ΜΕΡΟΣ 7 — ΤΟ ΔΕΚΑΤΡΙΑΧΡΟΝΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΑΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ — ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΝΔΡΑΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ ΠΙΛΟΤΟΥ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ
Η σχολική έκθεση πραγματοποιήθηκε δύο εβδομάδες αργότερα.
Η αίθουσα ήταν γεμάτη ζωγραφιές.
Πορτρέτα παππούδων.
Φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων.
Μικρές ιστορίες γραμμένες από παιδιά.
Κάθε έργο είχε τη δική του σημασία.
Το πορτρέτο του Μάικλ βρισκόταν σε ένα ξύλινο καβαλέτο κοντά στο παράθυρο.
Ακριβώς όπως το είχε ζητήσει ο Ντάνιελ.
Κάτω από τη ζωγραφιά είχε τοποθετήσει την επιγραφή του.
Κρατούσε ο ίδιος το χαρτί στα χέρια του όταν φτάσαμε.
«Μαμά, νομίζεις ότι θα γελάσουν;»
Γονάτισα δίπλα του.
«Γιατί να γελάσουν;»
«Επειδή ζητάω μια καρδιά.»
Του χάιδεψα το μάγουλο.
«Αγάπη μου, δεν ζητάς χειροκρότημα. Ζητάς να θυμηθούν τον μπαμπά σου. Δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό σε αυτό.»
Έγνεψε.
Αλλά έβλεπα ότι φοβόταν.
Οι πρώτοι επισκέπτες πλησίασαν.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα στάθηκε μπροστά στο πορτρέτο.
Το κοίταξε για αρκετή ώρα.
Ύστερα διάβασε την επιγραφή.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Εσύ το ζωγράφισες;» ρώτησε.
Ο Ντάνιελ έγνεψε.
«Ναι.»
«Είναι πολύ όμορφο.»
«Ευχαριστώ.»
Η γυναίκα χαμογέλασε θλιμμένα.
«Ο σύζυγός μου πέθανε πριν από τρία χρόνια. Κι εγώ έχω μια φωτογραφία του δίπλα στο κρεβάτι μου.»
Ο Ντάνιελ την κοίταξε.
«Σας λείπει;»
«Κάθε μέρα.»
Ο γιος μου έμεινε σιωπηλός.
Ύστερα της είπε:
«Κι εμένα ο μπαμπάς μου.»
Η γυναίκα άπλωσε το χέρι της.
«Τότε καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον.»
Και του έσφιξε απαλά το χέρι.
Λίγο αργότερα πλησίασε μια μητέρα με ένα μικρό κορίτσι.
Το κορίτσι ήταν περίπου οκτώ ετών.
Κρατούσε ένα λούτρινο κουνελάκι.
Κοίταξε τη ζωγραφιά.
Ύστερα τον Ντάνιελ.
«Ο μπαμπάς σου είναι στον ουρανό;»
Ο Ντάνιελ έγνεψε.
«Ναι.»
Το κορίτσι κατέβασε το βλέμμα.
«Κι ο δικός μου.»
Η μητέρα της άρχισε να κλαίει.
Ο Ντάνιελ έμεινε ακίνητος.
Ύστερα έκανε κάτι που δεν περίμενα.
Πήρε από το τραπέζι ένα μικρό χαρτί.
Σχεδίασε μια καρδιά.
Και το έδωσε στο κορίτσι.
«Μπορείς να την κρατήσεις», της είπε.
Εκείνη χαμογέλασε.
«Ευχαριστώ.»
Τον αγκάλιασε.
Και τότε κατάλαβα ότι η ζωγραφιά του είχε αρχίσει να κάνει κάτι που δεν είχαμε φανταστεί.
Δεν βοηθούσε μόνο εκείνον να θυμάται.
Βοηθούσε και άλλους ανθρώπους να μιλούν για εκείνους που είχαν χάσει.
Προς το τέλος της εκδήλωσης, η κυρία Γουίλσον πλησίασε.
«Έμιλι, κάποιος ζητά να σας μιλήσει.»
Γύρισα.
Στην είσοδο στεκόταν ένας άνδρας περίπου πενήντα ετών.
Φορούσε σκούρο κοστούμι.
Στο πέτο του είχε μια μικρή καρφίτσα με φτερά πιλότου.
Το πρόσωπό του μου φάνηκε οικείο.
Ύστερα τον αναγνώρισα.
Ήταν ο Ντέιβιντ.
Ένας παλιός συνάδελφος του Μάικλ.
Είχαν πετάξει μαζί για χρόνια.
Ο Ντέιβιντ πλησίασε αργά το πορτρέτο.
Δεν μίλησε.
Το κοίταξε.
Έπειτα έβγαλε τα γυαλιά του.
Σκούπισε τα μάτια του.
«Αυτός είναι ο Μάικλ», ψιθύρισε.
Ο Ντάνιελ τον κοίταξε.
«Τον ξέρατε;»
Ο Ντέιβιντ γονάτισε μπροστά του.
«Τον ήξερα πολύ καλά.»
«Ήσασταν φίλοι;»
Ο άνδρας χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
«Ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους που είχα ποτέ.»
Ο Ντάνιελ έδειξε το πορτρέτο.
«Τον ζωγράφισα εγώ.»
Ο Ντέιβιντ το κοίταξε ξανά.
«Έχεις αποτυπώσει το χαμόγελό του.»
Ο γιος μου έσκυψε το κεφάλι.
«Προσπάθησα.»
«Όχι», είπε ο Ντέιβιντ. «Το κατάφερες.»
Ύστερα έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.
Έβγαλε ένα μικρό μεταλλικό αντικείμενο.
Ήταν μια καρφίτσα με φτερά.
«Ο πατέρας σου μου είχε δώσει αυτή την καρφίτσα πριν από χρόνια», είπε.
Ο Ντάνιελ την κοίταξε.
«Γιατί;»
«Ήταν η πρώτη φορά που πετάξαμε μαζί ως πλήρωμα. Μου είπε ότι κάθε πτήση χρειάζεται ανθρώπους που εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον.»
Ο Ντέιβιντ χαμογέλασε.
«Θέλω να την έχεις εσύ τώρα.»
Ο Ντάνιελ άνοιξε τα μάτια του.
«Εγώ;»
«Ναι.»
«Μα είναι δική σας.»
«Και τώρα θέλω να είναι δική σου.»
Ο γιος μου την πήρε προσεκτικά.
Ύστερα αγκάλιασε τον Ντέιβιντ.
Ο άνδρας τον κράτησε σφιχτά.
Και για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανείς.
Όταν τελείωσε η έκθεση, ο Ντάνιελ στεκόταν μπροστά στο πορτρέτο.
Η αίθουσα είχε σχεδόν αδειάσει.
Η κυρία Γουίλσον πλησίασε.
«Ντάνιελ, θα ήθελες να πεις λίγα λόγια πριν κατεβάσουμε τα έργα;»
Ο γιος μου κοίταξε εμένα.
Ύστερα τη ζωγραφιά.
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ναι.»
Προχώρησε προς το μικρόφωνο.
Τα χέρια του έτρεμαν.
Η φωνή του ήταν χαμηλή.
«Αυτός είναι ο μπαμπάς μου.»
Μια παύση.
«Ήταν πιλότος.»
Κοίταξε το πορτρέτο.
«Και ήταν ο καλύτερος μπαμπάς στον κόσμο για μένα.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Ο Ντάνιελ συνέχισε.
«Τον ζωγράφισα επειδή φοβόμουν ότι θα ξεχάσω το χαμόγελό του.»
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Αλλά σήμερα κατάλαβα κάτι.»
Όλοι τον κοιτούσαν.
«Δεν χρειάζεται να τον θυμάμαι μόνο εγώ. Υπάρχουν άνθρωποι που τον αγαπούσαν. Και όσο μιλάμε γι' αυτόν, οι αναμνήσεις μας δεν χάνονται.»
Ύστερα έβγαλε από την τσέπη του την καρφίτσα με τα φτερά.
Την κράτησε ψηλά.
«Και νομίζω ότι ο μπαμπάς θα ήθελε να σας πω κάτι.»
Η φωνή του έσπασε.
«Αν αγαπάτε κάποιον, να του το λέτε όσο είναι ακόμη εδώ.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…
0 comments:
Post a Comment