ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ USB ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ… ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΞΑΦΝΙΚΑ!
Ο Ρίτσαρντ δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου εκείνο το βράδυ.
Ο μικρός φάκελος βρισκόταν πάνω στο γραφείο του, δίπλα στην παλιά φωτογραφία του με τον Τζέισον.
Κάθε φορά που κοιτούσε το USB, αναρωτιόταν ποιος το είχε αφήσει έξω από την πόρτα του.
Το επόμενο πρωί, πήγε στο γραφείο του Ντάνιελ.
Ο δικηγόρος είχε ήδη καλέσει έναν τεχνικό συνεργάτη για να εξετάσει το περιεχόμενο της συσκευής με ασφάλεια.
«Δεν θέλω να βιαστούμε», είπε ο Ντάνιελ. «Αν υπάρχει κάτι σημαντικό, πρέπει να γνωρίζουμε από πού προέρχεται και αν είναι αυθεντικό».
Λίγα λεπτά αργότερα, εμφανίστηκε ένα βίντεο.
Ήταν από το πάρτι γενεθλίων.
Η κάμερα έδειχνε την αίθουσα, τους καλεσμένους και την Άσλεϊ να συνομιλεί με μια γυναίκα κοντά στο μπαρ.
Ο Ρίτσαρντ αναγνώρισε αμέσως τη γυναίκα.
Ήταν η Μόνικα, η υπεύθυνη της διοργάνωσης.
Στο βίντεο, η Άσλεϊ έσκυψε προς το μέρος της και της είπε κάτι που δεν μπορούσε να ακουστεί καθαρά.
Η Μόνικα έδειξε ξαφνιασμένη.
Ύστερα κοίταξε προς την είσοδο της αίθουσας, ακριβώς προς το σημείο όπου είχε σταθεί ο Ρίτσαρντ πριν φύγει.
«Σταμάτησέ το!» είπε ξαφνικά ο Ρίτσαρντ.
Ο τεχνικός πάγωσε την εικόνα.
«Τι είδες;» ρώτησε ο Ντάνιελ.
«Κοίτα το πρόσωπό της. Η Μόνικα με είχε δει».
Ο Ρίτσαρντ πλησίασε την οθόνη.
«Ήξερε ότι ήμουν εκεί».
Το βίντεο συνεχίστηκε.
Λίγο αργότερα, η Μόνικα απομακρύνθηκε από την Άσλεϊ και πήγε προς τον διάδρομο που οδηγούσε στις βοηθητικές αίθουσες.
Εκεί συνάντησε έναν άντρα που ο Ρίτσαρντ δεν γνώριζε.
Ο άντρας της έδωσε έναν λευκό φάκελο.
Η Μόνικα τον πήρε, κοίταξε γύρω της και τον έβαλε μέσα στην τσάντα της.
Ο Ρίτσαρντ έμεινε σιωπηλός.
«Ποιος είναι αυτός;» ρώτησε τελικά.
Ο Ντάνιελ σημείωσε την ώρα που εμφανιζόταν στην οθόνη.
«Δεν γνωρίζουμε ακόμη. Θα πρέπει να εξακριβώσουμε την ταυτότητά του και το περιεχόμενο του φακέλου, αν υπάρχει τρόπος».
Ξαφνικά, ο Ρίτσαρντ θυμήθηκε κάτι.
«Περίμενε… Νομίζω ότι τον έχω ξαναδεί».
«Πού;»
«Στο σπίτι του Τζέισον. Πριν από μερικούς μήνες. Η Άσλεϊ τον παρουσίασε ως έναν παλιό γνωστό της».
Ο Ντάνιελ τον κοίταξε σοβαρά.
«Θυμάσαι το όνομά του;»
«Όχι. Αλλά θυμάμαι ότι δεν μου άρεσε καθόλου ο τρόπος που με κοιτούσε».
Εκείνο το απόγευμα, ο Ρίτσαρντ έλαβε ένα τηλεφώνημα από άγνωστο αριθμό.
«Κύριε Τέρνερ;» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.
«Μάλιστα. Ποια είναι;»
«Ονομάζομαι Μόνικα. Ήμουν υπεύθυνη για το πάρτι του γιου σας».
Ο Ρίτσαρντ σηκώθηκε από την καρέκλα.
«Εσείς αφήσατε το USB;»
Ακολούθησε μια μεγάλη παύση.
«Ναι. Εγώ το άφησα».
