ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΜΟΥ… ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ!

«Μαμά, πρέπει να με ακούσεις προσεκτικά», είπε η Σάρα από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.

Καθόμουν ακόμη στο γραφείο του Δρ. Ριβς, με τα μάτια καρφωμένα στη φωτογραφία που εμφανιζόταν στην οθόνη του υπολογιστή. Ο Ντάνιελ στεκόταν δίπλα σε έναν άγνωστο γιατρό, ενώ μια γυναίκα κρατούσε έναν φάκελο με το δικό μου επίθετο.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα μπορούσαν να έχουν μια αθώα εξήγηση.

Ίσως ο Ντάνιελ να είχε εμπλακεί σε κάποια νόμιμη ιατρική έρευνα. Ίσως κάποιος να είχε χρησιμοποιήσει τα στοιχεία μου κατά λάθος. Ίσως το παράξενο ρόφημα να ήταν απλώς ένα συμπλήρωμα που δεν γνώριζα.

Όμως η φωνή της κόρης μου κατέστρεφε μία προς μία όλες αυτές τις δικαιολογίες.

«Τι συνέβη πριν από τον γάμο μου;» τη ρώτησα.

Η Σάρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Περίπου τρεις εβδομάδες πριν παντρευτείτε, ένας άντρας με πλησίασε έξω από το σπίτι μου. Ήξερε το όνομά μου και ήξερε ότι ήμουν κόρη σου. Στην αρχή, νόμιζα ότι ήταν κάποιος από την εταιρεία του Ντάνιελ».

«Τι σου είπε;»

«Με ρώτησε αν είχα παρατηρήσει αλλαγές στη συμπεριφορά σου. Αν ξεχνούσες ραντεβού, αν επαναλάμβανες τις ίδιες ερωτήσεις ή αν είχες αρχίσει να κουράζεσαι πιο εύκολα».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Αυτά ακριβώς ήταν τα συμπτώματα που είχα αρχίσει να παρατηρώ τους τελευταίους μήνες.

«Και τι του απάντησες;»

«Του είπα ότι ήσουν καλά. Τότε μου έδειξε μια φωτογραφία σου, τραβηγμένη έξω από ένα κτίριο που δεν αναγνώρισα. Μου είπε ότι κάποιος ενδιαφερόταν πολύ για την υγεία σου και ότι, αν σε αγαπούσα πραγματικά, έπρεπε να είμαι προσεκτική».

«Γιατί δεν μου το είπες;»

Η φωνή μου έσπασε.

«Επειδή φοβήθηκα ότι θα με κατηγορούσες πως προσπαθούσα να καταστρέψω τον γάμο σου», απάντησε. «Και επειδή εκείνος έφυγε πριν προλάβω να τον ρωτήσω περισσότερα».

Έκλεισα τα μάτια μου.

Η Σάρα είχε προσπαθήσει να με προειδοποιήσει πολλές φορές. Κι εγώ, τυφλωμένη από την ευτυχία που νόμιζα ότι είχα βρει, είχα θεωρήσει τις ανησυχίες της υπερβολές.

«Θυμάσαι πώς έμοιαζε;» τη ρώτησα.

«Ναι. Ήταν γύρω στα πενήντα, με γκρίζα μαλλιά και ένα μικρό σημάδι κοντά στο αριστερό του μάτι. Και φορούσε ένα δαχτυλίδι με ένα παράξενο σύμβολο».

Γύρισα προς τον Δρ. Ριβς.

«Μπορείτε να μεγεθύνετε τη φωτογραφία;»

Ο γιατρός το έκανε.

Ο άντρας δίπλα στον Ντάνιελ φορούσε ένα δαχτυλίδι στο δεξί του χέρι.

Το πρόσωπό μου χλώμιασε.

«Σάρα», ψιθύρισα, «νομίζω ότι μόλις βρήκαμε τον άντρα που σε πλησίασε».

Η κόρη μου δεν μίλησε για αρκετά δευτερόλεπτα.

Ύστερα είπε:

«Μαμά, σε παρακαλώ, μην επιστρέψεις στην έπαυλη μόνη σου. Θα έρθω να σε πάρω».

---

Ο Δρ. Ριβς έκλεισε τον φάκελο και μου εξήγησε ότι δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει πως το ρόφημα προκαλούσε τα συμπτώματά μου. Η ανάλυση χρειαζόταν περαιτέρω αξιολόγηση, ενώ η καταχώριση της ιατρικής έρευνας έπρεπε να ελεγχθεί από τους αρμόδιους.

«Δεν θέλω να σας τρομάξω χωρίς λόγο», μου είπε. «Αλλά δεν θέλω ούτε να αγνοήσετε κάτι που μπορεί να αποδειχθεί σημαντικό».

