ΜΕΡΟΣ 7 — Η ΕΛΙ ΣΤΑΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ!
Η αίθουσα του κέντρου νεότητας ήταν γεμάτη.
Γονείς, εθελοντές, εκπαιδευτικοί και μαθητές είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την παρουσίαση.
Η Κλάρα καθόταν σε μία από τις πρώτες σειρές.
Ο Μπεν στεκόταν κοντά στον πίσω τοίχο, με τα χέρια στις τσέπες.
Εγώ κάθισα δίπλα στην Κλάρα.
«Πιστεύετε ότι είναι έτοιμη;» τη ρώτησα.
«Δεν ξέρω», απάντησε. «Αλλά ξέρω ότι το θέλει πολύ».
Στη σκηνή υπήρχε ένα μικρό τραπέζι και ένα μικρόφωνο.
Η Έλι περίμενε πίσω από την κουρτίνα.
Λίγο πριν ξεκινήσει, ο Μπεν πλησίασε.
«Είσαι έτοιμη;» τη ρώτησε.
«Όχι».
«Ωραία».
Η Έλι τον κοίταξε.
«Πώς γίνεται αυτό να είναι ωραίο;»
Ο Μπεν χαμογέλασε.
«Γιατί αν περίμενες να μην αγχώνεσαι καθόλου, ίσως να μην ξεκινούσες ποτέ».
Η Έλι γέλασε.
«Αυτό ήταν σχεδόν σοφό».
«Μην το πεις σε κανέναν. Έχω φήμη να προστατεύσω».
Η υπεύθυνη του προγράμματος ανακοίνωσε το όνομά της.
Η Έλι πήρε μια βαθιά ανάσα και ανέβηκε στη σκηνή.
Στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο.
Κοίταξε το κοινό.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε.
Κανείς δεν την πίεσε.
Κανείς δεν συμπλήρωσε τη φράση της.
Και τότε άρχισε:
«Μ-με λένε Έλλη».
Σταμάτησε.
Πήρε μια ανάσα.
«Είμαι δεκαπέντε χρονών και μερικές φορές δυσκολεύομαι να πω ορισμένες λέξεις».
Μερικοί άνθρωποι χαμογέλασαν ενθαρρυντικά.
Η Έλι συνέχισε:
«Παλαιότερα πίστευα ότι έπρεπε να κρύβω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθούσα να μιλάω όσο λιγότερο γινόταν. Φοβόμουν ότι κάποιος θα γελούσε».
Κοίταξε το κοινό.
«Και μερικές φορές κάποιος πράγματι γελούσε».
Ο Μπεν είχε σταυρώσει τα χέρια του και την παρακολουθούσε.
«Υπήρξε μια στιγμή που ένα προσωπικό μου βίντεο χρησιμοποιήθηκε για να διασκεδάσουν άλλοι άνθρωποι. Δεν θα πω ότι δεν με πλήγωσε. Με πλήγωσε πολύ».
Η αίθουσα παρέμεινε σιωπηλή.
«Αλλά έμαθα κάτι. Το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να γελάσει μαζί μου δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσω να μιλάω».
Σταμάτησε.
Ύστερα χαμογέλασε.
«Και το γεγονός ότι χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο δεν σημαίνει ότι έχω λιγότερα να πω».
Ακούστηκαν τα πρώτα χειροκροτήματα.
Η Έλι περίμενε να σταματήσουν.
Και συνέχισε με τον δικό της ρυθμό.
«Θέλω να ευχαριστήσω έναν φίλο μου», είπε.
Ο Μπεν σήκωσε ελαφρά το κεφάλι.
«Δεν θα πω το όνομά του, γιατί ήδη ξέρει ότι μιλάω γι' αυτόν».
Μερικοί γέλασαν.
«Είναι ένας άνθρωπος που με άκουγε ακόμη κι όταν χρειαζόμουν πολύ χρόνο για να τελειώσω μια πρόταση».
Ο Μπεν χαμογέλασε.
«Μερικές φορές νόμιζα ότι με βοηθούσε μόνο επειδή ήταν ευγενικός. Αλλά αργότερα κατάλαβα ότι έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό. Μου έδειχνε ότι άξιζε να με ακούσουν».
Η Κλάρα σκούπισε τα μάτια της.
