ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΤΡΟΧΑΙΟΥ
Κρατούσα το βραχιόλι στα χέρια μου.
Διάβαζα ξανά και ξανά τις τρεις λέξεις.
«ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΜΠΡΟΥΝΟ.»
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω κανονικά.
«Πες μου ότι είναι ψέμα», είπα.
Ο παππούς με κοίταξε.
Δεν είπε τίποτα.
Αυτό ήταν χειρότερο από οποιαδήποτε απάντηση.
«Πες μου!»
«Δεν είναι τόσο απλό.»
«Τότε κάν' το απλό.»
Ο Μπρούνο κάθισε.
Για πρώτη φορά έμοιαζε ηλικιωμένος.
Όχι δυνατός.
Όχι ατρόμητος.
Απλώς ένας κουρασμένος άνθρωπος που κουβαλούσε ένα μυστικό για πάρα πολλά χρόνια.
«Τη νύχτα του τροχαίου», είπε, «ο πατέρας σου με πήρε τηλέφωνο.»
«Τι σου είπε;»
«Μου είπε ότι φοβόταν.»
«Γιατί;»
«Είχε ανακαλύψει ποιος κρυβόταν πίσω από τις οικονομικές απάτες της οικογένειας.»
«Ποιος;»
Ο Μπρούνο σήκωσε τα μάτια.
«Ο δικός μου αδερφός.»
Ο Λουκ πάγωσε.
«Ο παππούς μου;»
«Ναι.»
«Και τι σχέση είχες εσύ;»
«Προσπάθησα να τον σταματήσω.»
«Και μετά;»
«Πήγα να βρω τον αδερφό μου.»
«Και οι γονείς μου;»
«Έφυγαν από το σπίτι πριν προλάβω να τους βρω.»
«Γιατί;»
«Επειδή κάποιος τους είχε ειδοποιήσει ότι κινδύνευαν.»
«Ποιος;»
Ο Μπρούνο έσκυψε το κεφάλι.
«Εγώ.»
Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει.
«Τους προειδοποίησες;»
«Ναι.»
«Τότε γιατί σκοτώθηκαν;»
«Επειδή το αυτοκίνητό τους δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του.»
Ο Λουκ πλησίασε.
«Ο πατέρας μου είπε ότι ο Μπρούνο είχε εμπλακεί.»
«Δεν είχα εμπλακεί στο δυστύχημα!» φώναξε ο παππούς.
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Ύστερα ο άγνωστος άντρας που είχε έρθει μαζί του έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό USB.
«Υπάρχει κάτι που δεν ξέρετε.»
Το σύνδεσε σε έναν παλιό υπολογιστή.
Ένα αρχείο εμφανίστηκε.
Ημερομηνία: η νύχτα του τροχαίου.
Πατήσαμε αναπαραγωγή.
Ακούστηκε η φωνή του πατέρα μου.
«Αν συμβεί κάτι, ο Μπρούνο θα προστατεύσει την Κλόβερ.»
Μετά ακούστηκε η φωνή της μητέρας μου.
«Και αν δεν προλάβουμε;»
Ο πατέρας μου απάντησε:
«Τότε θα της πει την αλήθεια όταν μεγαλώσει.»
Το αρχείο τελείωσε.
Κοίταξα τον παππού.
«Γιατί δεν μου το είπες;»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Επειδή ήσουν τεσσάρων ετών.»
«Και μετά;»
«Μετά φοβήθηκα.»
«Για μένα;»
«Για σένα.»
Ο Λουκ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο πατέρας μου έψαχνε για σένα για χρόνια.»
«Γιατί;»
«Για να βρει τα έγγραφα που είχε κρύψει ο πατέρας σου.»
«Ποια έγγραφα;»
Ο Μπρούνο σηκώθηκε.
Πλησίασε στον τοίχο.
Έβγαλε έναν παλιό πίνακα.
Πίσω του υπήρχε ένα μικρό χρηματοκιβώτιο.
Έβγαλε ένα κλειδί.
Το άνοιξε.
Μέσα υπήρχε ένα τετράδιο.
Και πάνω στο εξώφυλλο ήταν γραμμένο το όνομα της μητέρας μου.
Το πήρα.
Οι σελίδες ήταν γεμάτες ημερομηνίες, ονόματα και αριθμούς.
Στο τέλος υπήρχε μία χειρόγραφη σημείωση:
«Αν η Κλόβερ έχει κόρη και το παιδί κληρονομήσει τα μάτια της οικογένειας, τότε η αλήθεια δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.»
Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.
«Η μητέρα μου το έγραψε αυτό;»
«Ναι.»
«Πώς ήξερε ότι θα αποκτούσα κόρη;»
Ο Μπρούνο δεν πρόλαβε να απαντήσει.
Το τηλέφωνο του Λουκ χτύπησε.
Το κοίταξε.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Ποιος είναι;»
«Ο πατέρας μου.»
«Σήκωσέ το.»
«Όχι.»
«Σήκωσέ το!»
Ο Λουκ απάντησε.
«Τι θέλεις;»
Η φωνή στην άλλη άκρη ήταν ψυχρή.
«Το παιδί.»
Ο Λουκ έκλεισε τα μάτια.
«Δεν θα την πάρεις.»
«Δεν χρειάζεται να την πάρω.»
Μια μικρή παύση.
«Χρειάζεται μόνο να ξέρει η Κλόβερ ποιος είναι πραγματικά ο παππούς της.»
Ο Λουκ κοίταξε τον Μπρούνο.
«Τι εννοείς;»
Η φωνή γέλασε.
«Ρώτα τον ποιος ήταν ο άνθρωπος που οδήγησε το αυτοκίνητο εκείνο το βράδυ.»
Η κλήση έκλεισε.
Όλοι κοιταχτήκαμε.
«Τι σημαίνει αυτό;» ψιθύρισα.
Ο Μπρούνο δεν απάντησε.
Και τότε ο άντρας με τον φάκελο είπε:
«Σημαίνει ότι κάποιος από εσάς λέει ψέματα.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 التعليقات:
إرسال تعليق