«Γιατί;»
«Επειδή εκείνο το βράδυ άκουσα κάτι που δεν έπρεπε να ακούσω. Και όταν κατάλαβα τι συνέβαινε, φοβήθηκα να μιλήσω».
«Τι ακριβώς ακούσατε;»
Η Μόνικα χαμήλωσε τη φωνή της.
«Η Άσλεϊ δεν μιλούσε μόνο για την περιουσία σας. Συζητούσε με εκείνον τον άντρα για τα έγγραφα του σπιτιού».
Ο Ρίτσαρντ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
«Τι έγγραφα;»
«Δεν ξέρω όλες τις λεπτομέρειες. Αλλά άκουσα το όνομα του δικηγόρου σας. Και άκουσα την Άσλεϊ να λέει ότι δεν έπρεπε να μάθετε ποτέ για την αλλαγή».
Το επόμενο πρωί, η Μόνικα συναντήθηκε με τον Ρίτσαρντ και τον Ντάνιελ στο γραφείο του δικηγόρου.
Ήταν εμφανώς νευρική.
«Δεν θέλω να μπλέξω σε οικογενειακές υποθέσεις», είπε. «Έχω όμως τη συνείδησή μου».
Ο Ντάνιελ της εξήγησε ότι δεν έπρεπε να κάνει υποθέσεις και ότι οποιαδήποτε πληροφορία θα έπρεπε να επιβεβαιωθεί.
Τότε η Μόνικα έβγαλε από την τσάντα της ένα μικρό σημειωματάριο.
«Εκείνο το βράδυ σημείωσα ένα όνομα. Το έκανα επειδή ο άντρας που συναντούσε η Άσλεϊ μου ζήτησε να μην αναφέρω ποτέ ότι τον είδα».
Άνοιξε το σημειωματάριο.
Στην τελευταία σελίδα υπήρχε ένα όνομα:
ΜΑΡΚ ΝΤΟΝΟΒΑΝ.
Ο Ρίτσαρντ το διάβασε δύο φορές.
Και τότε θυμήθηκε.
Ο Μαρκ Ντόνοβαν ήταν ο άνθρωπος που είχε προτείνει στον Τζέισον να επενδύσει στην εταιρεία μάρκετινγκ που προσπαθούσε να δημιουργήσει.
Ο ίδιος άνθρωπος που είχε ζητήσει από τον Ρίτσαρντ να χρηματοδοτήσει το σχέδιο με 150.000 δολάρια.
Ο Ρίτσαρντ είχε αρνηθεί, επειδή δεν είχε λάβει ποτέ ένα σοβαρό επιχειρηματικό σχέδιο.
«Γιατί να συναντά η Άσλεϊ αυτόν τον άνθρωπο κρυφά;» ψιθύρισε.
Ο Ντάνιελ έκλεισε το σημειωματάριο.
«Αυτό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε ακόμη. Αλλά τώρα έχουμε ένα όνομα και ένα συγκεκριμένο γεγονός που πρέπει να ελεγχθεί».
Καθώς ο Ρίτσαρντ έφευγε από το γραφείο, το κινητό του χτύπησε ξανά.
Ήταν η Άσλεϊ.
«Καλησπέρα, Ρίτσαρντ!» είπε με υπερβολικά γλυκιά φωνή. «Ο Τζέισον κι εγώ σκεφτήκαμε ότι πρέπει να περάσεις από το σπίτι μας για δείπνο».
«Για ποιο λόγο;»
«Για να μιλήσουμε για το μέλλον της οικογένειας».
Ο Ρίτσαρντ σταμάτησε να περπατά.
«Το μέλλον της οικογένειας;»
«Ναι. Και για τα χρήματα που μας υποσχέθηκες».
Εκείνος δεν απάντησε αμέσως.
Ύστερα είπε ήρεμα:
«Θα έρθω. Αλλά αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για όλα».
Η Άσλεϊ σώπασε για μια στιγμή.
«Τι εννοείς για όλα;»
Ο Ρίτσαρντ κοίταξε τον Ντάνιελ, που στεκόταν στην πόρτα.
«Θα το καταλάβεις όταν φτάσω».
Έκλεισε το τηλέφωνο.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, δεν ένιωθε την ανάγκη να δικαιολογήσει τις αποφάσεις του.
Και το δείπνο που είχε προγραμματιστεί για εκείνο το βράδυ επρόκειτο να αποκαλύψει ποιος πραγματικά βρισκόταν πίσω από τις αλλαγές στα έγγραφα.
0 comments:
Post a Comment