ΜΕΡΟΣ 9 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ

«Το δεύτερο όνομα της μητέρας μας…» επανέλαβε η Ρέιτσελ, κοιτάζοντας την επιστολή.

Προσπάθησα να θυμηθώ.

Η μητέρα μας είχε πεθάνει όταν ήμασταν μικρές. Δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ για το παρελθόν της και κάθε φορά που τη ρωτούσαμε για την οικογένειά της, άλλαζε θέμα.

«Πώς ήταν το δεύτερο όνομά της;» τη ρώτησα.

Η Ρέιτσελ έκλεισε τα μάτια.

«Μαργαρίτα. Τώρα θυμήθηκα. Στα παλιά της έγγραφα αναφερόταν ως Μαργαρίτα Ελένη».

Ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται.

Ο δικηγόρος ζήτησε από τις αρχές να εξετάσουν την επιστολή και να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα της γυναίκας. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ.

Το απόγευμα μάς τηλεφώνησε.

«Η υπογραφή φαίνεται να αντιστοιχεί σε έγγραφα της μητέρας σας. Όμως αυτό δεν αποδεικνύει ακόμη ότι εκείνη συμμετείχε στις συμφωνίες για τα έμβρυα. Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να δείτε».

Μας έστειλε ένα αντίγραφο μιας επιστολής.

Η μητέρα μας είχε γράψει:

«Δεν θέλω κανένα παιδί να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι είναι αποτέλεσμα μιας συμφωνίας μεταξύ ενηλίκων. Αν κάποτε αποκαλυφθεί η αλήθεια, πρέπει να ειπωθεί ολόκληρη».

Τα χέρια μου έτρεμαν.

«Γιατί δεν μας είπε τίποτα;» ψιθύρισα.

Η Ρέιτσελ με αγκάλιασε.

«Ίσως προσπάθησε να προστατεύσει κάποιον. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμη ποιον».

Λίγο αργότερα, ο δικηγόρος μάς ενημέρωσε ότι η κλινική είχε εντοπίσει παλαιότερη αλληλογραφία ανάμεσα στη μητέρα μας, τον γιατρό Κόλινς και τον Πίτερ.

Σε ένα μήνυμα, η μητέρα μας ζητούσε να μην προχωρήσει καμία διαδικασία χωρίς πλήρη ενημέρωση και ελεύθερη συναίνεση όλων των εμπλεκομένων.

Σε άλλο έγγραφο, όμως, υπήρχε μια καταχώριση που έδειχνε ότι η διαδικασία είχε συνεχιστεί.

Δεν γνωρίζαμε ακόμη ποιος είχε εγκρίνει την αλλαγή ούτε αν τα έγγραφα είχαν χρησιμοποιηθεί νόμιμα.

Τότε εμφανίστηκε η Κλερ.

Ήρθε στο νοσοκομείο με κόκκινα μάτια και έναν φάκελο στα χέρια.

«Νόρα, πρέπει να σου πω κάτι. Δεν ήξερα ότι η μητέρα σου είχε εμπλακεί. Ο Πίτερ μού είχε πει ότι όλα είχαν γίνει με τη συγκατάθεσή σου. Τον πίστεψα».

«Και γιατί δεν μου το είπες από την αρχή;»

«Γιατί φοβόμουν ότι θα έχανα την ευκαιρία να γίνω μητέρα. Αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι δεν μπορούσα να χτίσω την ευτυχία μου πάνω στη δική σου άγνοια».

Άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε ένα τελευταίο μήνυμα του Πίτερ προς εκείνη:

«Όταν γεννηθούν τα παιδιά, όλα θα τελειώσουν. Η Νόρα δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτα».

Διάβασα τη φράση ξανά και ξανά.

«Πίστευε πραγματικά ότι θα μπορούσε να αποφασίσει για τα παιδιά μου χωρίς εμένα;»

Η Κλερ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ναι. Και λυπάμαι που δεν κατάλαβα πόσο σοβαρό ήταν αυτό».

Εκείνο το βράδυ, ο Πίτερ ζήτησε να με δει.

Αυτή τη φορά δέχτηκα, αλλά μόνο παρουσία της Ρέιτσελ και του δικηγόρου.

Μπήκε στο δωμάτιο και στάθηκε μπροστά μου.

«Νόρα, ξέρω ότι δεν υπάρχει δικαιολογία».

«Τότε πες μου την αλήθεια. Όλη την αλήθεια».

Κάθισε απέναντί μου.

«Η μητέρα σου γνώριζε τον γιατρό Κόλινς από παλιά. Όταν ξεκίνησα να ψάχνω λύση για την Κλερ, επικοινώνησα μαζί του. Μου είπε ότι υπήρχε ένας παλιός φάκελος της μητέρας σου. Δεν κατάλαβα πόσο σοβαρό ήταν αυτό που έκανε. Και όταν γνώρισα εσένα… φοβήθηκα να σου πω τι είχε συμβεί».

«Αυτό δεν εξηγεί γιατί χρησιμοποίησες το όνομά μου».

Ο Πίτερ δεν απάντησε.

«Δεν ξέρω αν η μητέρα μου είχε συμφωνήσει σε κάτι», συνέχισα. «Δεν ξέρω ποια είναι η γενετική αλήθεια για τα μωρά μου. Αλλά ξέρω ότι εγώ δεν έδωσα τη συγκατάθεσή μου για όσα περιγράφουν αυτά τα έγγραφα».

Ο δικηγόρος τον διέκοψε.

«Αυτό ακριβώς θα εξεταστεί από τις αρμόδιες αρχές. Μέχρι τότε, δεν θα υπάρξει καμία ιδιωτική συμφωνία για τα παιδιά».

Ο Πίτερ σηκώθηκε.

«Νόρα, σε παρακαλώ…»

«Μη μου ζητάς να σε συγχωρήσω τώρα. Δεν ξέρω καν ποιον παντρεύτηκα».

Έφυγε χωρίς να πει άλλη λέξη.

Τις επόμενες ημέρες, οι γιατροί συνέχισαν να παρακολουθούν την εγκυμοσύνη μου. Οι ανεξάρτητες εξετάσεις και η έρευνα για τα έγγραφα βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη.

Δεν είχα όλες τις απαντήσεις.

Αλλά είχα πάρει μια απόφαση.

Κανείς δεν θα χρησιμοποιούσε ξανά τη σιωπή μου ως συγκατάθεση.

Ένα βράδυ, καθώς ακουμπούσα το χέρι μου στην κοιλιά μου, ένιωσα τρεις μικρές κινήσεις.

Χαμογέλασα μέσα στα δάκρυά μου.

«Δεν ξέρω ακόμη τι θα αποκαλύψει η αλήθεια», ψιθύρισα. «Αλλά ένα πράγμα να ξέρετε: δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ».

Για πρώτη φορά μετά από πολλές εβδομάδες, ένιωσα ότι μπορούσα να αναπνεύσω.

Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο.

Ήταν ο δικηγόρος.

«Νόρα, έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα του ανεξάρτητου ελέγχου. Υπάρχει μια σημαντική ασυμφωνία ανάμεσα στα έγγραφα της κλινικής και στα αρχεία που βρέθηκαν στη θυρίδα».

«Τι σημαίνει αυτό;»

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Σημαίνει ότι η ιστορία που σας έλεγαν για τα τρία έμβρυα δεν μπορεί να θεωρηθεί αληθινή χωρίς περαιτέρω επιβεβαίωση. Και τώρα έχουμε αρκετά στοιχεία για να ζητήσουμε πλήρη διερεύνηση».

Έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα τη Ρέιτσελ.

Δεν ήξερα τι θα έφερνε η επόμενη μέρα.

Ήξερα μόνο ότι η αλήθεια δεν θα μπορούσε πια να μείνει κλειδωμένη σε μια θυρίδα.

Και πως, όταν θα γεννιούνταν τα τρία παιδιά μου, θα άξιζαν να μάθουν την ιστορία τους χωρίς ψέματα, χωρίς συμφωνίες και χωρίς μυστικά.

Αλλά η μεγαλύτερη μάχη δεν είχε τελειώσει. Μόλις είχε αρχίσει.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️