ΜΕΡΟΣ 5 — «Όταν γύρισα σπίτι, η Τέσα έλειπε — και πάνω στο τραπέζι βρήκα ένα σημείωμα που έγραφε: “Αν θέλεις να ξαναδείς την κόρη σου, μην εμπλέξεις κανέναν”»

Οδηγούσα σαν τρελός.

Ο Ράιαν ήταν δίπλα μου.

Δεν μιλούσε.

Όταν φτάσαμε, η πόρτα του σπιτιού ήταν ανοιχτή.

«Τέσα!»

Καμία απάντηση.

«ΤΕΣΑ!»

Μπήκα μέσα.

Ο Μάιλς ήταν στο καθιστικό.

Ήταν ασφαλής.

Η καρδιά μου όμως σταμάτησε όταν είδα τον καναπέ άδειο.

Η Τέσα έλειπε.

«Όχι…»

Πήρα τον Μάιλς στην αγκαλιά μου.

Στο τραπέζι υπήρχε ένα λευκό χαρτί.

«Μην καλέσεις κανέναν. Ξέρεις πού να πας.»

Από κάτω υπήρχε μια διεύθυνση.

Το παλιό σπίτι της οικογένειας της γυναίκας μου.

Ο Ράιαν διάβασε το χαρτί.

«Δεν θα πας εκεί.»

«Η κόρη μου είναι εκεί!»

«Ακριβώς γι' αυτό δεν θα πας μόνος.»

«Δεν έχω χρόνο!»

«Και αν θέλουν να σε οδηγήσουν σε παγίδα;»

Δεν μπορούσα να περιμένω.

Αλλά τότε ακούστηκε ένας ήχος.

Ένα μικρό μεταλλικό χτύπημα.

Κοιτάξαμε και οι δύο προς την πόρτα.

Κανείς.

Ο Ράιαν έκανε νόημα να περιμένω.

Βγήκε έξω.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επέστρεψε κρατώντας κάτι.

Το μπουφάν της Τέσα.

Στην τσέπη υπήρχε ένα μικρό χαρτί.

Πάνω του ήταν γραμμένο:

«Μπαμπά, μην θυμώσεις με τη μαμά.»

Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.

Η κόρη μου, μόλις εννέα ετών, ανησυχούσε ακόμα για το αν θα θύμωνα με τη μητέρα της.

Και τότε κατάλαβα κάτι.

Η Τέσα δεν είχε μόνο φοβηθεί.

Είχε ακούσει πράγματα.

Είχε δει πράγματα.

Και πιθανότατα ήξερε περισσότερα από όσα μας είχε πει.

Πήρα το τηλέφωνο.

Κάλεσα τον αριθμό του R.

Απάντησε αμέσως.

«Πού είναι η κόρη μου;»

«Ασφαλής.»

«Θέλω να της μιλήσω.»

«Δεν γίνεται.»

«Τότε τελείωσε.»

«Γκραντ, άκουσέ με.»

«Όχι. Εσύ άκουσέ με. Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν να χρησιμοποιήσει την κόρη μου για να με χειραγωγήσει.»

Σιωπή.

Μετά ακούστηκε η φωνή της Τέσα.

«Μπαμπά;»

Έκλεισα τα μάτια.

«Τέσα! Είσαι καλά;»

«Ναι.»

«Πού είσαι;»

«Δεν ξέρω.»

«Φοβάσαι;»

Μικρή παύση.

«Όχι πια.»

«Γιατί;»

«Γιατί βρήκα τη μαμά.»

Πάγωσα.

«Τι είπες;»

Η γραμμή κόπηκε.

Κοίταξα τον Ράιαν.

«Η γυναίκα μου είναι μαζί της.»

«Τότε ξέρουμε πού πρέπει να πάμε.»

Αλλά πριν προλάβουμε να φύγουμε, το δεύτερο τηλέφωνο δονήθηκε.

Νέο μήνυμα.

«Ο Άλεξ δεν είναι ο εγκέφαλος.»

Από κάτω:

«Ο πραγματικός άνθρωπος βρίσκεται πολύ πιο κοντά σου.»

---

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…