ΜΕΡΟΣ 7 – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 13ΧΡΟΝΟΥ ΕΙΧΕ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ… ΑΛΛΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΗΡΘΕ ΟΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ!
Τις επόμενες ημέρες, η ιστορία του Τζούλιαν άρχισε να συζητιέται σε όλη τη γειτονιά.
Ο Νάθαν είχε μιλήσει σε μερικούς συναδέλφους του, οι οποίοι με τη σειρά τους είχαν μοιραστεί την ιστορία με φίλους και γνωστούς.
Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι που αρκετοί άνθρωποι έμαθαν για το αγόρι που είχε πουλήσει την αγαπημένη του κιθάρα για να αγοράσει ένα αναπηρικό αμαξίδιο σε μια συμμαθήτριά του.
Κάποιοι επικοινώνησαν με την οικογένειά μας.
Άλλοι έστειλαν μηνύματα στη Μάγια και στην Τζίλιαν.
Και ορισμένοι πρότειναν να βοηθήσουν κι άλλες οικογένειες που αντιμετώπιζαν παρόμοιες δυσκολίες.
Ένα απόγευμα, ο Νάθαν τηλεφώνησε στο σπίτι μας.
«Σάρα, θα ήθελα να συζητήσω κάτι μαζί σου.»
«Φυσικά. Συμβαίνει κάτι;»
«Σκεφτόμαστε να οργανώσουμε μια μικρή εκδήλωση στην κοινότητα. Θέλουμε να παρουσιάσουμε την ιστορία του Τζούλιαν και να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να στηρίξουν οικογένειες που χρειάζονται εξοπλισμό κινητικότητας.»
Συγκινήθηκα.
«Αυτό είναι υπέροχο.»
«Θα ήθελα όμως να ρωτήσουμε πρώτα τον ίδιο αν αισθάνεται άνετα.»
Το ίδιο βράδυ μίλησα με τον γιο μου.
«Τζούλιαν, ο Νάθαν σκέφτεται να οργανώσει μια εκδήλωση. Θα ήθελαν να μοιραστούν την ιστορία σου.»
Εκείνος σταμάτησε να παίζει την κιθάρα του.
«Γιατί;»
«Επειδή η πράξη σου ενέπνευσε αρκετούς ανθρώπους.»
Ο Τζούλιαν σκέφτηκε για λίγο.
«Θα πρέπει να συμφωνεί και η Μάγια.»
Χαμογέλασα.
«Αυτό ακριβώς σκέφτηκα κι εγώ.»
Την επόμενη ημέρα, τα δύο παιδιά συναντήθηκαν μετά το σχολείο.
«Εγώ δεν έχω πρόβλημα», είπε η Μάγια. «Αλλά θέλω να πω κι εγώ κάτι.»
«Τι;» τη ρώτησε ο Τζούλιαν.
«Θέλω να εξηγήσω στους ανθρώπους πώς αισθάνεται ένα παιδί όταν όλοι το κοιτούν διαφορετικά.»
Ο Τζούλιαν έγνεψε.
«Τότε θα το κάνουμε μαζί.»
Λίγες ημέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση σε μια αίθουσα της κοινότητας.
Υπήρχαν γονείς, εκπαιδευτικοί, αστυνομικοί, μαθητές και αρκετοί κάτοικοι της περιοχής.
Ο Τζούλιαν φορούσε ένα απλό μπλε πουκάμισο και κρατούσε την καινούργια Gibson.
Η Μάγια καθόταν δίπλα του στο νέο της αναπηρικό αμαξίδιο.
Όταν ήρθε η ώρα να μιλήσουν, ο Νάθαν πήρε πρώτος τον λόγο.
«Σήμερα δεν είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε ένα ακριβό δώρο. Είμαστε εδώ για να θυμηθούμε ότι μερικές φορές ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα κάποιου άλλου απλώς επειδή επέλεξε να μην κοιτάξει αλλού.»
Στη συνέχεια κάλεσε τον Τζούλιαν στη σκηνή.
Ο γιος μου πλησίασε το μικρόφωνο.
«Δεν ήθελα να γίνω γνωστός», είπε ντροπαλά. «Απλώς έβλεπα τη Μάγια να δυσκολεύεται και ήθελα να τη βοηθήσω.»
Έκανε μια παύση.
«Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να είσαι πλούσιος για να κάνεις κάτι καλό. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να προσέξεις τι περνάει ο άλλος.»
Η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Ύστερα μίλησε η Μάγια.
«Για πολύ καιρό προσπαθούσα να μη ζητάω τίποτα. Δεν ήθελα οι γονείς μου να ανησυχούν. Όταν όμως ο Τζούλιαν εμφανίστηκε με το αναπηρικό αμαξίδιο, κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνη.»
Η φωνή της έτρεμε.
«Θέλω να πω σε όλα τα παιδιά που νιώθουν διαφορετικά ότι αξίζουν φίλους που τα βλέπουν πραγματικά.»
Πολλοί άνθρωποι δάκρυσαν.
Μετά τις ομιλίες, ο Νάθαν ανακοίνωσε ότι μια ομάδα εθελοντών θα ξεκινούσε να συγκεντρώνει πληροφορίες για οικογένειες που χρειάζονταν εξοπλισμό κινητικότητας.
Το τοπικό μουσικό κατάστημα προσέφερε επίσης μαθήματα στον Τζούλιαν.
Όταν τελείωσε η εκδήλωση, ο Νάθαν πλησίασε τον γιο μου.
«Θέλω να σου ζητήσω κάτι.»
«Τι, κύριε;»
«Θα ήθελες να παίξεις ένα τραγούδι στην επόμενη κοινοτική μας εκδήλωση;»
Ο Τζούλιαν χαμογέλασε.
«Με μεγάλη μου χαρά.»
Και τότε ο Νάθαν πρόσθεσε κάτι που κανείς μας δεν περίμενε:
«Υπάρχει όμως και μια τελευταία έκπληξη. Μια ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να δημιουργήσει μια πρωτοβουλία στο όνομα της Μάγια, ώστε κανένα παιδί στην περιοχή μας να μη χρειάζεται να ντρέπεται επειδή δεν έχει τον εξοπλισμό που χρειάζεται.»
Η Μάγια κοίταξε τον πατέρα της.
«Μπαμπά… πραγματικά;»
«Πραγματικά, αγάπη μου.»
Ο Τζούλιαν χαμογέλασε.
Κι εγώ κατάλαβα ότι κάτι πολύ μεγαλύτερο είχε αρχίσει να γεννιέται από εκείνη την πρώτη απλή πράξη καλοσύνης.
Όμως, καθώς επιστρέφαμε στο σπίτι, ο γιος μου μού έκανε μια ερώτηση που δεν περίμενα.
«Μαμά, πιστεύεις ότι έκανα το σωστό που πούλησα την κιθάρα μου;»
Και αυτή τη φορά ήξερα ότι η απάντηση έπρεπε να είναι πιο βαθιά από ένα απλό «ναι».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…
0 comments:
Post a Comment