ΜΕΡΟΣ 5 – «Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΡΥΨΕΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ — ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΕΜΑΘΑ ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ»
Εκείνο το βράδυ, κοίταξα το μικρό σακίδιο της Ντέιζι.
Το είχα πάρει μαζί μας βιαστικά.
Μέσα υπήρχαν μαρκαδόροι, ένα μικρό βιβλίο και ένα πλαστικό κουτάκι με αυτοκόλλητα.
Στο κάτω μέρος, κρυμμένο πίσω από μια εσωτερική επένδυση, βρήκα ένα μικρό αντικείμενο τυλιγμένο σε χαρτομάντιλο.
Ένα στικάκι μνήμης.
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Η Ντέιζι με κοίταξε από το κρεβάτι.
«Το βρήκες, μαμά;»
Πλησίασα.
«Αγάπη μου, πού το βρήκες;»
«Κάτω από το τραπέζι του μπαμπά».
«Γιατί το κράτησες;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Είχε ένα μικρό αστεράκι πάνω. Ήθελα να σου το δώσω».
Την αγκάλιασα.
«Δεν έκανες τίποτα κακό».
Δεν άνοιξα μόνη μου το στικάκι.
Το παρέδωσα στην Έμιλι, ώστε να εξεταστεί με ασφάλεια και να διατηρηθούν τα στοιχεία.
Δύο ημέρες αργότερα, με κάλεσε στο γραφείο της.
«Βάλερι, πρέπει να καθίσεις».
Στην οθόνη εμφανίστηκαν δεκάδες αρχεία.
Συμβάσεις.
Τραπεζικές κινήσεις.
Αλληλογραφία.
Και ένα ηχητικό αρχείο.
Η Έμιλι πάτησε αναπαραγωγή.
Άκουσα τη φωνή της Μπέατρις.
«Πρέπει να πάρουμε την εταιρεία πριν ζητήσει διαζύγιο».
Ύστερα ακούστηκε ο Μίτσελ.
«Δεν θα ζητήσει. Θα την κάνουμε να πιστέψει ότι είναι ανίκανη να φροντίσει το παιδί».
Η Μπρέντα γέλασε.
«Και το βραχιόλι;»
«Θα εξαφανιστεί για λίγες ημέρες», απάντησε η Μπέατρις. «Όταν γυρίσει η Βάλερι, θα κατηγορήσουμε τη μικρή».
Ένιωσα να μουδιάζω.
Και τότε άκουσα κάτι ακόμη χειρότερο.
«Η Ντέιζι είναι πολύ μικρή», είπε ο Μίτσελ. «Δεν θα μπορεί να εξηγήσει τι συνέβη».
Η Έμιλι σταμάτησε την αναπαραγωγή.
«Υπάρχουν περισσότερα», μου είπε.
Άνοιξε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα.
Αποστολέας: Μίτσελ.
Παραλήπτης: Γκρέγκορι Χέιλ.
Θέμα: Οριστικοποίηση.
Το μήνυμα ανέφερε ότι, μόλις αποκτούσαν τον έλεγχο της εταιρείας, θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν την πώληση και να μοιράσουν τα χρήματα.
Αλλά υπήρχε και μια τελευταία παράγραφος.
«Η Βάλερι δεν γνωρίζει ότι το αρχικό κεφάλαιο της επιχείρησης προήλθε από το οικογενειακό καταπίστευμα της μητέρας της. Αν ανακαλύψει τα έγγραφα, θα έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει ολόκληρη τη συμφωνία».
Κοίταξα την Έμιλι.
«Ποιο καταπίστευμα;»
Εκείνη με παρατήρησε προσεκτικά.
«Δεν ήξερες ότι η μητέρα σου είχε δημιουργήσει ένα καταπίστευμα στο όνομά σου;»
Έκλεισα τα μάτια.
Η μητέρα μου είχε πεθάνει πριν από επτά χρόνια.
Πάντα πίστευα ότι μου είχε αφήσει μόνο το παλιό της σπίτι και λίγες οικονομίες.
«Όχι», ψιθύρισα. «Δεν ήξερα τίποτα».
Η Έμιλι έσπρωξε έναν δεύτερο φάκελο προς το μέρος μου.
«Τότε πρέπει να δεις ποιος διαχειριζόταν αυτά τα χρήματα μετά τον θάνατό της».
Άνοιξα την πρώτη σελίδα.
Το όνομα με έκανε να παγώσω.
Μπέατρις Γουίλσον.
Η πεθερά μου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment