ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΤΑΪΛΕΡ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΘΕΙ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ!
«Δεν ήμουν ο μόνος που το είχε δει…»
Τα λόγια του Τάιλερ έμειναν να αιωρούνται στην αίθουσα.
Ο δικαστής έσκυψε μπροστά.
«Τι εννοείς;»
Ο Τάιλερ κοίταξε τον πατέρα του.
«Το βίντεο το είχαν δει κι άλλοι μαθητές».
Η Έλι έσφιξε το κινητό της.
«Πόσοι;» ρώτησε ο δικαστής.
«Δεν ξέρω».
«Το έστειλες σε άλλους;»
Ο Τάιλερ δίστασε.
«Μόνο σε μερικούς φίλους».
Η μητέρα του Έλι, που είχε φτάσει λίγο αργότερα στο δικαστήριο, χαμήλωσε το βλέμμα της.
Ο δικαστής συνέχισε:
«Είχες την άδεια της Έλι να το κάνεις;»
«Όχι».
«Τότε γιατί το έκανες;»
Ο Τάιλερ έμεινε σιωπηλός.
«Περίμενω την απάντησή σου».
«Ήταν αστείο», ψιθύρισε.
Η Έλι σήκωσε το κεφάλι.
«Για σένα ήταν αστείο».
Η φωνή της δεν ήταν δυνατή.
Αλλά όλοι την άκουσαν.
«Για μένα δεν ήταν».
Ο Τάιλερ κοίταξε το πάτωμα.
Ο δικηγόρος του προσπάθησε να εξηγήσει ότι ο πελάτης του ήταν ανήλικος και ότι δεν είχε καταλάβει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση.
Ο δικαστής τον άκουσε χωρίς να τον διακόψει.
Ύστερα είπε:
«Το γεγονός ότι κάποιος είναι δεκαπέντε ετών σημαίνει ότι χρειάζεται καθοδήγηση. Δεν σημαίνει ότι οι πράξεις του δεν έχουν συνέπειες».
Ο Τάιλερ έμεινε ακίνητος.
«Θέλω να καταλάβεις κάτι», συνέχισε ο δικαστής. «Δεν εξετάζουμε μόνο ένα κατεστραμμένο τηλέφωνο. Εξετάζουμε και το πώς χρησιμοποιήθηκε μια προσωπική ηχογράφηση για να ταπεινωθεί μια άλλη μαθήτρια».
Ο πατέρας του Τάιλερ σηκώθηκε.
«Αξιότιμε, ο γιος μου δεν είχε σκοπό να προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα».
Ο δικαστής τον κοίταξε.
«Τότε θα έπρεπε να είχε σταματήσει όταν του ζητήθηκε».
Ο πατέρας του δεν απάντησε.
Εκείνη τη στιγμή, ο Μπεν σήκωσε το χέρι του.
«Μπορώ να πω κάτι;»
Ο δικαστής του έδωσε τον λόγο.
«Όταν είδα τον Τάιλερ να παίζει το βίντεο, του είπα να το κλείσει. Του είπα ότι η Έλι δεν ήθελε να το δει κανείς».
«Και εκείνος αρνήθηκε;»
«Ναι».
«Τι έκανες μετά;»
Ο Μπεν χαμήλωσε το βλέμμα.
«Θύμωσα».
«Και;»
«Προσπάθησα να πάρω το τηλέφωνο από τα χέρια του».
«Και μετά;»
«Εκείνος έκανε πίσω και έπεσε. Όταν το τηλέφωνο έπεσε στο πάτωμα, το κλώτσησα».
Ο δικαστής έγνεψε.
«Αυτό ήταν λάθος».
«Το ξέρω».
«Θα μπορούσες να ζητήσεις βοήθεια από εμένα ή από κάποιον άλλο καθηγητή».
Ο Μπεν γύρισε προς το μέρος μου.
«Δεν πίστευα ότι θα με άκουγε κανείς».
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Μπεν έλεγε δυνατά αυτό που είχε κρατήσει μέσα του.
Ο δικαστής στράφηκε προς εμένα.
«Κύριε Χάρις, τι πιστεύετε γι' αυτό;»
Σηκώθηκα.
«Πιστεύω ότι έπρεπε να είχα ακούσει περισσότερα πριν καταλήξω σε συμπεράσματα».
