ΜΕΡΟΣ 4 — «Η Κλάρα ανακάλυψε ότι τα δύο παιδιά ίσως ζούσαν ακόμη — όμως ένα παλιό ημερολόγιο αποκάλυψε πως η μητέρα τους είχε αφήσει επίτηδες στοιχεία για να τα βρουν»

/HOOK

Η Κλάρα δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ.

Το πρωί άνοιξε όλα τα κουτιά του σπιτιού.

Έψαχνε ημερολόγια, φωτογραφίες, έγγραφα.

Τελικά βρήκε κάτι κάτω από μια σανίδα.

Ένα μικρό δερμάτινο ημερολόγιο.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε ένα όνομα:

ΕΛΕΝ ΜΠΕΪΛ.

Η γυναίκα του γράμματος.

Η Κλάρα άρχισε να διαβάζει.

Οι πρώτες σελίδες περιέγραφαν μια συνηθισμένη ζωή.

Τα παιδιά.

Τον σύζυγό της.

Το σπίτι.

Τα όνειρά τους.

Μετά οι σελίδες άλλαζαν.

«Ο Ρίτσαρντ χρωστά χρήματα.»

«Ο άντρας μου φοβάται.»

«Τα παιδιά δεν πρέπει να ξέρουν.»

Και μετά:

«Αν συμβεί κάτι, θα τα προστατεύσω με τον μόνο τρόπο που μπορώ.»

Η Κλάρα γύρισε σελίδα.

«Θα προσποιηθώ πως ο θησαυρός βρίσκεται εδώ. Θα αφήσω τον Ρίτσαρντ να πιστεύει πως ξέρει πού είναι. Τα πραγματικά στοιχεία θα τα κρύψω αλλού.»

Η Κλάρα σταμάτησε.

Ο θησαυρός δεν ήταν η πραγματική ασφάλεια.

Ήταν το δόλωμα.

Η Ελεν είχε καταλάβει πως κάποιος θα έψαχνε τα χρήματα.

Και είχε αφήσει πίσω της μια σειρά από στοιχεία.

Το επόμενο έγραφε:

«Όταν βρεις το μετάλλιο, κοίτα το πρόσωπο.»

Η Κλάρα πήρε το μετάλλιο.

Το άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένα μικροσκοπικό πορτρέτο.

Ενός άντρα.

Όχι του συζύγου της Ελεν.

Ενός νεαρού άντρα που κρατούσε ένα μωρό.

Στο πίσω μέρος:

«Ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκα περισσότερο.»

Η Κλάρα άρχισε να αναρωτιέται ποιος ήταν.

Τότε βρήκε ένα όνομα στο ημερολόγιο.

Σάμουελ Χάρπερ.

Στο χωριό κανείς δεν ήξερε αυτό το όνομα.

Μέχρι που ένας παλιός υπάλληλος αρχείων θυμήθηκε κάτι.

«Χάρπερ; Ναι. Ένας άντρας με αυτό το όνομα έφυγε από εδώ πριν από δεκαετίες.»

«Πού πήγε;»

«Στην πόλη Ρόουαν.»

Η Κλάρα έγραψε τη διεύθυνση.

Το ταξίδι ήταν δύσκολο.

Ήταν πλέον στους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της.

Όμως δεν σταμάτησε.

Όταν έφτασε στη Ρόουαν, βρήκε ένα παλιό σπίτι.

Χτύπησε.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα άνοιξε.

«Τι θέλετε;»

Η Κλάρα της έδειξε το μετάλλιο.

Η γυναίκα έμεινε ακίνητη.

«Από πού το βρήκες;»

«Στο σπίτι της Ελεν.»

Τα μάτια της γυναίκας γέμισαν δάκρυα.

«Άργησες πολύ.»

«Ποιος είστε;»

«Η κόρη του Σάμουελ.»

Η Κλάρα ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.

«Ξέρετε τι απέγιναν τα παιδιά;»

Η γυναίκα κοίταξε πίσω της.

«Ο πατέρας μου τα πήρε.»

«Τα παιδιά;»

«Ναι.»

«Γιατί;»

«Για να τα σώσει.»

Η Κλάρα δεν μπορούσε να μιλήσει.

Η γυναίκα συνέχισε:

«Τα μεγάλωσε με άλλα ονόματα.»

«Πού είναι τώρα;»

Η γυναίκα έδειξε ένα κουτί.

«Ένας από αυτούς ζει.»

Η Κλάρα άνοιξε το κουτί.

Μέσα υπήρχε μια παλιά φωτογραφία.

Ένας άντρας περίπου πενήντα ετών.

Και δίπλα του μια γυναίκα.

Στο πίσω μέρος:

«Μάργκαρετ και Ντάνιελ.»

Η Κλάρα κοίταξε τη φωτογραφία.

«Ποια είναι η Μάργκαρετ;»

Η γυναίκα απάντησε:

«Η κόρη της Ελεν.»

Η Κλάρα ένιωσε δάκρυα στα μάτια της.

Μετά όμως είδε κάτι άλλο.

Μια δεύτερη φωτογραφία.

Ένα παιδί.

Και κάτω από αυτήν:

«Το παιδί που δεν γνώρισε ποτέ τη μητέρα του.»

Η Κλάρα δεν ήξερε ακόμη ότι η Μάργκαρετ θα γινόταν η γυναίκα που θα στεκόταν μια μέρα μπροστά στην πόρτα της.

Αλλά κάποιος άλλος είχε ήδη μάθει ότι η Κλάρα την έψαχνε.

Ο Ρίτσαρντ.

Και αυτή τη φορά δεν σκόπευε απλώς να την απειλήσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…