ΜΕΡΟΣ 2ο: ΠΡΙΝ ΑΠΟ 42 ΧΡΟΝΙΑ ΕΣΩΣΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ — ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΜΕ ΕΨΑΧΝΕ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗ ΖΩΗ!

Έμεινα ακίνητη, κοιτάζοντας τον Ρόμπερτ.

«Τι εννοείς ότι έσωσα τη ζωή της κόρης σου;» ρώτησα. «Δεν θυμάμαι να έχω γνωρίσει ποτέ την οικογένειά σου».

Ο Ρόμπερτ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Το ξέρω. Και δεν περιμένω να θυμάσαι κάθε λεπτομέρεια. Όμως για εμάς εκείνη η μέρα άλλαξε τα πάντα».

Ο άντρας που είχε μόλις μπει στο εστιατόριο πλησίασε το τραπέζι.

«Μπαμπά, είναι πράγματι εκείνη;» ρώτησε.

Ο Ρόμπερτ έγνεψε καταφατικά.

«Ναι, Ντάνιελ. Είναι η γυναίκα που ψάχναμε».

Ο Ντάνιελ με κοίταξε με συγκίνηση.

«Η αδελφή μου βρίσκεται καθ’ οδόν. Ήθελε να έρθει μαζί μας, αλλά δεν άντεξε να περιμένει άλλο».

«Η αδελφή σου;» επανέλαβα.

Ο Ρόμπερτ κάθισε απέναντί μου.

«Πρέπει να σου εξηγήσω τι συνέβη τον Νοέμβριο του 1984».

Και τότε άρχισε να μου διηγείται μια ιστορία που είχα σχεδόν ξεχάσει.

---

Ήταν ένα κρύο απόγευμα του Νοεμβρίου.

Εγώ ήμουν τότε τριάντα δύο ετών. Φορούσα ένα μακρύ μπλε παλτό και τις αγαπημένες μου ψηλοτάκουνες μπότες. Επέστρεφα από μια συνάντηση όταν, σε έναν δρόμο λίγο έξω από την πόλη, είδα ένα αυτοκίνητο να έχει βγει από την πορεία του και να έχει συγκρουστεί με ένα δέντρο.

Θυμάμαι ακόμη τον ήχο.

Τα σπασμένα γυαλιά.

Τον καπνό που έβγαινε από το καπό.

Και μια μικρή φωνή που έκλαιγε μέσα στο αυτοκίνητο.

Δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή.

Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και έτρεξα προς το όχημα.

Μια γυναίκα βρισκόταν στο μπροστινό κάθισμα, σοβαρά τραυματισμένη. Προσπάθησα να της μιλήσω, αλλά δεν ανταποκρινόταν.

Στο πίσω κάθισμα ήταν ένα μικρό κορίτσι.

Δεν πρέπει να ήταν πάνω από έξι ετών.

«Σε παρακαλώ… βοήθησέ με!» έκλαιγε.

Έσκυψα όσο μπορούσα και προσπάθησα να ανοίξω την πόρτα. Ήταν μπλοκαρισμένη.

«Μη φοβάσαι, γλυκιά μου. Θα σε βγάλω από εδώ».

Δεν ξέρω πού βρήκα τη δύναμη, αλλά κατάφερα να ανοίξω την πόρτα αρκετά ώστε να την απεγκλωβίσω.

Το κοριτσάκι έτρεμε ολόκληρο.

Το πήρα στην αγκαλιά μου και το απομάκρυνα από το αυτοκίνητο. Έβγαλα το μπλε παλτό μου και το τύλιξα γύρω του, προσπαθώντας να το προστατεύσω από το κρύο.

«Πού είναι η μαμά μου;» με ρώτησε.

Δεν ήξερα τι να της απαντήσω.

«Οι γιατροί θα έρθουν σύντομα. Εσύ πρέπει να μείνεις κοντά μου, εντάξει;»

Κάθισα δίπλα της στην άκρη του δρόμου και της κρατούσα το χέρι μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο.

Είχα χτυπήσει το πόδι μου κατά τη διάρκεια της διάσωσης, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν με ένοιαζε καθόλου.

Το μόνο που μετρούσε ήταν ότι το παιδί ήταν ζωντανό.

Όταν οι διασώστες την πήραν, το κοριτσάκι γύρισε και με κοίταξε.

