«Ο Αδελφός Μου Ζούσε, Αλλά Δεν Μπορούσα να Τον Φέρω Πίσω» — Η Σοφία Μαθαίνει Γιατί ο Ανδρέας Έθαψε Ένα Μυστικό για Ολόκληρη τη Ζωή του
«Πού ήταν;»
Η φωνή της Σοφίας έτρεμε.
Ο Ανδρέας έμεινε σιωπηλός.
«Πού ήταν ο Νικόλας;»
«Στο εξωτερικό.»
«Γιατί;»
«Έπρεπε να φύγει.»
«Από ποιον;»
Ο Ανδρέας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Από ανθρώπους που τον κυνηγούσαν.»
Η Σοφία κάθισε απέναντί του.
«Τι είχε κάνει;»
«Τίποτα.»
«Τότε γιατί τον κυνηγούσαν;»
Ο Ανδρέας κοίταξε το πάτωμα.
«Είχε δει κάτι που δεν έπρεπε να δει.»
Σιγά-σιγά άρχισε να της λέει την ιστορία.
Ο Νικόλας είχε εργαστεί για έναν άνθρωπο που διαχειριζόταν προμήθειες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Κάποια στιγμή ανακάλυψε ότι τρόφιμα που προορίζονταν για οικογένειες είχαν κλαπεί.
Είχε βρει στοιχεία.
Ονόματα.
Υπογραφές.
Συναλλαγές.
Όμως οι άνθρωποι που εμπλέκονταν ήταν ισχυροί.
Ο Νικόλας φοβήθηκε ότι θα τον σκοτώσουν.
Γύρισε στο σπίτι.
Είπε στον Ανδρέα ότι έπρεπε να φύγει.
«Και γιατί δεν έφυγες μαζί του;» ρώτησε η Σοφία.
«Γιατί είχα εσένα.»
Η Σοφία πάγωσε.
«Εμένα;»
«Σε είχα γνωρίσει λίγες μέρες πριν.»
«Δεν καταλαβαίνω.»
«Ο Νικόλας μού είπε ότι αν έφευγα κι εγώ, θα κινδύνευε η οικογένειά μας.»
Έτσι ο Νικόλας έφυγε μόνος.
Χρόνια αργότερα έστειλε ένα γράμμα.
Ζούσε.
Είχε δημιουργήσει μια νέα ζωή.
Αλλά δεν μπορούσε να επιστρέψει.
«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»
«Γιατί σου υποσχέθηκα ότι θα είμαι μαζί σου.»
«Αυτό δεν εξηγεί τίποτα.»
«Εξηγεί τα πάντα.»
Ο Ανδρέας πήρε το χέρι της.
«Φοβόμουν ότι αν κάποιος μάθαινε πως ο Νικόλας ήταν ζωντανός, θα ερχόντουσαν και σε σένα.»
Η Σοφία τον κοίταξε.
«Και τόσα χρόνια;»
«Έμαθα ότι πέθανε πριν από τριάντα χρόνια.»
«Πέθανε;»
«Ναι.»
«Και δεν μου το είπες ούτε τότε;»
«Δεν ήθελα να ανοίξω ξανά μια πληγή που είχε κλείσει.»
Η Σοφία έκλαψε.
«Δεν ήταν δική σου πληγή μόνο.»
Ο Ανδρέας έσκυψε το κεφάλι.
«Το ξέρω.»
Για λίγο έμειναν σιωπηλοί.
Μετά η Σοφία πήρε την παλιά διεύθυνση.
«Τι είναι αυτό;»
Ο Ανδρέας την κοίταξε.
«Η τελευταία διεύθυνση του Νικόλα.»
«Γιατί την έχεις;»
«Γιατί δεν μπόρεσα ποτέ να την πετάξω.»
«Και γιατί είναι στο κουτί;»
Ο Ανδρέας δεν απάντησε.
Η Σοφία πήρε την απόφαση.
«Θα πάω.»
«Πού;»
«Στη διεύθυνση.»
«Σοφία, όχι.»
«Μετά από εβδομήντα οκτώ χρόνια, μου λες ακόμα τι μπορώ να κάνω;»
Ο Ανδρέας χαμογέλασε αδύναμα.
«Όχι.»
«Τότε θα πάω.»
Την επόμενη μέρα η Σοφία πήρε μαζί της τον μεγαλύτερο εγγονό τους.
Ταξίδεψαν ώρες.
Η διεύθυνση αντιστοιχούσε σε ένα μικρό σπίτι.
Χτύπησαν.
Άνοιξε μια ηλικιωμένη γυναίκα.
«Μπορώ να σας βοηθήσω;»
Η Σοφία έδειξε τη φωτογραφία.
«Γνωρίζετε αυτόν τον άντρα;»
Η γυναίκα κοίταξε τη φωτογραφία.
Έμεινε ακίνητη.
«Πού τη βρήκατε;»
«Ανήκε στον σύζυγό μου.»
Η γυναίκα άνοιξε την πόρτα.
«Μπείτε.»
Κάθισαν.
Η γυναίκα τους είπε:
«Ονομάζομαι Ελένη.»
«Ήσασταν σύζυγος του Νικόλα;»
Η Ελένη χαμογέλασε με θλίψη.
«Ναι.»
Η Σοφία δεν μπόρεσε να μιλήσει.
Ο Νικόλας είχε ζήσει.
Είχε παντρευτεί.
Είχε αποκτήσει παιδιά.
Είχε μια ολόκληρη ζωή.
Και τότε η Ελένη είπε:
«Όμως δεν έπαψε ποτέ να μιλάει για τον αδελφό του.»
Η Σοφία άρχισε να κλαίει.
«Γιατί δεν επέστρεψε;»
Η Ελένη κοίταξε έξω από το παράθυρο.
«Γιατί πίστευε ότι αν επέστρεφε, θα έθετε σε κίνδυνο εσάς.»
«Εμένα;»
«Εσάς και τον Ανδρέα.»
Και τότε η Ελένη πήγε σε ένα παλιό ντουλάπι.
Έβγαλε ένα κουτί.
«Μου ζήτησε να σας το δώσω αν κάποτε ερχόσασταν.»
Η Σοφία άνοιξε το κουτί.
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Με ημερομηνία μόλις δύο μήνες πριν από τον θάνατο του Νικόλα.
Και η πρώτη πρόταση έλεγε:
«Αδελφέ μου, αν διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να επιστρέψω. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν σου είπα ποτέ για τη Σοφία.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 التعليقات:
إرسال تعليق