡ ΓΟΥΝΤΣ — ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ».

Τον άνοιξε.

Υπήρχαν δεκάδες αρχεία, φωτογραφίες και ηχογραφήσεις.

Ένα από αυτά είχε ημερομηνία την ημέρα της εξαφάνισης του πατέρα της.

Πάτησε αναπαραγωγή.

Η οθόνη γέμισε με μια εικόνα από κάμερα ασφαλείας.

Ένα αυτοκίνητο σταματούσε μπροστά σε μια αποθήκη.

Ο Άρθουρ κατέβαινε από τη θέση του συνοδηγού.

Πίσω του εμφανίστηκε ένας άντρας με μαύρο παλτό.

Η Πηνελόπη πλησίασε την οθόνη.

Ο άντρας γύρισε προς την κάμερα.

Και τότε η ανάσα της κόπηκε.

Ήταν ο Τόμας.

Αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ένας δεύτερος άντρας βγήκε από την αποθήκη.

Η εικόνα ήταν θολή, όμως το πρόσωπό του φαινόταν αρκετά καθαρά.

Η Πηνελόπη αναγνώρισε αμέσως το χαρακτηριστικό του χαμόγελο.

Τον είχε δει δεκάδες φορές στις παλιές οικογενειακές φωτογραφίες.

Ήταν ο Ρίτσαρντ Στιβς.

Ο πατέρας του Λάρκιν.

Ο άνθρωπος που όλοι θεωρούσαν νεκρό.

Η Πηνελόπη πάγωσε.

Πώς ήταν δυνατόν;

Ο Ρίτσαρντ είχε πεθάνει πριν από χρόνια, αλλά το βίντεο έδειχνε ότι ήταν ζωντανός τη νύχτα που εξαφανίστηκε ο Άρθουρ.

Και αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε υπήρχε ένα ακόμη μεγαλύτερο μυστικό που κανείς δεν είχε τολμήσει να αποκαλύψει.

Πριν προλάβει να εξετάσει το υπόλοιπο βίντεο, εμφανίστηκε ένα νέο παράθυρο στην οθόνη.

Ένα μήνυμα.

«Αν έφτασες μέχρι εδώ, σημαίνει ότι ο Λάρκιν δεν κατάφερε να σε σταματήσει.»

Η Πηνελόπη ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

Το μήνυμα συνέχιζε:

«Ο πατέρας σου είναι ζωντανός. Αλλά αν θέλεις να τον ξαναδείς, πρέπει να μάθεις ποιος είναι πραγματικά ο Ρίτσαρντ Στιβς.»

Κάτω από το μήνυμα υπήρχε ένα κουμπί που άνοιγε ένα τελευταίο αρχείο.

Η Πηνελόπη δίστασε.

Όλα όσα είχε ανακαλύψει μέχρι εκείνη τη στιγμή έδειχναν ότι ο Ρίτσαρντ είχε οργανώσει την εξαφάνιση του πατέρα της.

Αλλά γιατί;

Και πώς μπορούσε να βρίσκεται ζωντανός, όταν όλοι πίστευαν ότι είχε πεθάνει;

Πάτησε το αρχείο.

Η οθόνη έγινε μαύρη.

Ύστερα εμφανίστηκε μια παλιά φωτογραφία ενός νεαρού άντρα δίπλα στον Άρθουρ Γουντς.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε μια χειρόγραφη πρόταση:

«Ο πραγματικός κληρονόμος της αυτοκρατορίας δεν είναι ο Λάρκιν.»

Η Πηνελόπη ένιωσε το αίμα της να παγώνει.

Στο κάτω μέρος της οθόνης εμφανίστηκε ένα όνομα.

Το δικό της.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΟΥΝΤΣ.

Πριν προλάβει να καταλάβει τι σήμαινε, άκουσε βήματα πίσω της.

Γύρισε απότομα.

Ένας άντρας στεκόταν στην είσοδο του αρχείου.

Φορούσε μαύρο παλτό και κρατούσε μια μικρή δερμάτινη τσάντα.

Η Πηνελόπη δεν μπορούσε να δει καθαρά το πρόσωπό του.

Ο άντρας έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.

—Επιτέλους, Πηνελόπη —είπε με ήρεμη φωνή. —Ήρθε η ώρα να μάθεις ποιος πραγματικά είσαι.

Η Πηνελόπη έσφιξε την τσάντα της.

—Ποιος είσαι;

Ο άντρας έβγαλε αργά το καπέλο του.

Και όταν το φως έπεσε στο πρόσωπό του, η Πηνελόπη ένιωσε τα πόδια της να παραλύουν.

Ήταν ο Ρίτσαρντ Στιβς.

Ζωντανός.

Ακριβώς μπροστά της.

Και το πρώτο πράγμα που της είπε ήταν:

—Ο πατέρας σου δεν σου είπε ποτέ ότι δεν είσαι η πραγματική κόρη του Άρθουρ Γουντς, έτσι δεν είναι;

Η Πηνελόπη άνοιξε το στόμα της, αλλά δεν κατάφερε να βγάλει λέξη.

Ο κόσμος της μόλις είχε καταρρεύσει για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια νύχτα.

Και ο άντρας που όλοι θεωρούσαν νεκρό κρατούσε στα χέρια του το μυστικό που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟΣ…

⬇️ ΤΕΛΙΚΟ ⬇️