«Θα ξαναέρθεις;» με ρώτησε με δάκρυα στα μάτια.

Έσκυψα προς το μέρος της.

«Μη φοβάσαι, αγάπη μου. Είμαι τόσο ψηλή που μπορώ ακόμη και να φτάσω τα αστέρια για σένα».

Προσπάθησα να της χαμογελάσω.

«Και να θυμάσαι κάτι: δεν θα είσαι ποτέ μόνη. Πάντα θα υπάρχει κάποιος στον κόσμο πρόθυμος να σου δώσει το χέρι του και να σε βοηθήσει».

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που της είπα.

Δεν έμαθα ποτέ το όνομά της.

Δεν έμαθα αν έγινε καλά.

Και, με τον καιρό, η ανάμνηση εκείνης της ημέρας χάθηκε μέσα στις υπόλοιπες αναμνήσεις της ζωής μου.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.

---

«Το κορίτσι ήταν η Σάρα», είπε ο Ρόμπερτ, διακόπτοντας τις σκέψεις μου.

Τον κοίταξα χωρίς να μιλήσω.

«Η γυναίκα στο μπροστινό κάθισμα ήταν η σύζυγός μου. Δεν τα κατάφερε. Η Σάρα, όμως, επέζησε χάρη σε εσένα».

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Εκείνη την ημέρα ήμουν στη δουλειά. Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, η γυναίκα μου είχε ήδη πεθάνει και η κόρη μου βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Δεν μπορούσε να σταματήσει να μιλά για μια πολύ ψηλή γυναίκα με μπλε παλτό».

Έβαλε το χέρι του στο πρόσωπό του.

«Για χρόνια προσπαθούσα να βρω ποια ήσουν. Ρωτούσα τους γιατρούς, τους αστυνομικούς, τους ανθρώπους που είχαν βρεθεί κοντά στο σημείο. Κανείς δεν γνώριζε το όνομά σου».

«Μα γιατί δεν με βρήκες τότε;» ψιθύρισα.

«Επειδή δεν είχαμε κανένα στοιχείο. Η Σάρα ήταν μικρή και θυμόταν μόνο το ύψος σου, τα παπούτσια σου και τα λόγια σου. Ήξερε ότι φορούσες μπλε παλτό, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτε άλλο».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Και τώρα;»

Ο Ρόμπερτ χαμογέλασε αχνά.

«Πριν από δύο μήνες, η Σάρα είδε τη φωτογραφία σου στην εφαρμογή γνωριμιών. Αναγνώρισε αμέσως το ύψος σου. Μου είπε ότι δεν μπορούσε να είναι σύμπτωση».

«Γι’ αυτό μου ζήτησες να φορέσω τα ψηλότερα τακούνια μου;»

Έγνεψε ντροπιασμένος.

«Ήθελα να είμαι βέβαιος. Ήταν ο μόνος τρόπος να επιβεβαιώσω ότι ήσουν η γυναίκα που θυμόταν».

«Και όλο αυτό το διάστημα που μιλούσαμε;»

Ο Ρόμπερτ με κοίταξε στα μάτια.

«Όσα σου είπα ήταν αληθινά. Δεν ήθελα απλώς να σε βρω. Ήθελα να σε γνωρίσω. Κάθε μέρα που περνούσε, περίμενα τα μηνύματά σου. Άρχισα να νοιάζομαι για σένα πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα».

Πριν προλάβω να απαντήσω, ο Ντάνιελ κοίταξε προς την είσοδο.

«Ήρθε».

Γύρισα το κεφάλι μου.

Μια γυναίκα γύρω στα πενήντα μπήκε βιαστικά στο εστιατόριο. Τα μάτια της έψαχναν τον χώρο, μέχρι που σταμάτησαν πάνω μου.

Σταμάτησε απότομα.

Έβαλε το χέρι στο στόμα της.

Και ψιθύρισε:

«Είναι εκείνη…»

Ο Ρόμπερτ σηκώθηκε.

«Σάρα, έλα. Θέλω να γνωρίσεις τη γυναίκα που σου έλεγα».

Η γυναίκα άρχισε να πλησιάζει με δάκρυα στα μάτια.

Και τότε κατάλαβα ότι η ιστορία που πίστευα πως είχα ξεχάσει δεν είχε τελειώσει ποτέ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3ο…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