ΜΕΡΟΣ 7 — «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ “ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ” — Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ»

 

ΜΕΡΟΣ 7 — «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ “ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ” — Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ»

Η ιστορία του Χάλεντ Αμπντελουαχάμπ είχε πλέον βγει από τη σιωπή.

Η διάσωση των εβραϊκών οικογενειών είχε καταγραφεί.

Οι μαρτυρίες είχαν αποκτήσει δημόσια σημασία.

Και η κόρη του είχε ανακαλύψει μια άγνωστη πλευρά της ζωής του.

Όμως η αναγνώριση δεν ήταν απλή υπόθεση.

Η υποψηφιότητα

Ο Χάλεντ προτάθηκε για τον τίτλο «Δίκαιος των Εθνών» του Γιαντ Βασέμ.

Ο τίτλος αυτός απονέμεται σε μη Εβραίους που βοήθησαν Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Η ιστορία του Χάλεντ είχε στοιχεία που προκαλούσαν έντονο ενδιαφέρον.

Είχε προσφέρει καταφύγιο.

Είχε χρησιμοποιήσει την ιδιοκτησία του.

Είχε βοηθήσει οικογένειες να επιβιώσουν κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Και δεν είχε επιδιώξει δημοσιότητα ή ανταμοιβή.

Ωστόσο, η αρμόδια επιτροπή δεν ενέκρινε την αναγνώρισή του.

Γιατί απορρίφθηκε η υποψηφιότητα;

Η απόφαση συνδεόταν με τα ειδικά κριτήρια του θεσμού.

Το Γιαντ Βασέμ εξετάζει, μεταξύ άλλων, αν ο διασώστης αντιμετώπισε τεκμηριωμένο προσωπικό κίνδυνο.

Στην περίπτωση του Χάλεντ, η επιτροπή έκρινε ότι τα διαθέσιμα στοιχεία δεν πληρούσαν επαρκώς τις απαιτήσεις για τον προσωπικό κίνδυνο.

Υπήρχαν επίσης ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο οι γερμανικές αρχές γνώριζαν την παρουσία Εβραίων στην ιδιοκτησία του.

Η απόφαση δεν αναιρούσε το γεγονός ότι είχε βοηθήσει τις οικογένειες.

Αφορούσε το αν η υπόθεση πληρούσε τα συγκεκριμένα κριτήρια της διάκρισης.

Η απογοήτευση της Φαΐζα

Η Φαΐζα δεν συμφώνησε με την απόφαση.

Για εκείνη, η πράξη του πατέρα της είχε τεράστια σημασία.

Είχε ανοίξει την ιδιοκτησία του σε ανθρώπους που βρίσκονταν σε κίνδυνο.

Τους είχε προσφέρει καταφύγιο για μήνες.

Και η ζωή τους είχε συνεχιστεί.

Η απογοήτευσή της ήταν βαθιά.

Δεν επρόκειτο απλώς για μια τιμητική διάκριση.

Ήταν και η επιθυμία της να αναγνωριστεί δημόσια αυτό που είχε ανακαλύψει τόσο αργά για τον πατέρα της.

Η ιστορία πέρα από τις διακρίσεις

Αλλά η σημασία μιας πράξης δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το αν θα συνοδευτεί από ένα μετάλλιο.

Η ιστορία του Χάλεντ αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Αφορά την επιλογή ενός ανθρώπου να βοηθήσει άλλους ανθρώπους σε μια περίοδο διωγμών.

Αφορά την ευθύνη.

Την αλληλεγγύη.

Τη μνήμη.

Και την ανάγκη να διατηρούνται οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τον πόλεμο.

Οι οικογένειες που συνέχισαν να υπάρχουν

Οι άνθρωποι που προστατεύτηκαν στο αγρόκτημα επέζησαν της κατοχής.

Τα παιδιά μεγάλωσαν.

Οι οικογένειες συνέχισαν τη ζωή τους.

Οι επόμενες γενιές γεννήθηκαν σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον του 1942.

Και πίσω από αυτή τη συνέχεια υπήρχε μια ιστορία που για δεκαετίες παρέμενε σχεδόν άγνωστη.

Η Άνι Μπουκρίς είχε κρατήσει τη μνήμη του Χάλεντ.

Ο Ρόμπερτ Σάτλοφ είχε ερευνήσει την ιστορία.

Η Φαΐζα είχε ανακαλύψει την αλήθεια.

Και το όνομα του Χάλεντ είχε αρχίσει να αποκτά τη θέση του στη δημόσια μνήμη.

Όμως απέμενε ακόμη ένα τελευταίο ερώτημα.

Τι ήταν τελικά το πιο σημαντικό στην ιστορία του;

Η πράξη του;

Η σιωπή του;

Ή οι ζωές που συνεχίστηκαν επειδή εκείνος αποφάσισε να βοηθήσει;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️