ΜΕΡΟΣ 2 – «ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ ΘΕΣΗ ΕΔΩ, ΜΑΜΑ!» — ΕΦΥΓΑ ΜΕ ΜΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ, ΑΛΛΑ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΜΟΛΙΣ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΥ

Το πρωί μετά το δείπνο, ξύπνησα στις πέντε.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλούς μήνες, δεν ετοίμασα το πρωινό κανενός.

Έβαλα νερό για τσάι.

Κάθισα δίπλα στο παράθυρο.

Και άκουσα τη σιωπή.

Ήταν παράξενο πόσο ήρεμο μπορούσε να γίνει ένα σπίτι όταν σταματούσες να προσπαθείς να αποδείξεις ότι άξιζες να βρίσκεσαι μέσα σε αυτό.

Λίγο μετά τις επτά, η Ρενέ μπήκε στην κουζίνα.

«Δεν έχεις ετοιμάσει τα κολατσιό;»

«Όχι».

Με κοίταξε απορημένη.

«Γιατί;»

«Επειδή σήμερα πρέπει να τα ετοιμάσετε εσείς».

Έμεινε ακίνητη.

«Μάργκαρετ, έχω δουλειά».

«Κι εγώ έχω δουλειές να κανονίσω».

«Τι δουλειές;»

«Τη μετακόμισή μου».

Η έκφρασή της άλλαξε αμέσως.

«Α, λοιπόν αποφάσισες να συνεργαστείς».

Δεν απάντησα.

Η Ρενέ άνοιξε το ψυγείο με εκνευρισμό.

«Ελπίζω μόνο να μη δημιουργήσεις σκηνή μπροστά στα παιδιά».

Εκείνη τη στιγμή μπήκε η Σόφι.

«Γιαγιά, θα φύγεις πραγματικά;»

Γονάτισα μπροστά της.

«Ναι, γλυκιά μου».

«Επειδή ο μπαμπάς είπε ότι πιάνεις πολύ χώρο;»

Η Ρενέ γύρισε απότομα.

«Σόφι!»

Αλλά η μικρή συνέχισε:

«Τους άκουσα να λένε ότι το δωμάτιό σου θα γίνει γραφείο».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

Την αγκάλιασα.

«Δεν φταις εσύ για τίποτα, αγάπη μου. Και θα συνεχίσουμε να βλεπόμαστε».

Ο Όλιβερ εμφανίστηκε στην πόρτα.

«Μπορώ να έρχομαι στο καινούργιο σου σπίτι;»

«Φυσικά».

«Ακόμα κι αν ο μπαμπάς θυμώσει;»

Τότε κατάλαβα ότι τα παιδιά είχαν αντιληφθεί περισσότερα απ' όσα φανταζόμουν.

Δεν ήθελα να τα βάλω στη μέση.

«Οι μεγάλοι θα τα κανονίσουν», τους είπα. «Εσείς δεν χρειάζεται να διαλέξετε πλευρά».

Το ίδιο απόγευμα, ο Τζόναθαν με ενημέρωσε ότι η προσφορά μας για το σπίτι στην οδό Willow Creek Lane είχε γίνει δεκτή.

Ο ιδιοκτήτης χρειαζόταν γρήγορη ολοκλήρωση της πώλησης.

Η εταιρεία μου μπορούσε να πληρώσει χωρίς δάνειο, με όλες τις απαραίτητες διαδικασίες.

«Είστε βέβαιη, Μάργκαρετ;» με ρώτησε.

«Απόλυτα».

«Γνωρίζετε ότι ο γιος σας ενδιαφερόταν για το ακίνητο».

«Το γνωρίζω».

«Θέλετε να το αγοράσετε για να τον τιμωρήσετε;»

Η ερώτησή του με έκανε να σωπάσω.

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

«Όχι, Τζόναθαν. Το θέλω επειδή είναι όμορφο. Επειδή έχει βεράντα και κήπο. Επειδή μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να γεράζει εκεί χωρίς να χρειάζεται να ζητώ άδεια για να υπάρχω».

Ο δικηγόρος μου απάντησε ήρεμα:

«Τότε αυτή είναι μια πολύ καλύτερη αρχή».

Δύο ημέρες αργότερα, μάζεψα τα πράγματά μου.

Δεν ήταν πολλά.

Ρούχα.

Φωτογραφίες.

Τα γράμματα του Χάρολντ.

Και ένα μικρό ξύλινο κουτί που περιείχε τη βέρα του.

