«Αν Διαβάζεις Αυτό, Συγχώρεσέ Με» — Η Σοφία Διαβάζει το Γράμμα του Ανδρέα και Ανακαλύπτει Ότι Πριν από τον Γάμο τους Υπήρχε Ένα Μυστικό που Εκείνος Κράτησε για 78 Χρόνια
Η Σοφία διάβασε ξανά την πρώτη πρόταση.
«Αν κάποτε βρεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι ο Ανδρέας δεν πρόλαβε να σου πει την αλήθεια.»
Κοίταξε προς την πόρτα.
Ο Ανδρέας κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο.
Ενενήντα εννέα ετών.
Αδύναμος πλέον.
Με αργές κινήσεις.
Αλλά ακόμα ο ίδιος άνθρωπος που της κρατούσε το χέρι κάθε βράδυ.
Η Σοφία ένιωσε ενοχές.
Ήθελε να κλείσει το γράμμα.
Να το βάλει ξανά στο κουτί.
Να προσποιηθεί ότι δεν το βρήκε ποτέ.
Αλλά διάβασε τη δεύτερη παράγραφο.
«Σου υποσχέθηκα εκείνη την ημέρα ότι δεν θα φύγω ποτέ όταν τα πράγματα γίνουν δύσκολα.
Και κράτησα την υπόσχεσή μου.
Αλλά δεν σου είπα όλη την αλήθεια για το πώς ξεκίνησε η ζωή μας.»
Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά.
Συνέχισε.
Ο Ανδρέας έγραφε ότι πριν από τον γάμο τους είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό.
Τον Νικόλα.
Η Σοφία δεν είχε ακούσει ποτέ αυτό το όνομα.
Ποτέ.
Ούτε μία φορά.
«Ο Νικόλας ήταν είκοσι έξι ετών όταν χάθηκε στον πόλεμο.»
Η Σοφία σταμάτησε.
Διάβασε ξανά.
Ο Ανδρέας είχε χάσει τον αδελφό του πριν γνωρίσει τη Σοφία.
Αλλά υπήρχε κάτι ακόμα.
«Την ημέρα που σε γνώρισα, είχα πάει στον σταθμό για να παραλάβω ένα γράμμα που περίμενα από τον Νικόλα.»
Η Σοφία ένιωσε ένα ρίγος.
«Δεν ήρθε ποτέ.»
Συνέχισε.
«Εκείνη την ημέρα σε είδα να κρατάς ένα μικρό καλάθι με ψωμί. Έπεσε από τα χέρια σου. Γονάτισα και σε βοήθησα να το μαζέψεις.»
Η Σοφία χαμογέλασε μέσα στα δάκρυά της.
Το θυμόταν.
Η πρώτη τους γνωριμία.
Πάντα πίστευε ότι ήταν μια τυχαία στιγμή.
Αλλά ο Ανδρέας έγραφε:
«Δεν ήταν τυχαίο για μένα.
Εκείνη την ημέρα είχα αποφασίσει ότι θα φύγω από το χωριό.
Δεν είχα τίποτα να με κρατήσει.
Μέχρι που σε γνώρισα.»
Η Σοφία έκλεισε για λίγο τα μάτια.
Μετά διάβασε την τελευταία παράγραφο.
Και τότε το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.
«Υπήρχε όμως ένας λόγος που δεν μπορούσα να σου πω ποτέ τι συνέβη με τον Νικόλα.»
Η επόμενη σελίδα έλειπε.
Ήταν σκισμένη.
Η Σοφία γύρισε το γράμμα.
Τίποτα.
Έψαξε στο κουτί.
Βρήκε μόνο μια παλιά απόδειξη.
Και μια διεύθυνση.
Μια διεύθυνση που δεν αναγνώριζε.
Εκείνη τη στιγμή ο Ανδρέας ξύπνησε.
«Σοφία;»
Εκείνη πάγωσε.
«Ναι;»
«Τι κάνεις;»
«Τίποτα.»
Ο Ανδρέας σηκώθηκε αργά.
Περπάτησε μέχρι την πόρτα.
Είδε το κουτί.
Και σταμάτησε.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η Σοφία είδε φόβο στα μάτια του.
«Πού το βρήκες;»
«Στο συρτάρι.»
«Δεν έπρεπε να το ανοίξεις.»
«Γιατί;»
Ο Ανδρέας δεν απάντησε.
«Γιατί δεν μου είπες ποτέ για τον Νικόλα;»
«Ήθελα να σε προστατεύσω.»
«Από τι;»
«Από μια αλήθεια που δεν χρειαζόταν να κουβαλήσεις.»
Η Σοφία σηκώθηκε.
«Είμαστε μαζί εβδομήντα οκτώ χρόνια.»
«Το ξέρω.»
«Σου έδωσα όλη μου τη ζωή.»
«Το ξέρω.»
«Και ακόμα μου λες ότι δεν χρειαζόταν να ξέρω;»
Ο Ανδρέας κατέβασε το βλέμμα.
«Όχι.»
«Τότε πες μου.»
Εκείνος κάθισε.
Έμεινε σιωπηλός.
Και μετά είπε:
«Ο Νικόλας δεν πέθανε στον πόλεμο.»
Η Σοφία ένιωσε το αίμα της να παγώνει.
«Τι;»
«Δεν πέθανε.»
«Τότε πού ήταν;»
Ο Ανδρέας σήκωσε τα μάτια.
«Ήταν ζωντανός όταν παντρευτήκαμε.»
Η Σοφία έκανε ένα βήμα πίσω.
«Πού;»
Ο Ανδρέας δεν απάντησε.
Και τότε η Σοφία κατάλαβε ότι το γράμμα δεν ήταν απλώς μια εξομολόγηση.
Ήταν μια πόρτα σε μια ζωή που είχε μείνει κρυφή για σχεδόν ογδόντα χρόνια.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 التعليقات:
إرسال تعليق