«Θέλω επίσης να του πω κάτι».
Η Έλι κοίταξε προς το πίσω μέρος της αίθουσας.
«Δεν χρειάζεται να κουβαλάς πάντα τα προβλήματα των άλλων. Κι εσύ έχεις δικαίωμα να ζητήσεις βοήθεια».
Ο Μπεν χαμήλωσε το κεφάλι.
Η Έλι συνέχισε:
«Και αν κάποιος σε αδικήσει, δεν χρειάζεται να προσποιείσαι ότι δεν σε πείραξε».
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε.
Ύστερα ολοκλήρωσε:
«Ευχαριστώ που περίμενες να τελειώσω τις προτάσεις μου. Τώρα ελπίζω να μάθεις να αφήνεις και τους άλλους να περιμένουν όταν μιλάς εσύ».
Η αίθουσα γέμισε χειροκροτήματα.
Ο Μπεν χειροκροτούσε πιο δυνατά από όλους.
Μετά την παρουσίαση, η Έλι κατέβηκε από τη σκηνή.
Ο Μπεν την πλησίασε.
«Χειροκρότησα πολύ νωρίς;» τη ρώτησε.
«Όχι αυτή τη φορά».
«Άρα βελτιώνομαι».
«Λίγο».
Γέλασαν.
Εγώ πλησίασα και τους δύο.
«Έλι, ήταν εξαιρετική παρουσίαση».
«Ευχαριστώ, κύριε Χάρις».
«Και Μπεν…»
Με κοίταξε.
«Ήθελα να σου πω κάτι».
«Ναι, κύριε;»
«Είμαι περήφανος για τον τρόπο που στάθηκες δίπλα στη φίλη σου. Αλλά θέλω να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεις κάθε δύσκολη κατάσταση μόνος σου».
Ο Μπεν έγνεψε.
«Το προσπαθώ».
«Και αν χρειαστείς βοήθεια, μπορείς να έρθεις να μου μιλήσεις».
Με κοίταξε για λίγο.
«Ακόμα κι αν δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω;»
«Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πώς να το εξηγήσεις».
Ο Μπεν χαμογέλασε ελαφρά.
«Εντάξει».
Λίγο αργότερα, βοηθούσα τους εθελοντές να μαζέψουν τις καρέκλες.
Η Κλάρα πήρε μία από τις πιο βαριές.
«Προσέξτε», της είπα. «Είναι αρκετά βαριά».
Με κοίταξε με ένα μικρό χαμόγελο.
«Κύριε Χάρις, μπορώ να κουβαλήσω μια καρέκλα».
Γέλασα και έκανα στην άκρη.
Στην άλλη πλευρά της αίθουσας, η Έλι είχε αρχίσει να λέει στον Μπεν μια ιστορία.
Σταμάτησε στη μέση μιας πρότασης.
Έψαχνε μια λέξη.
Ο Μπεν δεν μίλησε.
Ακούμπησε την καρέκλα που κρατούσε και περίμενε.
Η Έλι προσπάθησε ξανά.
«Ήθελα να σου πω ότι…»
Σταμάτησε πάλι.
Ο Μπεν χαμογέλασε.
«Δεν βιαζόμαστε».
Εκείνη τον κοίταξε.
«Το ξέρω».
Και τότε ολοκλήρωσε την πρότασή της.
Παρακολουθώντας τους, κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό μάθημα εκείνης της ιστορίας δεν ήταν ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο.
Ήταν ότι μερικές φορές η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις σε έναν άνθρωπο είναι να του δώσεις τον χρόνο να μιλήσει.
Όμως υπήρχε ακόμη κάτι που έπρεπε να γίνει.
Ο Μπεν είχε αναλάβει την ευθύνη για το τηλέφωνο.
Η Έλι είχε βρει το θάρρος να μιλήσει.
Και ο Τάιλερ έπρεπε να καταλάβει πραγματικά τι είχε προκαλέσει.
Λίγες ημέρες αργότερα, έμαθα ότι είχε ζητήσει να μιλήσει με την Έλι και τον Μπεν.
Κανείς δεν ήξερε τι ήθελε να τους πει.
Αλλά αυτή τη φορά, αποφάσισα να μην βιαστώ να βγάλω συμπεράσματα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…
0 comments:
Post a Comment