ΜΕΡΟΣ 5: Ο ΛΟΓΙΣΤΗΣ ΜΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΕ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ

Τις επόμενες ημέρες, το σπίτι μου μετατράπηκε σε ένα μικρό γραφείο ερευνών.

Ο Ντάνιελ, ο λογιστής μου, έφερνε κάθε πρωί νέες αναφορές. Ο Τζόναθαν ζητούσε αντίγραφα συμβάσεων και τραπεζικών κινήσεων. Ένας ανεξάρτητος ελεγκτής εξέταζε κάθε πληρωμή που είχε γίνει από τους λογαριασμούς μου προς την Price Premier Events και τις εταιρείες που συνδέονταν με αυτήν.

Δεν ήθελα να πιστέψω ότι ο Άνταμ είχε εμπλακεί σε όλες αυτές τις συναλλαγές.

Εξακολουθούσα να θυμάμαι το μικρό αγόρι που μου ζητούσε να καθίσω δίπλα του όταν φοβόταν τις καταιγίδες. Θυμόμουν τις σχολικές του παραστάσεις, τις ζωγραφιές που μου έφερνε και τις φορές που αποκοιμιόταν στον καναπέ περιμένοντας να επιστρέψει ο πατέρας του από τη δουλειά.

Οι αναμνήσεις αυτές δεν εξαφανίζονταν επειδή είχε μεγαλώσει.

Αλλά ούτε μπορούσαν να σβήσουν όσα είχε κάνει.

Την Τετάρτη, ο Ντάνιελ ήρθε στο γραφείο μου κρατώντας έναν φάκελο.

«Μάργκαρετ, πρέπει να δεις κάτι.»

Τον άνοιξα.

Μέσα υπήρχαν αντίγραφα τριών τιμολογίων και μιας εξουσιοδότησης μεταφοράς χρημάτων.

«Τι είναι αυτά;»

«Οι πληρωμές που είχαμε εντοπίσει δεν ήταν μεμονωμένες. Κάποιες έγιναν μέσω της Price Premier Events, αλλά άλλες πέρασαν από έναν ενδιάμεσο λογαριασμό.»

Έδειξε μια γραμμή στον πίνακα.

«Εδώ εμφανίζεται μια εταιρεία συμβούλων. Η διεύθυνσή της αντιστοιχεί σε ένα ταχυδρομικό γραφείο, όχι σε πραγματική επαγγελματική έδρα.»

«Ποιος την έχει δηλώσει;»

Ο Ντάνιελ έσπρωξε προς το μέρος μου ένα δεύτερο έγγραφο.

Το όνομα του Άνταμ βρισκόταν στο κάτω μέρος.

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Είναι η υπογραφή του;»

«Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω χωρίς ειδική εξέταση. Αλλά το όνομά του αναφέρεται ως εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου.»

Κοίταξα τα ποσά.

Εκτός από τις 74.600 δολάρια των ύποπτων πληρωμών, υπήρχαν συναλλαγές που έδειχναν ότι είχαν επιχειρηθεί και άλλες μεταφορές. Ορισμένες είχαν απορριφθεί από την τράπεζα, ενώ άλλες είχαν σταματήσει επειδή απαιτούσαν πρόσθετη επιβεβαίωση.

«Πόσα χρήματα έχουν πραγματικά φύγει;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ μου έδωσε το συνοπτικό φύλλο.

«Αυτό είναι το ποσό που έχουμε τεκμηριώσει μέχρι στιγμής. Δεν θα το θεωρούσα οριστικό μέχρι να ολοκληρωθεί η συμφωνία όλων των λογαριασμών.»

Δεν χρειαζόταν να μου πει περισσότερα.

Η έρευνα είχε πάψει να αφορά ένα ακριβό δείπνο.

Αφορούσε μια σειρά από συναλλαγές που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει με πειστικό τρόπο.

Εκείνο το βράδυ τηλεφώνησα στον Άνταμ.

Δεν απάντησε.

Του έστειλα μήνυμα ζητώντας να συναντηθούμε. Μου απάντησε σχεδόν μία ώρα αργότερα.

Δεν μπορώ αυτή την εβδομάδα. Είμαι απασχολημένος.

Διάβασα τη φράση αρκετές φορές.

Έγραψα ότι ήθελα να μιλήσουμε για τα οικονομικά έγγραφα. Δεν απάντησε ξανά.

Την επόμενη ημέρα, η Βανέσα τηλεφώνησε.

«Μάργκαρετ, πρέπει να σταματήσεις αυτή την έρευνα.»

Δεν χαιρέτησε καν.

«Γιατί;»

«Επειδή κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Ο Άνταμ δεν κοιμάται. Ο πατέρας μου έχει αγχωθεί τόσο πολύ, που δεν μπορεί να πάει στη δουλειά.»

«Τότε θα ήταν καλό να εξηγήσουν τις συναλλαγές.»

«Δεν καταλαβαίνεις. Υπάρχουν συμβάσεις, προκαταβολές, οικονομικές υποχρεώσεις. Έτσι λειτουργούν οι επιχειρήσεις.»

«Οι επιχειρήσεις λειτουργούν με συμφωνίες και εξουσιοδοτήσεις. Όχι με πλαστές υπογραφές.»

Η φωνή της έγινε ψυχρή.

«Αν συνεχίσεις, μπορεί να χάσεις τον γιο σου.»

Έκλεισα τα μάτια μου.

Αυτή ήταν η απειλή που φοβόμουν περισσότερο.

Όχι τα χρήματα. Όχι τη δημοσιότητα. Όχι τις δικαστικές διαδικασίες.

Το ενδεχόμενο να χάσω τον Άνταμ για πάντα.

Αλλά τότε θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο Ρίτσαρντ πολλά χρόνια νωρίτερα, όταν μια επιχειρηματική συμφωνία είχε αρχίσει να πηγαίνει στραβά.

«Μάργκαρετ, μην αφήνεις τον φόβο ότι θα χάσεις κάτι να σε κάνει να παραδώσεις αυτό που έχεις ήδη.»

Τότε δεν είχα καταλάβει πλήρως τα λόγια του.

Τώρα τα καταλάβαινα.

«Βανέσα», είπα, «δεν θα σταματήσω την έρευνα. Αν ο Άνταμ δεν έχει κάνει τίποτα παράνομο, τα στοιχεία θα το δείξουν. Αν έχει κάνει, θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη.»

«Δεν θα σε συγχωρήσει ποτέ.»

«Αυτό είναι δική του απόφαση.»

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Το ίδιο απόγευμα, ο Τζόναθαν ήρθε στο σπίτι μου. Κάθισε απέναντί μου και άνοιξε τον φάκελό του.

«Μάργκαρετ, υπάρχει κάτι ακόμη.»

Μου έδειξε μια αίτηση για αλλαγή στοιχείων επικοινωνίας σε έναν επενδυτικό λογαριασμό.

«Η αίτηση υποβλήθηκε πριν από τέσσερις μήνες. Ζητούσε να αποστέλλονται ορισμένες ειδοποιήσεις σε διαφορετική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.»

«Ποιος την υπέβαλε;»

«Το έγγραφο φέρει το όνομα του Άνταμ. Δεν μπορούμε ακόμη να πούμε ποιος το συμπλήρωσε ή αν γνώριζε όλες τις συνέπειες. Αλλά πρέπει να ερευνηθεί.»

Ένιωσα ένα κύμα ψυχρού θυμού.

Για μήνες, κάποιος προσπαθούσε να περιορίσει την πρόσβασή μου σε πληροφορίες σχετικά με τα δικά μου χρήματα.

Και ο γιος μου εμφανιζόταν ξανά και ξανά στα σχετικά έγγραφα.

«Τι πρέπει να κάνουμε;» ρώτησα.

«Να διασφαλίσουμε τους λογαριασμούς σου, να αλλάξουμε τις εξουσιοδοτήσεις πρόσβασης, να ενημερώσουμε τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και να παραδώσουμε τα στοιχεία στις αρμόδιες αρχές, εφόσον τεκμηριωθούν οι σχετικές παραβάσεις.»

Έγνεψα καταφατικά.

Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου.

Το πρωί πήγα στο γραφείο μου και άνοιξα ένα παλιό συρτάρι. Εκεί φύλαγα τις παιδικές φωτογραφίες του Άνταμ. Ανάμεσά τους βρήκα ένα γράμμα που μου είχε γράψει όταν ήταν δώδεκα χρονών.

Μαμά, όταν μεγαλώσω, θα βγάλω πολλά χρήματα και θα σου αγοράσω ένα μεγάλο σπίτι, για να μη χρειάζεται να δουλεύεις τόσο πολύ. Σε αγαπώ.

Το κράτησα στα χέρια μου.

Ήθελα να πιστέψω ότι εκείνο το παιδί υπήρχε ακόμη μέσα στον άντρα που είχα μεγαλώσει.

Αλλά δεν μπορούσα να αφήσω την ανάμνηση να αποφασίσει αντί για την πραγματικότητα.

Έβαλα το γράμμα πίσω στο συρτάρι.

Και συνέχισα την έρευνα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️