ΜΕΡΟΣ 4 — ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ ΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ… ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ»

Κοίταζα το τηλέφωνό μου και δυσκολευόμουν να πιστέψω αυτό που έβλεπα.

Είκοσι πέντε αναπάντητες κλήσεις από τον Ντάνιελ.

Λίγες ώρες νωρίτερα, είχε κλείσει την πόρτα μπροστά μου, ενώ κρατούσα το φαγητό και τα δώρα για τα παιδιά του. Τώρα, όμως, δεν σταματούσε να τηλεφωνεί.

Αποφάσισα να μην απαντήσω αμέσως.

Δεν ήθελα να μπω ξανά σε μια συζήτηση όπου θα έπρεπε να απολογούμαι επειδή απλώς ήθελα να περάσω τα Χριστούγεννα με την οικογένειά μου.

Λίγο αργότερα, έφτασε το πρώτο μήνυμα.

«Μαμά, πάρε με αμέσως. Πρέπει να μιλήσουμε».

Δεν υπήρχε ούτε μία λέξη για όσα είχαν συμβεί το προηγούμενο βράδυ.

Ούτε συγγνώμη για τον τρόπο που μου είχε φερθεί. Ούτε ενδιαφέρον για το αν ήμουν καλά.

Ύστερα ήρθε δεύτερο μήνυμα:

«Γιατί δεν απαντάς; Είναι σημαντικό».

Άφησα το τηλέφωνο πάνω στο τραπέζι και συνέχισα τον καφέ μου.

Για πρώτη φορά, δεν ένιωθα υποχρεωμένη να τρέξω αμέσως μόλις ο γιος μου με χρειαζόταν.

Μετά από λίγα λεπτά, εμφανίστηκε το όνομα της Κλερ στην οθόνη.

Απάντησα.

«Μάργκαρετ, τι συμβαίνει;» με ρώτησε με έντονο ύφος.

«Καλημέρα και σε σένα, Κλερ».

«Ο Ντάνιελ προσπαθεί να σε βρει από το πρωί. Γιατί δεν του απαντάς;»

«Ίσως επειδή χθες το βράδυ μου τηλεφώνησε για να γελάσει μαζί μου».

Ακολούθησε μια σύντομη σιωπή.

«Ήταν αργά. Είχαμε πιει λίγο και όλοι αστειευόμασταν. Μην το παίρνεις τόσο σοβαρά».

«Εγώ, όμως, δεν το βρήκα αστείο όταν ο γιος μου με αποκάλεσε άνθρωπο που ήρθε σε λάθος σπίτι».

Η Κλερ δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν είναι ώρα να συζητάμε αυτά τα πράγματα. Υπάρχει ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί».

Έσφιξα τα χείλη μου.

«Τι είδους πρόβλημα;»

«Καλύτερα να μιλήσεις με τον Ντάνιελ».

Και έκλεισε το τηλέφωνο.

Έμεινα για λίγο να κοιτάζω την οθόνη.

Τώρα ήμουν σχεδόν βέβαιη ότι οι κλήσεις τους δεν είχαν καμία σχέση με τη μοναξιά μου ή με τη συγγνώμη που περίμενα.

Ο Ντάνιελ και η Κλερ ήθελαν κάτι.

Και όσο περισσότερο επέμεναν να επικοινωνήσουν μαζί μου, τόσο περισσότερο αναρωτιόμουν τι ακριβώς είχε αλλάξει μέσα σε λίγες ώρες.

Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά.

Αυτή τη φορά ήταν ο Ντάνιελ.

Απάντησα, αλλά δεν πρόλαβα καν να πω «καλημέρα».

«Μαμά, τι έκανες με τις πληρωμές;» με ρώτησε απότομα.

Έμεινα σιωπηλή για μια στιγμή.

Δεν με ρώτησε αν είχα κοιμηθεί. Δεν με ρώτησε πώς πέρασα τη νύχτα. Δεν ανέφερε καν τα Χριστούγεννα.

Η πρώτη του ερώτηση αφορούσε τα χρήματα.

Και τότε κατάλαβα ότι η σιωπή μου είχε ήδη αρχίσει να του δίνει μια απάντηση που δεν περίμενε.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ  5   ➡️