ΜΕΡΟΣ 7 «ΘΕΙΑ ΡΟΖΑ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ!» — ΜΕΤΑ ΑΠΟ 122 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ, Ο ΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΑΡΟΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΟΥ

 

ΜΕΡΟΣ 7

«ΘΕΙΑ ΡΟΖΑ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ!» — ΜΕΤΑ ΑΠΟ 122 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ, Ο ΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΑΡΟΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΟΥ

Ο Άρον κρατούσε το σημείωμα με τη διεύθυνση σαν να ήταν ο πολυτιμότερος θησαυρός του κόσμου.

Δεν ήξερε αν η θεία Ρόζα βρισκόταν πραγματικά εκεί.

Δεν ήξερε αν θα τον αναγνώριζε.

Αλλά για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, είχε έναν συγκεκριμένο προορισμό.

Η γυναίκα του ξενώνα, η Άννα, προσφέρθηκε να τον συνοδεύσει.

«Δεν θα πας μόνος σου άλλο», του είπε.

Ο Άρον την κοίταξε.

«Μπορώ να περπατήσω».

«Το ξέρω».

«Έχω περπατήσει πολύ».

«Το βλέπω».

Η Άννα έσκυψε μπροστά του.

«Αλλά το ότι μπορείς να κάνεις κάτι μόνος σου δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις πάντα».

Ο Άρον δεν απάντησε.

Δεν ήταν συνηθισμένος να τον βοηθούν χωρίς να χρειάζεται να παρακαλέσει.

Την επόμενη ημέρα, ένα μικρό όχημα τους πήγε μέχρι μια κοντινή πόλη.

Από εκεί συνέχισαν με τα πόδια.

Η Μίρα κοιμόταν ξανά στην πλάτη του.

Ο Άρον την είχε δέσει με το ίδιο κομμάτι υφάσματος που είχε πάρει από το σπίτι τους.

Το ύφασμα ήταν πια βρόμικο και φθαρμένο.

Αλλά το κρατούσε σαν φυλαχτό.

«Ξέρεις πόσο δρόμο έκανες;» τον ρώτησε η Άννα.

Ο Άρον κούνησε το κεφάλι.

Εκείνη του έδειξε ένα πρόχειρο σχέδιο.

«Από το χωριό σου μέχρι εδώ, περίπου εκατόν είκοσι δύο χιλιόμετρα».

Ο Άρον την κοίταξε.

«Είναι πολλά;»

Η Άννα σταμάτησε.

«Πάρα πολλά, Άρον».

Το αγόρι κοίταξε τα παπούτσια του.

Το ένα είχε σχεδόν ανοίξει μπροστά.

Το άλλο ήταν δεμένο με ένα κομμάτι σπάγκο.

«Δεν μου φάνηκαν τόσο πολλά», είπε.

«Γιατί;»

Ο Άρον γύρισε ελαφρά το κεφάλι προς τη Μίρα.

«Επειδή κάθε φορά σκεφτόμουν μόνο το επόμενο βήμα».

Η Άννα δεν απάντησε.

Συνέχισαν να περπατούν.

Λίγο αργότερα, έφτασαν μπροστά σε ένα παλιό κτίριο.

Η πόρτα ήταν βαμμένη πράσινη.

Στο παράθυρο υπήρχε μια μικρή γλάστρα.

Ο Άρον σταμάτησε.

«Εδώ;»

Η Άννα κοίταξε τη διεύθυνση.

«Εδώ».

Το αγόρι έμεινε ακίνητο.

Τόσες ημέρες ονειρευόταν αυτή τη στιγμή.

Και τώρα που είχε φτάσει, φοβόταν να χτυπήσει.

«Κι αν δεν είναι μέσα;»

«Θα μάθουμε».

«Κι αν δεν είναι η θεία μου;»

«Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε».

Ο Άρον κατέβασε το βλέμμα.

«Δεν μπορώ να περπατήσω άλλο».

Η Άννα ακούμπησε το χέρι στον ώμο του.

«Τότε θα ξεκουραστείς. Και θα σε βοηθήσουμε».

Ο Άρον πλησίασε την πόρτα.

Σήκωσε το χέρι.

Χτύπησε τρεις φορές.

Κανείς δεν απάντησε.

Χτύπησε ξανά.

Από μέσα ακούστηκαν βήματα.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα άνοιξε.

«Παρακαλώ;»

Η Άννα της έδειξε το σημείωμα.

«Ψάχνουμε τη Ρόζα».

Η γυναίκα κοίταξε τον Άρον.

Έπειτα τη Μίρα.

