ΜΕΡΟΣ 1 – ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΜΠΑΙΝΕ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ… ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!
Έμεινα ακίνητη πάνω στο κρεβάτι.
Το ρολόι έδειχνε 00:14.
Ο Richard είχε μόλις μπει στο δωμάτιο της Emily και είχε κλείσει την πόρτα πίσω του με απίστευτη προσοχή.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά, που φοβόμουν ότι θα με άκουγε.
Δεν ήθελα να πιστέψω τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό μου. Μιλούσαμε για έναν άνθρωπο που γνώριζα σχεδόν είκοσι χρόνια. Έναν άνθρωπο που είχε κρατήσει την κόρη μου στην αγκαλιά του από την πρώτη μέρα της ζωής της.
Όμως, γιατί έμπαινε κρυφά στο δωμάτιό της;
Γιατί περίμενε να κοιμηθούμε όλοι;
Και κυρίως, τι έκανε κάθε φορά με το κινητό του;
Σηκώθηκα αργά από το κρεβάτι και πλησίασα την πόρτα του δωματίου μου.
Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός.
Από το δωμάτιο της Emily δεν ακουγόταν τίποτα.
Πέρασαν δύο λεπτά.
Τρία.
Τέσσερα.
Ύστερα άκουσα έναν πολύ χαμηλό ήχο. Σαν ένα μικρό ηλεκτρονικό σήμα.
Πάγωσα.
Λίγο αργότερα, η πόρτα άνοιξε.
Ο Richard βγήκε κρατώντας το κινητό του. Δεν με είδε αμέσως. Κοίταξε την οθόνη, πληκτρολόγησε κάτι και χαμογέλασε αχνά.
Έπειτα γύρισε προς το μέρος μου.
«Σούζαν! Δεν κοιμάσαι;»
Προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.
«Διψούσα. Εσύ;»
«Πέρασα να δω αν η Emily είναι καλά. Η ζέστη είναι αφόρητη».
«Πέντε λεπτά χρειάζεσαι κάθε βράδυ για να δεις αν είναι καλά;» τον ρώτησα.
Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε για μια στιγμή.
«Τι εννοείς;»
«Τίποτα. Απλώς μου έκανε εντύπωση».
Έβαλε το κινητό στην τσέπη του.
«Είσαι κουρασμένη, Σούζαν. Πρέπει να ξεκουραστείς».
Και συνέχισε προς το δωμάτιό του.
Δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό εκείνο το βράδυ.
Το επόμενο πρωί αποφάσισα να παρατηρήσω καλύτερα την Emily.
Καθόταν στο τραπέζι και έτρωγε δημητριακά, ενώ ο παππούς της τής έδειχνε κάτι στο κινητό του.
«Τι βλέπετε εκεί;» ρώτησα.
Η Emily σήκωσε χαρούμενη το κεφάλι της.
«Ο παππούς μού δείχνει κάτι αστεία βίντεο!»
Ο Richard έκλεισε αμέσως την οθόνη.
«Παιδικά αστεία», είπε γελώντας.
Χαμογέλασα κι εγώ, αλλά μέσα μου κάτι δεν πήγαινε καλά.
Λίγες ώρες αργότερα, όταν η Emily έπαιζε στην αυλή, πήγα να μαζέψω τα πράγματά της από το δωμάτιο.
Τότε παρατήρησα κάτι περίεργο.
Το μικρό φωτάκι μιας ηλεκτρονικής συσκευής δίπλα στην πρίζα αναβόσβηνε.
Δεν θυμόμουν να είχαμε βάλει εκεί κάποια συσκευή.
Πλησίασα.
Ήταν ένας μικρός φορτιστής με ένα καλώδιο που δεν αναγνώριζα.
Τον κοίταξα για αρκετή ώρα, αλλά δεν τον άγγιξα.
Εκείνη τη στιγμή άκουσα τη φωνή του Richard πίσω μου.
«Ψάχνεις κάτι;»
Γύρισα απότομα.
Στεκόταν στην πόρτα.
«Τι είναι αυτό;» τον ρώτησα, δείχνοντας τη συσκευή.
Για πρώτη φορά τον είδα να χάνει την ψυχραιμία του.
«Α, αυτό; Μια παλιά συσκευή. Την ξέχασα εδώ».
«Γιατί βρίσκεται στο δωμάτιο της Emily;»
«Σούζαν, μην κάνεις έτσι. Δεν είναι τίποτα».
Πήρε τη συσκευή, την έβαλε στην τσέπη του και βγήκε από το δωμάτιο.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να μάθω την αλήθεια.
Το ίδιο βράδυ αποφάσισα να μην κοιμηθώ καθόλου.
Στις 00:10 άκουσα τον Richard να σηκώνεται.
Στις 00:14 πλησίασε ξανά την πόρτα της Emily.
Αυτή τη φορά δεν έμεινα στο δωμάτιό μου.
Περίμενα να μπει και ακολούθησα αθόρυβα τα βήματά του.
Η πόρτα είχε μείνει ελάχιστα ανοιχτή.
Έσκυψα και κοίταξα μέσα.
Ο Richard στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι της εγγονής του.
Κρατούσε το κινητό του στραμμένο προς το μέρος της.
Και τότε είδα κάτι στην οθόνη που με έκανε να χάσω την ανάσα μου.
Δεν ήταν αυτό που φοβόμουν αρχικά.
Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω.
Ο Richard παρακολουθούσε μια ζωντανή εικόνα από μια μικρή κάμερα που βρισκόταν μέσα στο δωμάτιο.
Και στην οθόνη του κινητού εμφανίστηκε ξαφνικά ένα μήνυμα:
«Η σύνδεση είναι ενεργή. Μπορείς να συνεχίσεις».
Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.
Ποιος του έστελνε αυτά τα μηνύματα;
Γιατί υπήρχε κάμερα στο δωμάτιο της κόρης μου;
Και γιατί εκείνος δεν ήθελε να μάθει κανείς ότι την παρακολουθούσε;
Πριν προλάβω να κάνω οτιδήποτε, ο Richard γύρισε απότομα προς την πόρτα.
Τα μάτια μας συναντήθηκαν.
«Σούζαν…» ψιθύρισε.
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
Εκείνος έκλεισε αμέσως την οθόνη του κινητού.
«Σε παρακαλώ. Άκουσέ με πριν βγάλεις οποιοδήποτε συμπέρασμα».
Τότε η Emily άνοιξε τα μάτια της και είπε νυσταγμένα:
«Μαμά; Γιατί είσαι εκεί; Ο παππούς μού είπε να μην σου πω τίποτα…»
Ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2: Η Emily αποκαλύπτει τι της είχε ζητήσει ο παππούς της να κρατήσει μυστικό. Και όταν η Susan βλέπει τι πραγματικά υπήρχε πίσω από τη μικρή συσκευή, καταλαβαίνει ότι κάποιος άλλος μπορεί να βρίσκεται πίσω από όλα αυτά…
0 comments:
Post a Comment