ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΗΞΕΡΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΠΑΡΑΔΕΧΟΤΑΝ: ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ

Κοίταξα την υπογραφή της μητέρας μου.

Για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να μιλήσω.

Η Κάρμεν είχε πει ότι προσπαθούσε να με προστατεύσει. Ότι δεν ήθελε να πληγωθώ. Ότι όλα όσα έκανε ήταν για το καλό μου.

Τώρα, όμως, υπήρχε ένα έγγραφο που έδειχνε ότι είχε συμμετάσχει σε μια συμφωνία σχετική με την υπόθεση της Έλενα.

«Τι υπέγραψε;» ρώτησα.

Ο πατέρας μου έσφιξε τα χέρια του.

«Η μητέρα σου συμφώνησε να μη δημοσιοποιηθούν ορισμένα στοιχεία μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με το καταπίστευμα».

«Ποια στοιχεία;»

«Τα οικονομικά έγγραφα. Τις συναλλαγές. Την πιθανότητα η Ρενάτα να έχει δικαιώματα».

«Και την ύπαρξη της Έλενα;»

Ο Βιτόριο δεν απάντησε.

Αυτό ήταν αρκετό.

Βγήκα από το γραφείο και πήγα να βρω τη μητέρα μου.

Την εντόπισα στην κουζίνα, εκεί όπου λίγες ημέρες νωρίτερα είχε αναγκάσει τη Ρενάτα να πλένει τα πιάτα.

Στεκόταν μπροστά στον νεροχύτη.

Όταν με είδε, κατάλαβε αμέσως ότι είχα διαβάσει το έγγραφο.

«Μαουρίσιο…»

«Υπέγραψες».

Η μητέρα μου έκλεισε τα μάτια.

«Ναι».

«Ήξερες ότι η Έλενα ήταν ζωντανή;»

Τα χείλη της έτρεμαν.

«Ήξερα ότι υπήρχε πιθανότητα».

«Ήξερες ότι η Ρενάτα μπορούσε να είναι κόρη μου;»

«Ναι».

Έκανα ένα βήμα πίσω.

Ήταν σαν να άκουγα την αλήθεια σε μικρά κομμάτια, ένα κάθε φορά, και κάθε κομμάτι να έκανε την προηγούμενη προδοσία ακόμη μεγαλύτερη.

«Και παρ' όλα αυτά, άφησες την εγγονή σου να στέκεται πάνω σε ένα σκαμνί και να πλένει τα πιάτα όλων;»

Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει.

«Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω».

«Θα μπορούσες να την αγκαλιάσεις».

Δεν απάντησε.

«Θα μπορούσες να της πεις ότι είναι ευπρόσδεκτη. Θα μπορούσες να της δώσεις ένα δώρο, όπως έδωσες στα άλλα παιδιά. Θα μπορούσες να της φερθείς σαν να ήταν ένα μικρό κορίτσι που χρειαζόταν την αγάπη της γιαγιάς του».

Η Κάρμεν κάθισε.

«Φοβόμουν ότι, αν αποδεχόμασταν τη Ρενάτα ως βιολογική σου κόρη, όλα θα άλλαζαν».

«Όλα είχαν ήδη αλλάξει. Είχες απλώς αποφασίσει να μη μου το πεις».

Η μητέρα μου κάλυψε το πρόσωπό της.

«Ο πατέρας σου έλεγε ότι έπρεπε να προστατεύσουμε την περιουσία».

«Και εσύ συμφώνησες».

«Ναι».

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να αρνηθεί την ευθύνη της.

Αλλά η παραδοχή της δεν μπορούσε να σβήσει όσα είχε κάνει.

«Θέλω να σου πω κάτι», συνέχισε. «Όταν η Έλενα εμφανίστηκε, ήταν τρομοκρατημένη. Είχε δεχτεί απειλές ότι θα έχανε το παιδί της. Ο πατέρας σου πίστευε πως, αν έφευγε, το πρόβλημα θα εξαφανιζόταν».

«Και εσύ την άφησες να φύγει».

Η μητέρα μου έγνεψε.

«Ναι».

«Γιατί δεν μου είπες ποτέ την αλήθεια;»

Η Κάρμεν σκούπισε τα μάτια της.

«Επειδή, όσο περνούσαν τα χρόνια, φοβόμουν όλο και περισσότερο. Στην αρχή πίστευα ότι θα μπορούσαμε να διορθώσουμε την κατάσταση. Μετά φοβόμουν ότι θα έχανα τον γιο μου. Και όταν υιοθέτησες τη Ρενάτα, πείστηκα ότι ήταν καλύτερο να μη μιλήσουμε ποτέ ξανά για την Έλενα».

«Καλύτερο για ποιον;»

Δεν απάντησε.

«Όχι για τη Ρενάτα», συνέχισα. «Όχι για την Έλενα. Ούτε για εμένα».

Η μητέρα μου έμεινε σιωπηλή.

Τότε συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της οικογένειάς μου δεν ήταν μόνο τα χρήματα.

Ήταν η πεποίθηση ότι, αν έκρυβαν την αλήθεια αρκετά καλά, θα μπορούσαν να αποφασίζουν για τη ζωή όλων.

Ο πατέρας μου είχε πιστέψει ότι μπορούσε να διαχειριστεί τη σχέση μου με την Έλενα.

Η μητέρα μου είχε πιστέψει ότι μπορούσε να διαχειριστεί τη σχέση μου με τη Ρενάτα.

Η Πάολα είχε πιστέψει ότι μπορούσε να αποφασίσει ποια παιδιά άξιζαν να θεωρούνται εγγόνια της οικογένειας.

Και ο Άντριαν είχε πιστέψει ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει το οικογενειακό καταπίστευμα χωρίς να αντιμετωπίσει συνέπειες.

Όλοι τους είχαν κάνει την ίδια επιλογή.

Είχαν βάλει τον έλεγχο πάνω από την αλήθεια.

Εκείνο το βράδυ, ο Σάμιουελ με ενημέρωσε ότι η υπόθεση είχε πλέον περάσει σε επίσημη διερεύνηση. Τα έγγραφα θα εξετάζονταν από ειδικούς και οι αρμόδιες αρχές θα αποφάσιζαν αν υπήρχαν ενδείξεις παράνομης συμπεριφοράς.

Δεν ήθελα να προδικάσω το αποτέλεσμα.

Ήθελα μόνο να προστατεύσω τη Ρενάτα και να διασφαλίσω ότι η αλήθεια θα αποκαλυπτόταν νόμιμα.

Λίγο αργότερα, η Έλενα με κάλεσε.

«Μαουρίσιο, πρέπει να σου πω κάτι για την κόρη μας».

«Τι συνέβη;»

«Όταν ήμουν έγκυος, κράτησα ένα γράμμα για εκείνη. Δεν το έδωσα σε κανέναν, γιατί φοβόμουν ότι θα εξαφανιζόταν. Το έχω ακόμα».

«Τι γράφει;»

Η φωνή της έσπασε.

«Της λέω ότι την αγαπούσα πριν ακόμη τη δω. Ότι δεν έφυγα επειδή δεν την ήθελα. Και ότι, αν κάποτε μάθει την αλήθεια, δεν πρέπει να πιστέψει ότι γεννήθηκε από ένα λάθος».

Έκλεισα τα μάτια.

«Θέλω να το διαβάσουμε μαζί, όταν θα είναι έτοιμη».

«Και αν δεν θέλει να με δει;»

«Τότε θα σεβαστούμε την επιθυμία της».

Η Έλενα σώπασε.

«Σε ευχαριστώ που δεν προσπαθείς να αποφασίσεις για εκείνη».

«Έχω κάνει αρκετά λάθη πιστεύοντας ότι μπορώ να λύσω τα πάντα μόνος μου».

Την επόμενη ημέρα, πήγα τη Ρενάτα στο πάρκο.

Καθίσαμε σε ένα παγκάκι και της είπα ότι υπήρχε μια γυναίκα που ήθελε να τη γνωρίσει.

Δεν της είπα όλες τις λεπτομέρειες.

Ήταν πολύ μικρή για να κουβαλήσει τις ευθύνες των ενηλίκων.

Της εξήγησα μόνο ότι η γυναίκα αυτή ήταν η βιολογική της μητέρα και ότι για πολλά χρόνια υπήρχαν πράγματα που κανείς δεν της είχε πει.

Η Ρενάτα με κοίταξε σοβαρά.

«Θα με αγαπάς ακόμα;»

Την πήρα αγκαλιά.

«Πάντα».

«Και αν αγαπήσω και εκείνη;»

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Τότε θα είμαι χαρούμενος που έχεις έναν ακόμη άνθρωπο να σε αγαπά».

Η μικρή ακούμπησε το κεφάλι της στο στήθος μου.

«Εντάξει, μπαμπά».

Και για πρώτη φορά από τότε που άνοιξα τον φάκελο, ένιωσα ότι ίσως μπορούσαμε να προχωρήσουμε χωρίς να καταστρέψουμε ό,τι είχε απομείνει.

Αλλά η τελευταία αποκάλυψη δεν είχε έρθει ακόμη.

Ο Σάμιουελ τηλεφώνησε το επόμενο πρωί.

«Κύριε ΝτεΛούκα, ολοκληρώσαμε την πρώτη εξέταση των εγγράφων. Υπάρχει ένα στοιχείο που πρέπει να δείτε αυτοπροσώπως».

«Τι στοιχείο;»

«Ένα έγγραφο που υπογράφηκε την ημέρα της υιοθεσίας. Αν επιβεβαιωθεί η γνησιότητά του, θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να εξεταστεί ολόκληρη η υπόθεση».

«Τι γράφει;»

Ο δικηγόρος πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Γράφει ότι κάποιος γνώριζε την αλήθεια για την πατρότητα της Ρενάτα από την πρώτη κιόλας ημέρα».

Και το όνομα δίπλα στην υπογραφή δεν ήταν ούτε του πατέρα μου ούτε της μητέρας μου.

Ήταν το δικό μου.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️