ΜΕΡΟΣ 2 – ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Το επόμενο πρωί αποφάσισα να επιστρέψω στο αγρόκτημα.
Είχα να πάω εκεί περισσότερο από δέκα χρόνια. Ο δρόμος ήταν ο ίδιος, τα παλιά δέντρα στέκονταν ακόμη στις άκρες του και η ξύλινη πινακίδα στην είσοδο είχε αρχίσει να ξεθωριάζει.
Όταν έφτασα, ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.
Το σπίτι έμοιαζε εγκαταλειμμένο. Η αυλή ήταν γεμάτη αγριόχορτα και τα παράθυρα είχαν σκόνη.
Κατέβηκα από το αυτοκίνητο και πλησίασα την εξώπορτα.
Είχα ακόμη ένα παλιό κλειδί που μου είχε δώσει ο παππούς όταν ήμουν μικρή.
Προς μεγάλη μου έκπληξη, λειτούργησε.
Μπήκα μέσα.
Η μυρωδιά του ξύλου και των παλιών βιβλίων μού θύμισε αμέσως τα παιδικά μου χρόνια. Στο τζάκι υπήρχε ακόμη η παλιά φωτογραφία του παππού, ενώ δίπλα της βρισκόταν το αγαπημένο του ρολόι.
Περπάτησα αργά από δωμάτιο σε δωμάτιο.
Στο γραφείο του βρήκα παλιά τιμολόγια, αποδείξεις και φακέλους. Όλα ήταν τακτοποιημένα, σαν να περίμενε κάποιος να επιστρέψει και να τα αναζητήσει.
Άρχισα να εξετάζω τα έγγραφα.
Τότε παρατήρησα κάτι παράξενο.
Υπήρχαν πληρωμές για τους φόρους του αγροκτήματος που είχαν γίνει πριν από πολλά χρόνια. Όμως δεν έφεραν το όνομα του πατέρα μου.
Έφεραν το όνομα του παππού.
Βρήκα επίσης αποδείξεις από μια τράπεζα, με ημερομηνίες που δεν ταίριαζαν με όσα ισχυριζόταν ο πατέρας μου στο δικαστήριο.
Έβγαλα το κινητό μου και φωτογράφισα τα έγγραφα.
Ξαφνικά άκουσα ένα αυτοκίνητο να σταματά έξω.
Πάγωσα.
Μέσα από το παράθυρο είδα τον πατέρα μου να κατεβαίνει από το όχημα.
Μπήκε στο σπίτι χωρίς να χτυπήσει.
«Τι κάνεις εδώ;» φώναξε.
«Ήρθα να δω το σπίτι του παππού».
«Δεν έχεις καμία δουλειά εδώ».
«Έχω κάθε λόγο να βρίσκομαι εδώ. Με έχεις οδηγήσει στα δικαστήρια για αυτό το σπίτι!»
Ο πατέρας μου κοίταξε τα έγγραφα που κρατούσα.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Άφησέ τα κάτω».
«Γιατί; Τι φοβάσαι ότι θα ανακαλύψω;»
Με πλησίασε.
«Δεν ξέρεις τίποτα για όσα συνέβησαν πριν πεθάνει ο παππούς σου».
«Τότε εξήγησέ μου».
Εκείνος γύρισε το βλέμμα του αλλού.
«Φύγε από εδώ, Έβελιν».
Δεν έφυγα αμέσως.
Πριν βγω, παρατήρησα ένα μικρό συρτάρι κάτω από το γραφείο. Ήταν κλειδωμένο.
Θυμήθηκα ότι ο παππούς συνήθιζε να φυλάει εκεί τα σημαντικότερα έγγραφά του.
Και για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια, ένιωσα ότι ίσως μπορούσα να βρω την αλήθεια.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment