ΜΕΡΟΣ 6 – ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ

Κρατούσα το σημείωμα της Κάρολαϊν με χέρια που έτρεμαν.

Ήταν ο γραφικός χαρακτήρας της.

Αναγνώρισα τον τρόπο που σχημάτιζε το γράμμα «Β».

Αναγνώρισα ακόμη και τη μικρή γραμμή που έβαζε κάτω από τις λέξεις όταν ήθελε να τονίσει κάτι σημαντικό.

Δεν υπήρχε αμφιβολία.

Η γυναίκα μου είχε γράψει αυτό το μήνυμα.

«Πού το βρήκες;» ρώτησα τον Νόα.

«Στο συρτάρι με τα μαντίλια της μαμάς. Ήθελα να βρω εκείνο που μύριζε σαν εκείνη».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Δεν έκανες τίποτα κακό, αγόρι μου».

Τον φίλησα στο μέτωπο και ζήτησα από την Έμμα να τον συνοδεύσει μέσα.

Έπειτα κάλεσα τον δικηγόρο μου.

Το σημείωμα έπρεπε να φυλαχθεί σωστά και να εξεταστεί μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία.

Δεν θα άφηνα τον θυμό μου να καταστρέψει την πιθανότητα να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Το ίδιο βράδυ, η Έμμα μού ζήτησε να ανοίξουμε ένα παλιό κουτί που είχε βρει στην ντουλάπα της Κάρολαϊν.

Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες, αποδείξεις και ένα μικρό σημειωματάριο.

Στην τελευταία σελίδα, η Κάρολαϊν είχε γράψει:

«Ο Ντόμινικ συναντήθηκε με τον Άντριαν. Είπε ότι ήταν επαγγελματική υπόθεση. Δεν τον πιστεύω».

Κάτω από τη φράση υπήρχε μια ημερομηνία.

Πέντε ημέρες πριν από την έκρηξη.

Έκλεισα το σημειωματάριο.

«Η Κάρολαϊν είχε αρχίσει να ερευνά μόνη της», ψιθύρισα.

Η Έμμα με κοίταξε.

«Ίσως προσπαθούσε να σας προστατεύσει».

«Και εγώ δεν το κατάλαβα».

«Δεν μπορούσατε να ξέρετε όσα δεν σας είχε πει».

Κούνησα το κεφάλι.

«Της είχα υποσχεθεί ότι δεν θα πάθαινε τίποτα».

Η Έμμα πλησίασε.

«Μερικές φορές οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν χρειάζονται υποσχέσεις ότι θα ελέγχουμε τα πάντα. Χρειάζονται να ξέρουν ότι θα τους ακούμε».

Αυτή τη φορά δεν απάντησα.

Το επόμενο πρωί, οι αρχές ενημερώθηκαν για όλα τα νέα στοιχεία.

Ο Ντόμινικ κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις.

Στην αρχή αρνήθηκε τα πάντα.

Ισχυρίστηκε ότι ο λογαριασμός ασφαλείας του είχε παραβιαστεί.

Όμως οι ερευνητές εντόπισαν πρόσθετα αρχεία και επικοινωνίες.

Και τότε προέκυψε ένα ακόμη στοιχείο.

Ένα μήνυμα από τον Ντόμινικ προς άγνωστο παραλήπτη, λίγες ώρες πριν από την έκρηξη.

«Το παιδί θα βρίσκεται μαζί τους. Πρέπει να ακυρωθεί».

Όταν το διάβασα, δεν ένιωσα ανακούφιση.

Ένιωσα οργή.

Ο Ντόμινικ είχε αντιληφθεί ότι ο Νόα θα βρισκόταν στο αυτοκίνητο.

Κι όμως, η επίθεση είχε πραγματοποιηθεί.

Το ίδιο απόγευμα, η Έμμα μπήκε στο δωμάτιό μου.

«Ο Νόα θέλει να σας δείξει κάτι».

Την ακολούθησα.

Ο γιος μου καθόταν μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο χαρτιά.

Είχε ζωγραφίσει τρεις ανθρώπους.

Έναν άντρα.

Μια γυναίκα.

Ένα παιδί σε αμαξίδιο.

Πάνω από αυτούς είχε σχεδιάσει έναν μεγάλο ήλιο.

«Είναι η οικογένειά μας», είπε.

Κοίταξα τη ζωγραφιά.

«Και η μαμά;»

Ο Νόα έδειξε τον ήλιο.

«Εκεί».

Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

Τον αγκάλιασα.

«Είναι πολύ όμορφο, αγόρι μου».

Εκείνος χαμογέλασε.

«Μπαμπά, θέλω να πάμε πάλι στη θάλασσα».

«Θα πάμε».

«Ακόμη κι αν δεν μπορώ να περπατήσω;»

Γονάτισα μπροστά του.

«Θα βρούμε τρόπο να πάμε μαζί. Όπως είμαστε».

Ο Νόα έσκυψε και με φίλησε στο μάγουλο.

Αλλά εκείνο το βράδυ, ενώ πίστευα ότι επιτέλους πλησιάζαμε στην αλήθεια, χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν ο δικηγόρος μου.

«Βίνσεντ, ο Ντόμινικ ζήτησε να μιλήσει».

«Τι είπε;»

Η φωνή του έγινε σοβαρή.

«Ισχυρίζεται ότι δεν ήταν εκείνος που έδωσε την τελική εντολή».

Πάγωσα.

«Τότε ποιος;»

«Λέει ότι η εντολή ήρθε από κάποιον που εσύ θεωρούσες οικογένεια».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7   ➡️