ΜΕΡΟΣ 4 — ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ

Γύρισα στο σπίτι με το μυαλό μου γεμάτο ερωτήσεις.

Γιατί με έψαχνε;

Πώς με γνώριζε;

Και γιατί περίμενε μέχρι να βρίσκεται στο τέλος της ζωής του για να μου μιλήσει;

Άνοιξα ξανά το σακίδιο.

Στο κάτω μέρος υπήρχε ένα μικρό μεταλλικό κουτί.

Το άνοιξα.

Μέσα βρήκα ένα παλιό κλειδί και ένα χαρτί.

«Αποθήκη 17. Μόνο η Νόρα.»

Το επόμενο πρωί πήγα στη διεύθυνση που αναγραφόταν.

Το κτίριο ήταν παλιό.

Ο υπεύθυνος μου έδωσε έναν αριθμό.

Αποθήκη 17.

Το κλειδί ταίριαζε.

Μπήκα.

Υπήρχαν δεκάδες κουτιά.

Και πάνω σε ένα από αυτά ήταν γραμμένο:

ΕΛΕΝΗ — 1997.

Άνοιξα το κουτί.

Φωτογραφίες.

Έγγραφα.

Και ένα μικρό βρεφικό βραχιόλι.

Το όνομά μου ήταν πάνω του.

ΝΟΡΑ.

Αλλά υπήρχε κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω.

Μαζί με το δικό μου βραχιόλι υπήρχε και ένα δεύτερο.

Με διαφορετικό όνομα.

ΣΟΦΙΑ.

Κάτω από τα δύο βραχιόλια υπήρχε μια σημείωση:

«Τα δύο κορίτσια χωρίστηκαν εκείνο το βράδυ.»

Έμεινα ακίνητη.

Δύο κορίτσια;

Ποιο ήταν το άλλο παιδί;

Και γιατί η μητέρα μου δεν μου είχε πει ποτέ ότι υπήρχε;

Τότε άκουσα έναν θόρυβο πίσω μου.

Γύρισα.

Η πόρτα της αποθήκης έκλεισε.

Κάποιος βρισκόταν απ' έξω.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️