«Θα μπορούσατε να είχατε διαχειριστεί διαφορετικά την κατάσταση;»
«Ναι. Έκανα ερωτήσεις μπροστά σε όλους τους μαθητές. Δεν έδωσα στον Μπέντζαμιν την ευκαιρία να μιλήσει ιδιωτικά. Και όταν δεν απάντησε, υπέθεσα ότι δεν είχε τίποτα να πει».
Ο Μπεν με κοίταξε για λίγο.
Δεν χαμογέλασε.
Αλλά ούτε απέστρεψε το βλέμμα.
Ο δικαστής ζήτησε να ακούσει ξανά την Έλι.
«Θα ήθελες ο Τάιλερ να σου ζητήσει συγγνώμη;»
Η Έλι σκέφτηκε.
«Δεν ξέρω».
«Γιατί;»
«Επειδή δεν θέλω να ζητήσει συγγνώμη μόνο και μόνο επειδή του το ζητάνε οι μεγάλοι».
Ο δικαστής έγνεψε.
«Τι θα ήθελες να καταλάβει;»
Η Έλι κοίταξε τον Τάιλερ.
«Ότι δεν είναι αστείο όταν κάποιος δυσκολεύεται να μιλήσει. Και ότι δεν έχεις δικαίωμα να παίρνεις κάτι προσωπικό και να το μοιράζεσαι χωρίς άδεια».
Ο Τάιλερ σήκωσε το κεφάλι.
Για πρώτη φορά, φαινόταν να την ακούει πραγματικά.
«Δεν ήξερα ότι θα το έπαιρνες τόσο σοβαρά», είπε.
Η Έλι συνοφρυώθηκε.
«Σου είχα ζητήσει να σταματήσεις».
Ο Τάιλερ δεν απάντησε.
«Και ο Μπεν σου το είπε επίσης».
Εκείνος κοίταξε κάτω.
Η ακροαματική διαδικασία πλησίαζε στο τέλος της.
Ο δικαστής εξήγησε ότι ο Μπέντζαμιν θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη για την καταστροφή του τηλεφώνου, μέσω συμφωνημένης αποζημίωσης.
Παράλληλα, η συμπεριφορά του Τάιλερ θα εξεταζόταν από το σχολείο και τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ασήμαντη μια επαναλαμβανόμενη πράξη κοροϊδίας και διαμοιρασμού προσωπικού υλικού.
Ο Μπεν έγνεψε.
Δεν προσπάθησε να αποφύγει την ευθύνη του.
Όταν ο δικαστής τον ρώτησε ξανά αν θα ζητούσε συγγνώμη από τον Τάιλερ, απάντησε:
«Λυπάμαι που κατέστρεψα το τηλέφωνό του. Δεν έπρεπε να το κάνω».
Σταμάτησε.
«Αλλά δεν λυπάμαι που υπερασπίστηκα την Έλι».
Ο δικαστής δεν τον επέπληξε.
Απλώς είπε:
«Μπορείς να υπερασπίζεσαι κάποιον χωρίς να καταστρέφεις κάτι. Ελπίζω να το θυμάσαι».
«Θα το θυμάμαι».
Όταν η διαδικασία ολοκληρώθηκε, ο Μπεν σηκώθηκε και πλησίασε τους γονείς του.
Η Έλι στεκόταν λίγο πιο πέρα.
Τον κοίταξε.
«Δεν έπρεπε να χρειαστεί να το κάνεις μόνος σου», του είπε.
Ο Μπεν χαμογέλασε αχνά.
«Δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση».
«Και τελικά βρέθηκες εσύ εδώ».
Ο Μπεν δεν απάντησε.
Τότε πλησίασα κι εγώ.
«Μπεν, μπορούμε να μιλήσουμε;»
Με κοίταξε.
«Για τι, κύριε;»
Προσπάθησα να βρω τις σωστές λέξεις.
«Για το γεγονός ότι δεν σε άκουσα όταν έπρεπε».
Ο Μπεν έμεινε σιωπηλός.
Και πριν προλάβω να συνεχίσω, είπε κάτι που δεν περίμενα.
«Κύριε Χάρις, δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος με ρώτησε τι συνέβη χωρίς να περιμένει πραγματικά την απάντηση».
Τα λόγια του με έκαναν να καταλάβω ότι η ιστορία δεν αφορούσε μόνο ένα τηλέφωνο.
Αφορούσε όλα όσα οι μαθητές φοβούνταν να πουν.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment