ΜΕΡΟΣ 1 — ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟ 31ΧΡΟΝΟ ΣΤΑ 64 ΜΟΥ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΣΤΟ ΡΟΦΗΜΑ ΜΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΤΡΕΜΩ!

Ονομάζομαι Μάργκαρετ Μπένετ και είμαι εξήντα τεσσάρων ετών.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, πίστευα ότι είχα ήδη ζήσει όλες τις μεγάλες χαρές και τις απογοητεύσεις που μπορούσε να μου προσφέρει η μοίρα. Είχα εργαστεί ως δασκάλα για περισσότερα από τριάντα χρόνια, είχα χάσει τον πρώτο μου σύζυγο και είχα μάθει να ζω μόνη, με τα βιβλία μου, τον μικρό μου κήπο και τις ήσυχες βραδιές μου.

Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ερωτευόμουν ξανά.

Και σίγουρα δεν περίμενα ότι ο άντρας που θα μου πρόσφερε μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία θα γινόταν κάποτε ο άνθρωπος που θα φοβόμουν περισσότερο.

Το όνομά του ήταν Ντάνιελ Χέιζ.

Ήταν μόλις τριάντα ενός ετών, γοητευτικός, ευγενικός και εξαιρετικά πλούσιος. Διηύθυνε μια επιτυχημένη εταιρεία, οδηγούσε πολυτελή αυτοκίνητα και ζούσε σε μια εντυπωσιακή έπαυλη με τεράστια παράθυρα και έναν κήπο που έμοιαζε βγαλμένος από περιοδικό.

Όταν τον γνώρισα σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα με κοιτούσε δεύτερη φορά.

Εγώ φορούσα ένα απλό μπλε φόρεμα και κρατούσα ένα ποτήρι νερό, προσπαθώντας να αποφύγω τις αμήχανες συζητήσεις. Εκείνος πλησίασε, μου χαμογέλασε και με ρώτησε αν μπορούσε να μου κρατήσει συντροφιά.

«Δεν βαριέστε με μια γυναίκα της ηλικίας μου;» τον ρώτησα χαριτολογώντας.

Ο Ντάνιελ δεν γέλασε.

Αντίθετα, με κοίταξε στα μάτια.

«Η ηλικία σας δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει, Μάργκαρετ. Είναι ο τρόπος που μιλάτε. Έχετε μια ηρεμία που δεν έχω συναντήσει σε κανέναν άλλον».

Ήθελα να πιστέψω ότι το εννοούσε.

Τους επόμενους μήνες, μου έστελνε λουλούδια, με καλούσε σε δείπνα και με άκουγε να μιλάω για το παρελθόν μου. Θυμόταν ποιο τσάι προτιμούσα, ποια βιβλία αγαπούσα και πώς μου άρεσε να περπατάω στον κήπο νωρίς το πρωί.

Όταν μου έκανε πρόταση γάμου, έμεινα άφωνη.

«Ξέρω τι θα πει ο κόσμος», μου είπε, κρατώντας τα χέρια μου. «Θα πουν ότι είμαι πολύ νέος για σένα. Θα πουν ότι θέλω τα χρήματά σου ή ότι εσύ θέλεις τα δικά μου».

«Εγώ δεν έχω χρήματα, Ντάνιελ. Έχω μόνο τη σύνταξή μου».

«Δεν παντρεύομαι τον τραπεζικό σου λογαριασμό», απάντησε. «Παντρεύομαι εσένα».

Έξι μήνες αργότερα, στεκόμουν δίπλα του μπροστά σε έναν μικρό αριθμό καλεσμένων, φορώντας ένα λευκό φόρεμα που ποτέ δεν πίστευα ότι θα φορούσα ξανά.

Η κόρη μου, η Σάρα, δεν ήταν χαρούμενη.

«Μαμά, κάτι δεν μου κολλάει», μου είπε λίγες μέρες πριν από τον γάμο. «Γιατί ένας τόσο νέος και τόσο πλούσιος άντρας βιάζεται να παντρευτεί;»

«Επειδή με αγαπάει».

«Και αν δεν είναι αυτός ο λόγος;»

Θυμώθηκα μαζί της.

«Δεν είμαι ανήμπορη, Σάρα. Μπορώ να αποφασίζω για τη ζωή μου».

Δεν της είπα ότι, βαθιά μέσα μου, φοβόμουν κι εγώ μήπως είχε δίκιο.

Όταν μετακόμισα στην έπαυλη του Ντάνιελ, εκείνος φρόντισε να μη μου λείπει τίποτα. Μου έδωσε ένα υπνοδωμάτιο με θέα στον κήπο, προσέλαβε μια γυναίκα για τις δουλειές του σπιτιού και επέμενε να μου ετοιμάζει ο ίδιος το πρωινό.

Για ένα διάστημα, ένιωθα ότι είχα βρει επιτέλους το καταφύγιό μου.

Ύστερα, περίπου έξι μήνες μετά τον γάμο μας, άρχισαν να συμβαίνουν μικρά, παράξενα πράγματα.

Πρώτα ήταν η κούραση.

Ξυπνούσα το πρωί και αισθανόμουν σαν να μην είχα κοιμηθεί καθόλου. Μερικές φορές ξεχνούσα πού είχα αφήσει τα γυαλιά μου ή δυσκολευόμουν να συγκεντρωθώ σε μια σελίδα βιβλίου.

Ο Ντάνιελ με καθησύχαζε κάθε φορά.

«Είναι φυσιολογικό, αγάπη μου. Έχεις περάσει πολλές αλλαγές. Χρειάζεσαι ξεκούραση».

Ύστερα εμφανίστηκε η βραδινή συνήθεια.

Κάθε βράδυ, λίγο πριν από τις δέκα, ο Ντάνιελ ετοίμαζε ένα ζεστό ρόφημα με μέλι και βότανα. Ήταν το αγαπημένο μου, από τότε που ήμουν νέα.

«Για σένα», έλεγε, ακουμπώντας το φλιτζάνι στο κομοδίνο μου.

Στην αρχή, χαμογελούσα και τον ευχαριστούσα.

Όμως σύντομα παρατήρησα ότι δεν έφευγε ποτέ από το δωμάτιο μέχρι να το τελειώσω.

«Δεν χρειάζεται να με περιμένεις», του είπα ένα βράδυ. «Μπορώ να το πιω μόνη μου».

«Το ξέρω», απάντησε με ένα χαμόγελο που δεν έφτασε στα μάτια του. «Απλώς θέλω να βεβαιωθώ ότι θα το πιεις όσο είναι ζεστό».

Μια άλλη βραδιά, άφησα το φλιτζάνι στο κομοδίνο και σηκώθηκα για να πάρω ένα βιβλίο.

Όταν επέστρεψα, ο Ντάνιελ στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι.

«Δεν το τελείωσες».

«Δεν διψάω άλλο».

Για πρώτη φορά, η φωνή του έγινε κοφτή.

«Μάργκαρετ, πρέπει να το πιεις όλο».

Τον κοίταξα έκπληκτη.

Εκείνος κατάλαβε αμέσως ότι είχε μιλήσει πιο απότομα απ' όσο ήθελε και χαμογέλασε ξανά.

«Συγγνώμη, αγάπη μου. Ανησυχώ για την υγεία σου. Αυτά τα βότανα θα σε βοηθήσουν να κοιμάσαι καλύτερα».

Πήρα το φλιτζάνι και ήπια τις τελευταίες γουλιές.

Εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα τόσο βαθιά που δεν άκουσα ούτε την καταιγίδα που ξέσπασε έξω από το παράθυρο.

Το επόμενο πρωί, όμως, ένιωθα κάτι διαφορετικό.

Ένα παράξενο βάρος στο κεφάλι μου. Μια αίσθηση ότι είχα χάσει ένα κομμάτι της νύχτας.

Δεν είπα τίποτα στον Ντάνιελ.

Άρχισα απλώς να παρατηρώ.

Μερικές μέρες αργότερα, επέστρεψα στην κουζίνα χωρίς να κάνω θόρυβο. Ο Ντάνιελ στεκόταν μπροστά στον πάγκο, κρατώντας ένα μικρό, σκουρόχρωμο μπουκαλάκι.

Έριξε μερικές σταγόνες στο φλιτζάνι μου.

Ύστερα ανακάτεψε προσεκτικά το ρόφημα και έβαλε το μπουκαλάκι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.

«Ντάνιελ;»

Τινάχτηκε.

Για μια στιγμή, το πρόσωπό του έχασε κάθε έκφραση.

«Μάργκαρετ! Δεν σε άκουσα να έρχεσαι».

Κοίταξα το φλιτζάνι.

«Τι έβαλες μέσα;»

«Ένα φυσικό εκχύλισμα».

«Ποιο εκχύλισμα;»

Έμεινε σιωπηλός για δύο δευτερόλεπτα. Μόνο δύο. Αλλά ήταν αρκετά για να καταλάβω ότι δεν ήθελε να απαντήσει.

«Μια ειδική σύνθεση που μου συνέστησε κάποιος», είπε τελικά.

«Ποιος;»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Γιατί με ανακρίνεις;»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Δεν σε ανακρίνω. Σε ρωτάω τι πίνω κάθε βράδυ».

Ο Ντάνιελ πλησίασε και έπιασε τα χέρια μου.

«Αγάπη μου, θέλω μόνο να σε βοηθήσω. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι κάθε μικρό πράγμα».

Ύστερα με φίλησε στο μέτωπο και έφυγε για το γραφείο του.

Εγώ έμεινα μόνη στην κουζίνα, κοιτάζοντας το φλιτζάνι.

Για πρώτη φορά από τότε που τον παντρεύτηκα, φοβήθηκα να πιω κάτι που είχε ετοιμάσει ο ίδιος μου ο σύζυγος.

Εκείνο το βράδυ, προσποιήθηκα ότι ήπια το ρόφημα, αλλά άφησα ένα μικρό δείγμα στην άκρη, χωρίς να το αντιληφθεί.

Την επόμενη μέρα, επικοινώνησα με ένα ανεξάρτητο εργαστήριο και ζήτησα να εξετάσουν το δείγμα. Δεν ήξερα τι ακριβώς έπρεπε να αναζητήσουν. Ήθελα απλώς μια απάντηση.

Δύο ημέρες αργότερα, έλαβα ένα τηλεφώνημα.

«Κυρία Μπένετ; Ο Δρ. Ριβς θα ήθελε να σας δει από κοντά. Είναι σημαντικό να συζητήσετε μαζί του τα αποτελέσματα».

Τα χέρια μου πάγωσαν.

Όταν έφτασα στο γραφείο του, ο γιατρός στεκόταν μπροστά σε μια οθόνη. Είχε μπροστά του τον φάκελό μου και μερικές εκτυπωμένες σελίδες.

«Καθίστε, παρακαλώ», είπε.

Κάθισα αργά.

Εκείνος κοίταξε πρώτα την αναφορά και ύστερα εμένα.

«Πριν σας εξηγήσω τι βρήκαμε, πρέπει να σας κάνω μια ερώτηση».

«Πείτε μου».

«Γνωρίζει ο σύζυγός σας ότι βρίσκεστε εδώ σήμερα;»

«Όχι».

Ο γιατρός έκλεισε αθόρυβα την πόρτα του γραφείου του.

Όταν επέστρεψε, η έκφρασή του είχε αλλάξει.

«Κυρία Μπένετ, δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα μόνο από ένα δείγμα, ούτε να σας πω ποιος το πρόσθεσε ή γιατί. Μπορώ, όμως, να σας πω ότι τα αποτελέσματα χρειάζονται άμεση ιατρική αξιολόγηση και ότι δεν πρέπει να αγνοήσετε όσα μου περιγράψατε».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Δηλαδή, κάποιος με δηλητηριάζει;»

«Δεν μπορώ να το ισχυριστώ αυτό χωρίς περαιτέρω εξετάσεις. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να δείτε».

Άνοιξε ένα δεύτερο αρχείο στον υπολογιστή του.

Στην οθόνη εμφανίστηκε το πλήρες όνομά μου, η ημερομηνία γέννησής μου και ένας αριθμός φακέλου.

Ακριβώς από κάτω υπήρχε μια ένδειξη:

ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ.

Ένιωσα σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.

«Αυτό είναι αδύνατον», ψιθύρισα. «Δεν έχω συμμετάσχει ποτέ σε καμία ιατρική έρευνα».

Ο γιατρός ένωσε τα χέρια του πάνω στο γραφείο.

«Αυτό ακριβώς με ανησυχεί. Στα έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας εμφανίζεται μια καταχώριση με τα στοιχεία σας, αλλά η ύπαρξη αυτής της καταχώρισης δεν αποδεικνύει ότι δώσατε τη συγκατάθεσή σας».

«Ποιος την υπέβαλε;»

Ο Δρ. Ριβς δεν απάντησε αμέσως.