«Ποιοι είστε;»

Ο Άρον προσπάθησε να μιλήσει.

«Είμαι…»

Η φωνή του έσπασε.

«Είμαι ο Άρον».

Η γυναίκα έφερε το χέρι στο στόμα της.

«Άρον;»

Το αγόρι σήκωσε τα μάτια.

«Με ξέρετε;»

Η γυναίκα έκανε ένα βήμα πίσω.

«Περίμενε εδώ».

Έτρεξε προς το εσωτερικό του σπιτιού.

Ο Άρον άκουσε τη φωνή της.

«Ρόζα! Έλα γρήγορα!»

Ακολούθησε θόρυβος από καρέκλα που μετακινήθηκε.

Βήματα.

Και τότε εμφανίστηκε μια γυναίκα με γκρίζα μαλλιά.

Το πρόσωπό της ήταν κουρασμένο.

Τα μάτια της βαθουλωμένα από την αγωνία.

Ο Άρον την αναγνώρισε αμέσως.

«Θεία;»

Η Ρόζα έμεινε ακίνητη.

Κοίταξε το πρόσωπό του.

Μετά το μωρό στην πλάτη του.

«Άρον…»

Η φωνή της έμοιαζε να έρχεται από πολύ μακριά.

«Θεία Ρόζα», ψιθύρισε εκείνος. «Τη Μίρα την έφερα».

Η γυναίκα πλησίασε αργά.

Άγγιξε το μάγουλό του.

Σαν να φοβόταν ότι θα εξαφανιζόταν.

«Μου είπαν ότι…»

Δεν ολοκλήρωσε τη φράση.

Ο Άρον άρχισε να κλαίει.

«Δεν την άφησα».

Η Ρόζα τον αγκάλιασε.

«Το βλέπω, αγόρι μου».

«Η μαμά μού είπε να μην την αφήσω».

«Το ξέρω».

«Περπατήσαμε πολύ».

«Το ξέρω, καρδιά μου».

«Και η Μίρα αρρώστησε…»

Η φωνή του χάθηκε μέσα στα δάκρυα.

«Αλλά τώρα είναι καλά».

Η Ρόζα έσκυψε και φίλησε το μέτωπο του μωρού.

Έπειτα ξανά τον Άρον.

«Ελάτε μέσα».

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, ο Άρον πέρασε μια πόρτα χωρίς να φοβάται ότι κάποιος θα του πάρει την αδελφή του.

Η Ρόζα τού έφερε ζεστό φαγητό.

Η Άννα βοήθησε να λυθεί προσεκτικά το ύφασμα από την πλάτη του.

Όταν η Μίρα βρέθηκε στην αγκαλιά της θείας τους, ο Άρον έκανε μια κίνηση να την ακολουθήσει.

Η Ρόζα τον κοίταξε.

«Εδώ είναι ασφαλής».

Ο Άρον έμεινε ακίνητος.

Δεν ήξερε πώς να αφήσει τη Μίρα από τα μάτια του.

Είχε περάσει τόσες ημέρες με την ανάσα της στον σβέρκο του, ώστε η απουσία του βάρους της τού φαινόταν τρομακτική.

Η Ρόζα το κατάλαβε.

«Έλα. Κάθισε δίπλα μας».

Ο Άρον κάθισε.

Έφαγε λίγες κουταλιές.

Ύστερα άφησε το κουτάλι.

«Θεία;»

«Ναι;»

«Ξέρεις πού είναι η μαμά και ο μπαμπάς;»

Η Ρόζα έμεινε σιωπηλή.

Ο Άρον την κοίταξε.

«Τους ψάχνεις;»

Η γυναίκα έσκυψε το κεφάλι.

«Τους ψάχνω, αγόρι μου».

«Θα γυρίσουν;»

Η Ρόζα άπλωσε το χέρι και έπιασε το δικό του.

«Δεν το ξέρω».

Ο Άρον ένιωσε πάλι εκείνον τον γνώριμο πόνο.

Αλλά πριν προλάβει να μιλήσει, η θεία του σηκώθηκε.

Πήγε σε ένα μικρό συρτάρι.

Έβγαλε έναν φάκελο.

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να σου δείξω».

Ο Άρον την παρακολούθησε να επιστρέφει.

Η Ρόζα άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία των γονιών του.

Και ένα γράμμα.

«Αυτό», είπε με τρεμάμενη φωνή, «έφτασε εδώ πριν από τρεις ημέρες».

Ο Άρον ανασηκώθηκε.

«Από ποιον;»

Η Ρόζα τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Από κάποιον που ισχυρίζεται ότι είδε τη μητέρα σου ζωντανή».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️