ΜΕΡΟΣ 5: Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΕ ΕΨΑΧΝΕ ΠΑΝΤΟΥ — ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΑΘΩ

Το επόμενο πρωί ξύπνησα στο σπίτι της Σούζαν.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν θυμόμουν πού βρισκόμουν. Έπειτα είδα την κόρη μου να κοιμάται στην πολυθρόνα απέναντι και θυμήθηκα τα πάντα.

Το φιαλίδιο.

Το δείγμα.

Το πρόσωπο του γιατρού.

Και τον Ντάνιελ, που με αναζητούσε χωρίς να γνωρίζει πού είχα πάει.

Πήρα το κινητό μου. Είχα πολλές αναπάντητες κλήσεις και αρκετά μηνύματα.

«Μάργκαρετ, τηλεφώνησέ μου.»

«Γιατί δεν απαντάς;»

«Ανησυχώ για σένα.»

Το τελευταίο μήνυμα ήταν διαφορετικό.

«Αν έχεις πάει σε γιατρό, πρέπει να μου το πεις. Υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζεις.»

Το διάβασα ξανά.

Δεν ήξερα αν ήταν απειλή ή μια απελπισμένη προσπάθεια να επικοινωνήσει μαζί μου. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι δεν αισθανόμουν έτοιμη να ακούσω τις εξηγήσεις του μόνη μου.

Η Σούζαν ξύπνησε και με βρήκε να κοιτάζω την οθόνη.

«Σου έγραψε πάλι;»

Της έδειξα το μήνυμα.

Το διάβασε χωρίς να μιλήσει.

«Δεν θα απαντήσεις τώρα», είπε. «Πρώτα θα μιλήσουμε με έναν ειδικό για το τι πρέπει να κάνουμε.»

Αργότερα εκείνη την ημέρα, με τη βοήθειά της, ζητήσαμε καθοδήγηση για την ασφάλειά μου και για το πώς θα μπορούσαν να αξιολογηθούν τα στοιχεία που είχα στη διάθεσή μου. Κρατήσαμε τα μηνύματα και σημειώσαμε τις ημερομηνίες των περιστατικών, χωρίς να προσπαθήσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα που δεν μπορούσαμε να αποδείξουμε.

Παράλληλα, ακολούθησα τις ιατρικές οδηγίες και υποβλήθηκα στις εξετάσεις που μου συνέστησαν.

Οι ώρες περνούσαν αργά.

Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, ένιωθα το σώμα μου να σφίγγεται.

Το απόγευμα, η Σούζαν έφερε τσάι και κάθισε δίπλα μου.

«Θυμάσαι τι σου έλεγα πριν από τον γάμο;» με ρώτησε προσεκτικά.

«Ναι.»

«Δεν ήθελα να σε πληγώσω. Φοβόμουν ότι κάποιος θα εκμεταλλευόταν την καλοσύνη σου.»

Χαμήλωσα το βλέμμα.

«Ίσως να μην ήθελα να το δω.»

«Δεν φταις επειδή εμπιστεύτηκες κάποιον.»

Τα λόγια της με ανακούφισαν, αλλά δεν μπορούσαν να εξαφανίσουν τη ντροπή που ένιωθα.

Είχα περάσει μια ολόκληρη ζωή διδάσκοντας στα παιδιά να σκέφτονται προσεκτικά, να κάνουν ερωτήσεις και να μην πιστεύουν κάτι μόνο επειδή κάποιος το είπε με αυτοπεποίθηση.

Και εγώ η ίδια είχα παραμερίσει τις αμφιβολίες μου, επειδή ήθελα τόσο πολύ να πιστέψω ότι είχα βρει ξανά την αγάπη.

Το βράδυ, ο Ντάνιελ τηλεφώνησε από άγνωστο αριθμό.

Η Σούζαν με ρώτησε με το βλέμμα αν ήθελα να απαντήσω.

Έγνεψα αρνητικά.

Η κλήση σταμάτησε.

Αμέσως μετά, έλαβα ένα ηχητικό μήνυμα.

Το άκουσα μόνο όταν η Σούζαν κάθισε δίπλα μου.

Η φωνή του Ντάνιελ ακουγόταν κουρασμένη.