Αντί γι' αυτό, άνοιξε ένα σαρωμένο έγγραφο. Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Δεν ήταν δική μου.

Κι όμως, δίπλα στην υπογραφή αναγραφόταν το όνομα του συζύγου μου.

Ντάνιελ Χέιζ.

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Γιατί θα έκανε κάτι τέτοιο;» ρώτησα. «Γιατί να χρησιμοποιήσει το όνομά μου;»

«Δεν γνωρίζουμε ακόμη», απάντησε προσεκτικά ο γιατρός. «Και δεν θα ήταν σωστό να βγάλουμε συμπεράσματα πριν εξετάσουμε όλα τα στοιχεία».

Ύστερα πάτησε ένα ακόμη αρχείο.

Μια φωτογραφία εμφανίστηκε στην οθόνη.

Ήταν τραβηγμένη έξω από ένα ιδιωτικό ιατρικό κέντρο, περίπου έναν χρόνο πριν γνωρίσω τον Ντάνιελ.

Στη φωτογραφία στεκόταν ο σύζυγός μου δίπλα σε έναν άντρα με λευκή ιατρική ποδιά.

Ανάμεσά τους υπήρχε μια γυναίκα.

Μια γυναίκα που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.

Γιατί, όταν ο γιατρός μεγέθυνε τη φωτογραφία, παρατήρησα κάτι που με έκανε να χάσω την ανάσα μου.

Η γυναίκα κρατούσε έναν φάκελο με το πατρικό μου επίθετο.

ΜΠΕΝΕΤ.

«Ποια είναι αυτή;» ψιθύρισα.

Ο Δρ. Ριβς γύρισε αργά προς το μέρος μου.

«Αυτό, κυρία Μπένετ, είναι που προσπαθώ να εξακριβώσω».

Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνό μου δονήθηκε μέσα στην τσάντα μου.

Ήταν μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Αγάπη μου, πού βρίσκεσαι; Έχω ετοιμάσει το αγαπημένο σου ρόφημα. Απόψε πρέπει οπωσδήποτε να το τελειώσεις».

Το διάβασα δύο φορές.

Ύστερα σήκωσα τα μάτια μου προς τον γιατρό.

«Δεν θέλω να επιστρέψω στο σπίτι μου», είπα με τρεμάμενη φωνή.

Ο Δρ. Ριβς σηκώθηκε αμέσως.

«Τότε μην επιστρέψετε μόνη σας προτού μιλήσετε με κάποιον που εμπιστεύεστε. Και, μέχρι να αξιολογηθεί η κατάσταση από κατάλληλους επαγγελματίες, μην πιείτε άλλο από αυτό το ρόφημα. Αν αισθάνεστε ασυνήθιστα ή έχετε συμπτώματα, χρειάζεστε άμεση ιατρική βοήθεια».

Έβγαλα το τηλέφωνό μου και κάλεσα τη Σάρα.

Μόλις άκουσε τη φωνή μου, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Μαμά; Τι συνέβη;»

Προσπάθησα να μιλήσω, αλλά οι λέξεις δεν έβγαιναν.

Τελικά, κατάφερα να ψιθυρίσω:

«Σάρα, είχες δίκιο. Πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα πεις στον Ντάνιελ πού βρίσκομαι».

Και τότε, από την άλλη άκρη της γραμμής, η κόρη μου είπε κάτι που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω.

«Μαμά… πρέπει να σου πω κάτι. Πριν από τον γάμο σας, κάποιος με πλησίασε και με ρώτησε αν είχες αρχίσει να ξεχνάς πράγματα».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Ποιος;»

Η Σάρα σώπασε για λίγο.

«Δεν ξέρω το όνομά του. Αλλά μου έδειξε μια φωτογραφία σου… και μου είπε ότι σύντομα θα μάθαινα γιατί ο Ντάνιελ σε είχε επιλέξει».

Κοίταξα ξανά τη φωτογραφία στην οθόνη.

Ξαφνικά, κατάλαβα ότι ο γάμος μου ίσως δεν είχε ξεκινήσει με μια ερωτική εξομολόγηση.

Ίσως είχε ξεκινήσει με ένα σχέδιο.

Και το πιο τρομακτικό ήταν ότι κάποιος φαινόταν να το είχε οργανώσει πολύ πριν ο Ντάνιελ μου περάσει τη βέρα στο δάχτυλο.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ 2  ➡️