ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΒΗΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Πέρασα όλη τη νύχτα ψάχνοντας το σακίδιο.
Υπήρχαν παλιά έγγραφα, φωτογραφίες, ένα μικρό μεταλλικό κουτί και αρκετές επιστολές.
Σε μία από αυτές αναγνώρισα αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα της μητέρας μου.
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Η μητέρα μου είχε γράψει στον Τζούλιαν.
Η επιστολή ήταν σχεδόν τριάντα χρόνια παλιά.
«Τζούλιαν, δεν μπορώ να κρατήσω άλλο αυτό το μυστικό...»
Σταμάτησα.
Συνέχισα να διαβάζω.
Η μητέρα μου έγραφε πως φοβόταν ότι κάποιος θα ανακάλυπτε τι είχε συμβεί εκείνη τη χρονιά.
Αλλά δεν εξηγούσε τι ήταν.
Στο τέλος της επιστολής υπήρχε μια διεύθυνση.
Μια παλιά πολυκατοικία στην άλλη άκρη της πόλης.
Το επόμενο πρωί πήγα εκεί.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα άνοιξε την πόρτα.
Μόλις με είδε, χλόμιασε.
«Εσύ είσαι η κόρη της Ελένης;»
«Ναι.»
Έκανε ένα βήμα πίσω.
«Ο Τζούλιαν τελικά σε βρήκε.»
«Τι εννοείτε;»
Η γυναίκα κοίταξε πίσω της, σαν να φοβόταν ότι κάποιος μας παρακολουθούσε.
«Μπες μέσα.»
Καθίσαμε στην κουζίνα.
«Η μητέρα σου και ο Τζούλιαν γνωρίζονταν πριν γεννηθείς.»
«Το ξέρω.»
Η γυναίκα κούνησε το κεφάλι.
«Όχι. Δεν ξέρεις.»
Έσκυψε προς το μέρος μου.
«Ο Τζούλιαν δεν σε γνώρισε τυχαία στο νοσοκομείο.»
Σηκώθηκα απότομα.
«Τι;»
«Σε έψαχνε για χρόνια.»
0 التعليقات:
إرسال تعليق