«Μάργκαρετ, σε παρακαλώ, άκουσέ με. Δεν θέλω να σε τρομάξω. Δεν θέλω να πάθεις τίποτα. Αλλά υπάρχει μια κατάσταση που δεν σου έχω εξηγήσει. Έκανα λάθη. Το ξέρω. Όμως δεν μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνει αν δεν με αφήσεις να μιλήσω.»

Το μήνυμα τελείωνε εκεί.

Η Σούζαν σταύρωσε τα χέρια.

«Δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον συναντήσεις.»

«Το ξέρω.»

«Και δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον πιστέψεις.»

«Το ξέρω και αυτό.»

Κοίταξα το κινητό.

Ένα κομμάτι μου ήθελε να τον ακούσει. Όχι επειδή τον εμπιστευόμουν, αλλά επειδή χρειαζόμουν να καταλάβω πώς ο άνθρωπος που μου έλεγε ότι με αγαπούσε είχε καταφέρει να με κάνει να φοβάμαι το ίδιο μου το σπίτι.

Ύστερα θυμήθηκα κάτι ακόμη.

Τη νύχτα που τον είχα ακούσει να μιλά στο τηλέφωνο, είχε πει ότι ο χρόνος τελείωνε.

Αν πραγματικά φοβόταν ότι θα με έχανε, γιατί δεν μου είχε μιλήσει ανοιχτά;

Γιατί είχε επιλέξει να κρύβει πράγματα μέσα στο ρόφημά μου;

Και ποιος ήταν ο άνθρωπος στην άλλη άκρη της γραμμής;

Την επόμενη ημέρα, η Σούζαν με συνόδευσε σε μια συνάντηση με τις αρμόδιες αρχές, όπου περιέγραψα όσα είχα δει και ακούσει. Δεν ήξερα αν θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τις υποψίες μου, αλλά ήθελα τα γεγονότα να καταγραφούν και να εξεταστούν σωστά.

Δεν ήθελα να κάνω μια κατηγορία που δεν στηριζόταν σε αποδείξεις.

Ήθελα να μάθω την αλήθεια.

Λίγο πριν φύγουμε, ένας υπάλληλος μού έκανε μια ερώτηση που δεν είχα σκεφτεί.

«Ο σύζυγός σας γνωρίζει κάτι για το ιατρικό σας ιστορικό που εσείς δεν γνωρίζετε;»

Τον κοίταξα απορημένη.

«Τι εννοείτε;»

«Έχει αναφέρει ποτέ ότι ακολουθεί κάποια θεραπεία για εσάς; Ότι προσπαθεί να σας βοηθήσει με κάποια συγκεκριμένη πάθηση;»

Σκέφτηκα για αρκετή ώρα.

Και τότε θυμήθηκα μια συζήτηση που είχαμε κάνει λίγο μετά τον γάμο μας.

Είχα αναφέρει στον Ντάνιελ ότι, όσο μεγάλωνα, φοβόμουν περισσότερο την ιδέα να χάσω την ανεξαρτησία μου. Εκείνος είχε πάρει το χέρι μου και μου είχε πει:

«Δεν θα σε αφήσω ποτέ να περάσεις κάτι τέτοιο μόνη σου.»

Τότε τα λόγια του μού είχαν φανεί τρυφερά.

Τώρα, ακούγονταν διαφορετικά.

«Δεν γνωρίζω κάτι συγκεκριμένο», απάντησα τελικά. «Αλλά θα σας πω αν θυμηθώ κάτι άλλο.»

Φεύγοντας, το κινητό μου δονήθηκε.

Ήταν ένα μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Η γυναίκα που μπορεί να σου εξηγήσει τα πάντα θα επικοινωνήσει μαζί σου. Σε παρακαλώ, άκουσέ την πριν αποφασίσεις οτιδήποτε.»

Δεν υπήρχε όνομα.

Δεν υπήρχε εξήγηση.

Μόνο αυτή η φράση.

Κοίταξα τη Σούζαν.

«Ποια γυναίκα;» με ρώτησε.

Δεν είχα απάντηση.

Αλλά εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η ιστορία δεν αφορούσε μόνο τον Ντάνιελ και το φιαλίδιο.

Υπήρχε και κάποιος άλλος.

Κάποιος που γνώριζε τι συνέβαινε.

Κάποιος που ίσως μπορούσε να μας πει γιατί ο άντρας μου επέμενε τόσο πολύ να πίνω εκείνο το ρόφημα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6 ➡️