Για αρκετά δευτερόλεπτα κανείς δεν μιλούσε.
Απλώς κοιτούσαμε την πόρτα.
Η φωνή ακούστηκε ξανά.
«Κλόβερ, σε παρακαλώ.»
Ήταν εκείνος.
Ο άντρας που εξαφανίστηκε τη νύχτα που έμαθε ότι ήμουν έγκυος.
Ο άντρας που μισούσα επειδή με άφησε μόνη.
Ο πατέρας της κόρης μου.
Και τώρα στεκόταν έξω από το σπίτι του παππού μου.
«Μην ανοίξεις», ψιθύρισε ο άγνωστος άντρας.
«Γιατί;»
«Επειδή δεν ξέρουμε αν ήρθε μόνος.»
Ο Μπρούνο πήρε τη μικρή από την αγκαλιά μου.
«Κλόβερ, πήγαινε στο πίσω δωμάτιο.»
«Όχι.»
«Κάνε αυτό που σου λέω.»
«Θέλω απαντήσεις.»
Ο παππούς με κοίταξε.
«Θα τις πάρεις.»
Πλησίασε στην πόρτα.
«Λουκ;»
«Ναι.»
«Γιατί γύρισες;»
«Επειδή έμαθα ότι γεννήθηκε.»
Σιωπή.
«Πώς το έμαθες;»
«Ο πατέρας μου.»
Ο Μπρούνο γύρισε προς εμένα.
«Μείνε πίσω μου.»
Άνοιξε την πόρτα.
Ο Λουκ μπήκε μέσα.
Φαινόταν διαφορετικός.
Πιο αδύνατος.
Πιο κουρασμένος.
Στο πρόσωπό του υπήρχε κάτι που δεν είχα ξαναδεί.
Ενοχή.
Τα μάτια του πήγαν κατευθείαν στο μωρό.
Μόλις είδε τα μάτια της, λύγισε.
Έκλεισε τα μάτια του.
«Όχι…»
«Τι;» ρώτησα.
«Δεν ήθελα να συμβεί αυτό.»
«Να συμβεί τι;»
«Να πάρει τα μάτια μας.»
Έκανα ένα βήμα προς το μέρος του.
«Τι ξέρεις για την κόρη μου;»
«Περισσότερα απ' όσα θα ήθελα.»
«Τότε μίλα.»
Ο Λουκ κοίταξε τον Μπρούνο.
«Δεν της τα είπες όλα.»
Ο παππούς δεν απάντησε.
«Ποτέ δεν της τα είπες.»
«Δεν είχα επιλογή.»
Ο Λουκ γέλασε πικρά.
«Πάντα είχες επιλογή.»
Άρπαξα το χέρι του.
«Αρκετά με τα μισόλογα.»
Ο Λουκ με κοίταξε.
«Ο πατέρας σου και ο δικός μου πατέρας ήταν αδέρφια.»
Πάγωσα.
«Τι;»
«Οι γονείς μας ήταν συγγενείς.»
Κοίταξα τον Μπρούνο.
Δεν αρνήθηκε.
«Και οι γονείς μου;»
«Ο πατέρας σου προσπάθησε να φύγει από την οικογένεια», είπε ο Λουκ. «Είχε μάθει πράγματα που δεν έπρεπε να μάθει.»
«Τι πράγματα;»
«Ότι ο παππούς σου είχε κρύψει οικονομικά αρχεία. Ότι κάποιοι άνθρωποι είχαν χρησιμοποιήσει την οικογενειακή επιχείρηση για χρόνια για να καλύπτουν παράνομες συναλλαγές.»
«Και το τροχαίο;»
Ο Λουκ χαμήλωσε το βλέμμα.
«Δεν έχω αποδείξεις ότι ήταν δολοφονία.»
Ο Μπρούνο έκλεισε τα μάτια.
«Αλλά;» ρώτησα.
«Αλλά ο πατέρας μου είχε δώσει εντολή να παρακολουθούν τους γονείς σου.»
Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.
«Και εσύ πώς μπλέχτηκες;»
Ο Λουκ με κοίταξε.
«Όταν σε γνώρισα, δεν ήξερα ποια ήσουν.»
«Και όταν το έμαθες;»
«Τότε κατάλαβα ότι είχα ερωτευτεί το κορίτσι που η οικογένειά μου φοβόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.»
«Γιατί έφυγες;»
«Για να σε προστατέψω.»
«Με άφησες έγκυο και εξαφανίστηκες!»
«Το ξέρω.»
«Έκλαιγα κάθε βράδυ!»
«Το ξέρω.»
«Σε περίμενα!»
Ο Λουκ κατέβασε το κεφάλι.
«Το ξέρω.»
«Τότε γιατί;»
«Επειδή ο πατέρας μου με απείλησε.»
«Με τι;»
«Με εσένα.»
Έμεινα ακίνητη.
«Μου είπε ότι αν επέστρεφα, δεν θα σε άφηνε ήσυχη.»
Ο Μπρούνο πήρε βαθιά ανάσα.
«Και τώρα;»
«Τώρα είναι αργά.»
«Γιατί;»
Ο Λουκ κοίταξε τη μικρή.
«Επειδή έχει το χαρακτηριστικό.»
«Τα μάτια της;»
«Ναι.»
«Και τι σημαίνουν;»
Ο Λουκ δεν απάντησε.
Ο άντρας που είχε φέρει τον φάκελο μίλησε:
«Στην οικογένεια Στέρλινγκ, η ετεροχρωμία εμφανίζεται σε συγκεκριμένη γραμμή αίματος.»
«Και λοιπόν;»
«Το παιδί αποδεικνύει τη συγγένεια.»
«Με ποιον;»
Ο Λουκ με κοίταξε.
«Με την οικογένεια που προσπάθησα να σε κρατήσω μακριά.»
Ένιωσα να ζαλίζομαι.
Τότε ο Μπρούνο είπε κάτι που έκανε όλους να παγώσουν.
«Δεν είναι μόνο αυτό.»
Τον κοιτάξαμε.
«Τι άλλο υπάρχει;» ρώτησα.
Ο παππούς πλησίασε σε ένα παλιό ντουλάπι.
Έβγαλε ένα κουτί.
Το άνοιξε.
Μέσα υπήρχε ένα μικρό παιδικό βραχιόλι.
Το αναγνώρισα.
Ήταν δικό μου.
Το φορούσα όταν πέθαναν οι γονείς μου.
«Το βρήκα στο αυτοκίνητο», είπε.
«Γιατί δεν μου το έδωσες;»
«Επειδή είχε κάτι χαραγμένο στην πίσω πλευρά.»
Μου το έδωσε.
Γύρισα το βραχιόλι.
Υπήρχαν τρεις λέξεις.
«ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΜΠΡΟΥΝΟ.»
Κοίταξα τον παππού.
Ο Λουκ έκανε ένα βήμα πίσω.
Και τότε κατάλαβα ότι, ίσως, ο άνθρωπος που με μεγάλωσε δεν μου είχε πει ποτέ ολόκληρη την αλήθεια.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 التعليقات:
إرسال تعليق