Ο Ντάνιελ στάθηκε στην πόρτα.

«Βρήκες ήδη μέρος να μείνεις;»

«Ναι».

«Πού;»

«Σε ένα προσωρινό διαμέρισμα, μέχρι να ολοκληρωθούν κάποιες διαδικασίες».

«Ελπίζω να μην είναι ακριβό».

Χαμογέλασα αμυδρά.

«Μην ανησυχείς για τα οικονομικά μου».

Η Ρενέ κοίταξε τις βαλίτσες μου.

«Θα χρειαστούμε το εφεδρικό κλειδί σου».

Το έβγαλα από την τσάντα μου.

Το άφησα στο τραπέζι.

«Ορίστε».

Ο Ντάνιελ δεν προσφέρθηκε να με βοηθήσει με τις αποσκευές.

Δεν με ρώτησε αν ήμουν στενοχωρημένη.

Δεν με αγκάλιασε.

Μόνο όταν έφτασα στην εξώπορτα είπε:

«Μαμά, μην το πάρεις προσωπικά. Απλώς χρειαζόμαστε τον χώρο μας».

Γύρισα και τον κοίταξα.

«Το καταλαβαίνω, Ντάνιελ. Ελπίζω κάποτε να καταλάβεις κι εσύ ότι χρειαζόμουν κάτι περισσότερο από ένα δωμάτιο».

Έφυγα.

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα σε ένα μικρό επιπλωμένο διαμέρισμα.

Και, παράξενα, κοιμήθηκα καλύτερα απ' ό,τι είχα κοιμηθεί εδώ και μήνες.

Την έκτη ημέρα, ο Τζόναθαν με συνόδευσε στην οδό Willow Creek Lane.

Το σπίτι ήταν ακόμη ομορφότερο από τις φωτογραφίες.

Η μεγάλη βεράντα είχε ξύλινα κάγκελα.

Δύο παλιά δέντρα σκίαζαν την είσοδο.

Στο πίσω μέρος υπήρχε ένας κήπος που είχε παραμεληθεί.

«Εδώ θα φυτέψω τριαντάφυλλα», είπα.

Ο Τζόναθαν χαμογέλασε.

«Νομίζω ότι ο Χάρολντ θα το ενέκρινε».

Μπήκαμε μέσα.

Το φως του απογεύματος περνούσε από τα μεγάλα παράθυρα.

Στάθηκα στη μέση του σαλονιού.

Για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια, ένιωσα ότι μπορούσα να ξεκινήσω ξανά.

Τότε ακούστηκε ένας κινητήρας έξω.

Ένα γνώριμο αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο σπίτι.

Ο Ντάνιελ.

Δίπλα του καθόταν η Ρενέ.

Κατέβηκαν και πλησίασαν την πινακίδα που έγραφε:

ΠΩΛΗΘΗΚΕ.

Η Ρενέ έβγαλε το κινητό της.

«Δεν μπορώ να το πιστέψω!» την άκουσα να λέει.

«Κάποιος το αγόρασε ξανά!»

Ο Ντάνιελ κοίταξε το έγγραφο που είχε τοποθετήσει ο μεσίτης στο παράθυρο.

«Harold Rose Holdings», διάβασε.

Η Ρενέ συνοφρυώθηκε.

«Τι εταιρεία είναι αυτή;»

Ο Ντάνιελ ανασήκωσε τους ώμους.

«Δεν ξέρω. Κάποιοι επενδυτές».

Εκείνη τη στιγμή, ο Τζόναθαν με πλησίασε.

«Θέλετε να βγούμε;»

Κοίταξα τον γιο μου μέσα από το παράθυρο.

«Όχι ακόμη».

Γιατί μόλις είχα ακούσει κάτι που άλλαζε εντελώς τα πράγματα.

Η Ρενέ είχε πιάσει τον Ντάνιελ από το μπράτσο.

«Πρέπει να μάθουμε ποιος το αγόρασε. Αν είναι εταιρεία, ίσως μπορέσουμε να τους πείσουμε να μας το πουλήσουν».

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Θα βρω τον ιδιοκτήτη. Όποιος κι αν είναι».

Δεν ήξερε ότι η ιδιοκτήτρια στεκόταν μόλις λίγα μέτρα μακριά του.

Και ότι εκείνη τη στιγμή είχε ήδη αρχίσει να μαθαίνει κάτι που θα τον πλήγωνε περισσότερο από την απώλεια οποιουδήποτε σπιτιού.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ   3   ➡️