ΜΕΡΟΣ 3 – «ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ΜΠΑΜΠΑ…» — ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΞΕΤΥΛΙΓΕΤΑΙ

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα.

Καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι της Σόφι και παρακολουθούσα την αναπνοή της.

Οι γιατροί είχαν αποκλείσει ορισμένους από τους σοβαρότερους κινδύνους, αλλά ο τραυματισμός της απαιτούσε παρακολούθηση και φροντίδα.

Το σώμα της θα χρειαζόταν χρόνο για να αναρρώσει.

Αυτό που με τρόμαζε περισσότερο, όμως, ήταν ο φόβος που είχε εγκατασταθεί μέσα της.

Κάθε φορά που κάποιος άνοιγε την πόρτα του δωματίου, τα μάτια της άνοιγαν απότομα.

Κάθε φορά που ακουγόταν μια γυναικεία φωνή στον διάδρομο, γύριζε προς το μέρος μου.

«Είναι η μαμά;»

«Όχι, αγάπη μου».

«Εντάξει…»

Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ είχε αλλάξει η κόρη μου.

Και αυτό με γέμιζε ενοχές.

Θυμήθηκα τις τελευταίες εβδομάδες.

Τη Σόφι που δεν ήθελε πια να πηγαίνει σε παιδικά πάρτι.

Τη Σόφι που ζητούσε να κοιμηθεί με αναμμένο φως.

Τη Σόφι που κάποτε με είχε ρωτήσει:

«Μπαμπά, μπορεί κάποιος να αγαπάει έναν άνθρωπο και να τον φοβάται ταυτόχρονα;»

Τότε είχα πιστέψει ότι μιλούσε για κάποιο παραμύθι.

Της είχα απαντήσει βιαστικά.

Τώρα η ανάμνηση εκείνης της στιγμής με έκανε να ντρέπομαι.

Το επόμενο πρωί, η Σόφι ξύπνησε και με βρήκε στην ίδια καρέκλα.

«Δεν έφυγες;»

«Όχι».

«Ούτε για δουλειά;»

«Η δουλειά μπορεί να περιμένει».

Χαμογέλασε αχνά.

«Αλήθεια;»

«Αλήθεια».

Έπειτα έμεινε σιωπηλή.

«Μπαμπά…»

«Ναι;»

«Έχω κάτι στο δωμάτιό μου».

Την κοίταξα.

«Τι πράγμα;»

«Ένα τετράδιο».

«Το τετράδιο με τις ζωγραφιές σου;»

Κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Το μπλε».

Θυμήθηκα ένα μικρό μπλε σημειωματάριο που της είχα αγοράσει το προηγούμενο καλοκαίρι.

«Τι έχει μέσα;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Πράγματα που δεν μπορούσα να πω».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Θέλεις να το διαβάσω;»

Δίστασε.

«Μόνο αν δεν θυμώσεις».

«Δεν θα θυμώσω μαζί σου».

Μου εξήγησε ότι το είχε κρύψει μέσα σε μια παλιά θήκη με μαρκαδόρους.

Δεν πήγα μόνος μου στο σπίτι να το αναζητήσω.

Ενημέρωσα τον κοινωνικό λειτουργό για όσα μου είχε πει η Σόφι, ώστε να ακολουθηθεί ο κατάλληλος τρόπος συλλογής και διατήρησης οποιουδήποτε σχετικού στοιχείου.

Λίγο αργότερα, έμαθα ότι το τετράδιο είχε βρεθεί.

Όταν μου επιτράπηκε να δω ορισμένες από τις σελίδες του, ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

Η Σόφι είχε γράψει με μεγάλα, ακανόνιστα γράμματα:

«Σήμερα η μαμά φώναξε γιατί ξέχασα να βάλω το ποτήρι στον νεροχύτη».

Σε άλλη σελίδα:

«Είπε ότι αν ήμουν καλύτερο παιδί, δεν θα νευρίαζε τόσο».

Και λίγο πιο κάτω:

«Θέλω να γυρίσει ο μπαμπάς, αλλά δεν θέλω να τσακωθούν εξαιτίας μου».

Κάλυψα το στόμα μου.

Δεν ήξερα τι να κάνω με τον πόνο που ένιωθα.

Εκείνο το απόγευμα με επισκέφθηκε η μεγαλύτερη αδελφή μου, η Άννα.

Ήταν ο μόνος άνθρωπος στον οποίο είχα μιλήσει αναλυτικά.

Μόλις με είδε, με αγκάλιασε.

«Ντάνιελ…»

«Δεν το κατάλαβα, Άννα».

«Τώρα το ξέρεις».

«Έμενα στο ίδιο σπίτι. Έτρωγα στο ίδιο τραπέζι. Της έλεγα καληνύχτα κάθε βράδυ που ήμουν εκεί».

Η Άννα κάθισε δίπλα μου.

«Μην αφήσεις τις ενοχές να σε εμποδίσουν να κάνεις όσα χρειάζονται τώρα».

Έγνεψα.

Τότε το κινητό της χτύπησε.

Κοίταξε την οθόνη και συνοφρυώθηκε.

«Είναι η Ρεβέκκα».

«Τι θέλει;»

Η Άννα διάβασε το μήνυμα.

Το πρόσωπό της άλλαξε.

«Λέει ότι έχει κάτι που πρέπει να μάθεις για τη Σόφι».

«Τι;»

Η Άννα μου έδειξε την οθόνη.

«Ο Ντάνιελ νομίζει ότι ξέρει τα πάντα. Ρώτησέ τον γιατί η κόρη του δεν θέλει πια να πηγαίνει στο σπίτι της φίλης της, της Μία».

Έμεινα ακίνητος.

Η Μία ήταν η καλύτερη φίλη της Σόφι.

Πριν από έναν μήνα, τα κορίτσια είχαν σταματήσει ξαφνικά να παίζουν μαζί.

Η Ρεβέκκα μού είχε πει ότι είχαν τσακωθεί.

Τώρα, για πρώτη φορά, αναρωτήθηκα αν υπήρχε κάποιος άλλος λόγος.

Και εκείνο το βράδυ, η Άννα μού είπε κάτι ακόμη.

«Ντάνιελ, πρέπει να σου ομολογήσω κάτι. Πριν από τρεις εβδομάδες, η Σόφι με είχε ρωτήσει αν μπορούσε να μείνει μαζί μου».

Γύρισα απότομα.

«Τι;»

«Μου είπε ότι δεν ήθελε να είναι μόνη με τη Ρεβέκκα όταν εσύ έλειπες».

«Και γιατί δεν μου το είπες;»

Η Άννα άρχισε να κλαίει.

«Η Ρεβέκκα μού είπε ότι η Σόφι είχε άγχος αποχωρισμού. Μου ζήτησε να μη σε ανησυχήσω. Την πίστεψα».

Έκλεισα τα μάτια.

Δεν ήμουν ο μόνος που είχε πιστέψει μια εξήγηση χωρίς να κάνει περισσότερες ερωτήσεις.

Αλλά η μεγαλύτερη αποκάλυψη δεν είχε έρθει ακόμη.

Γιατί το επόμενο πρωί, η μητέρα της Μία επικοινώνησε μαζί μου.

Και η πρώτη της φράση ήταν:

«Κύριε Μόργκαν, εδώ και έναν μήνα προσπαθώ να σας μιλήσω. Η γυναίκα σας μού είπε ότι δεν πρέπει να σας πλησιάσω».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️