«Τι πρέπει να κάνω;»

«Μην καταναλώσετε άλλο από το συγκεκριμένο ρόφημα. Κρατήστε τα σχετικά μηνύματα και τα έγγραφα που έχετε νόμιμα στη διάθεσή σας. Και ζητήστε ανεξάρτητη ιατρική αξιολόγηση για την κόπωση και τα προβλήματα συγκέντρωσης. Αν αισθανθείτε έντονη αδιαθεσία ή ξαφνική σύγχυση, αναζητήστε επείγουσα βοήθεια».

Η σοβαρότητα της φωνής του με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι δεν μπορούσα πλέον να αντιμετωπίζω την κατάσταση σαν έναν συνηθισμένο συζυγικό καβγά.

Η Σάρα έφτασε είκοσι λεπτά αργότερα.

Μόλις με είδε, με αγκάλιασε τόσο σφιχτά που άρχισα να κλαίω.

«Συγγνώμη», της ψιθύρισα. «Έπρεπε να σε είχα ακούσει».

«Δεν έχει σημασία τώρα, μαμά. Το μόνο που έχει σημασία είναι να είσαι ασφαλής».

Πήγαμε στο σπίτι της και καθίσαμε στην κουζίνα της μέχρι αργά το απόγευμα. Για πρώτη φορά έπειτα από μήνες, δεν υπήρχε κανείς να μου υπαγορεύει πότε έπρεπε να κοιμηθώ, τι έπρεπε να πιω ή πόσο έπρεπε να φάω.

Κι όμως, δεν μπορούσα να ηρεμήσω.

Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, έβλεπα τον Ντάνιελ να προσθέτει τις σταγόνες στο φλιτζάνι μου.

Στις επτά το απόγευμα, το τηλέφωνό μου άρχισε να χτυπά.

Ντάνιελ.

Άφησα την κλήση να περάσει.

Χτύπησε ξανά.

Και ξανά.

Τελικά, απάντησα, έχοντας ενεργοποιήσει την ανοιχτή ακρόαση ώστε να ακούει και η Σάρα.

«Μάργκαρετ, πού είσαι;» Η φωνή του ακουγόταν ανήσυχη.

«Στη Σάρα».

«Γιατί δεν μου είπες ότι θα έφευγες; Σε έψαχνα παντού».

«Χρειαζόμουν λίγο χρόνο».

Ακολούθησε μια παύση.

«Έγινε κάτι;»

«Ναι, Ντάνιελ. Έγινε κάτι».

Η σιωπή του με έκανε να ανατριχιάσω.

«Τι εννοείς;»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Πήγα σε γιατρό».

Δεν απάντησε αμέσως.

Για πρώτη φορά, άκουσα την αναπνοή του να γίνεται γρήγορη.

«Σε ποιον γιατρό;»

«Σε έναν γιατρό που μου εξήγησε ότι τα στοιχεία μου εμφανίζονται σε μια ιατρική έρευνα στην οποία δεν θυμάμαι να έχω συμφωνήσει».

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε απόλυτη σιωπή.

Δεν ήταν η σιωπή ενός ανθρώπου που προσπαθούσε να καταλάβει τι του έλεγα.

Ήταν η σιωπή κάποιου που είχε ακούσει κάτι που φοβόταν.

«Μάργκαρετ», είπε τελικά, με αφύσικα ήρεμη φωνή, «δεν πρέπει να βγάζεις συμπεράσματα από πράγματα που δεν καταλαβαίνεις».

«Τότε εξήγησέ μου».

«Δεν είναι τόσο απλό».

«Τι ακριβώς δεν είναι απλό; Γιατί υπάρχει το όνομά μου σε έναν ιατρικό φάκελο; Και γιατί βρέθηκε μια φωτογραφία σου έξω από ένα ιδιωτικό ιατρικό κέντρο πριν καν γνωριστούμε;»

Αυτή τη φορά, ο Ντάνιελ δεν προσπάθησε να προσποιηθεί ότι δεν καταλάβαινε.

«Ποιος σου έδειξε τη φωτογραφία;»

Η ερώτησή του ήταν αρκετή.

Δεν με ρώτησε ποια φωτογραφία εννοούσα.

Δεν είπε ότι δεν γνώριζε το κτίριο.

Δεν αρνήθηκε ότι βρισκόταν εκεί.

Απλώς ήθελε να μάθει ποιος είχε αποκαλύψει το μυστικό.

«Άρα ήσουν εκεί», είπα χαμηλόφωνα.

«Μάργκαρετ, άκουσέ με. Υπάρχουν πράγματα που δεν σου έχω πει, αλλά όλα όσα έκανα ήταν για να σε προστατεύσω».

Η Σάρα με κοίταξε έντρομη.

«Να με προστατεύσεις από τι;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ αναστέναξε.

«Θα μιλήσουμε όταν επιστρέψεις στο σπίτι».

«Δεν θα επιστρέψω απόψε».

Η φωνή του άλλαξε αμέσως.

«Πρέπει να επιστρέψεις».

Ένιωσα ένα παγωμένο ρίγος να διαπερνά το σώμα μου.

«Γιατί;»

«Επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν πρέπει να μάθουν ότι άρχισες να κάνεις ερωτήσεις».

Και τότε έκλεισε το τηλέφωνο.

---

Η Σάρα σηκώθηκε αμέσως.

«Αυτό ήταν απειλή, μαμά».

«Δεν ξέρω τι ήταν», απάντησα, αν και μέσα μου ήξερα ότι ο φόβος μου είχε πλέον μετατραπεί σε κάτι άλλο.

Σε θυμό.

Για έξι μήνες, είχα εμπιστευτεί έναν άνθρωπο που μου έλεγε ότι με αγαπούσε. Του είχα παραδώσει τα κλειδιά του σπιτιού μου, τα μυστικά μου και την καρδιά μου.

Και τώρα δεν μπορούσα καν να είμαι βέβαιη ότι το βραδινό μου ρόφημα ήταν ασφαλές.

Λίγο μετά τις εννέα, έλαβα ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

«Αν θέλετε να μάθετε γιατί σας επέλεξε ο Ντάνιελ, κοιτάξτε το συρτάρι κάτω από το παλιό χρηματοκιβώτιο στο γραφείο του. Εκεί βρίσκεται το έγγραφο που δεν έπρεπε ποτέ να δείτε».

Διάβασα το μήνυμα ξανά και ξανά.

«Ποιος το έστειλε;» ρώτησε η Σάρα.

«Δεν ξέρω».

«Μην πας εκεί».

«Δεν σκοπεύω να πάω μόνη μου».

Την επόμενη μέρα, αφού συμβουλευτήκαμε δικηγόρο, αποφασίσαμε να ζητήσουμε νόμιμη πρόσβαση στα προσωπικά μου έγγραφα και στα αντικείμενα που μου ανήκαν. Δεν ήθελα να παραβιάσω τίποτα ούτε να βρεθώ σε μια κατάσταση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου.

Όταν τελικά επιστρέψαμε στην έπαυλη, ο Ντάνιελ δεν ήταν εκεί.

Η οικονόμος μάς άφησε να μπούμε, λέγοντας ότι ο κύριος Χέιζ είχε φύγει για μια επαγγελματική συνάντηση.

Το γραφείο του μύριζε το ίδιο ξύλινο άρωμα που φορούσε πάντα.

Το παλιό χρηματοκιβώτιο βρισκόταν πίσω από μια βιβλιοθήκη. Κάτω από το έπιπλο υπήρχε ένα μικρό συρτάρι που δεν είχα προσέξει ποτέ.

Μέσα βρήκαμε έναν λεπτό φάκελο.

Στο εξώφυλλο υπήρχε το όνομά μου.

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΜΠΕΝΕΤ — ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ.

Τα δάχτυλά μου έτρεμαν καθώς τον άνοιγα.

Το πρώτο έγγραφο περιείχε πληροφορίες για την ηλικία μου, το οικογενειακό μου ιστορικό και την οικονομική μου κατάσταση. Το δεύτερο περιείχε αντίγραφα από παλιές ιατρικές εξετάσεις που είχα κάνει χρόνια πριν, όταν ο πρώτος μου σύζυγος ήταν ακόμη ζωντανός.

Δεν είχα δώσει ποτέ αυτά τα έγγραφα στον Ντάνιελ.

Στο τέλος του φακέλου υπήρχε μια σελίδα με ημερομηνία που προηγούνταν της πρώτης μας συνάντησης.

Ο τίτλος της ήταν:

«ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ — ΕΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ».

Ακριβώς από κάτω αναγραφόταν το όνομά μου.

Και δίπλα του, μια σημείωση με κόκκινο μελάνι:

«Η προσέγγιση πρέπει να γίνει με τρόπο που να εξασφαλίζει την εμπιστοσύνη της. Η οικογενειακή σχέση ενδέχεται να διευκολύνει τη συνεργασία».

Ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

«Οικογενειακή σχέση;» ψιθύρισε η Σάρα. «Μαμά, αυτό γράφτηκε πριν σε παντρευτεί».

Συνέχισα να διαβάζω.

Στο κάτω μέρος της σελίδας υπήρχε ένα όνομα που αναγνώρισα αμέσως από τη φωτογραφία του γιατρού.

Δρ. Άρθουρ Μίλερ.

Και δίπλα του, η υπογραφή του Ντάνιελ.

Όμως το τελευταίο έγγραφο ήταν εκείνο που με έκανε να κρατήσω το στόμα μου κλειστό από τρόμο.

Ήταν μια φωτοτυπία τραπεζικής μεταφοράς προς μια εταιρεία που δεν είχα ξανακούσει.

Η μεταφορά είχε πραγματοποιηθεί μόλις τρεις ημέρες πριν από τον γάμο μας.

Το ποσό ήταν τεράστιο.

Και ως αιτιολογία πληρωμής αναγραφόταν:

«ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ — ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΠΕΝΕΤ».

Η Σάρα με άρπαξε από το χέρι.

«Μαμά, πρέπει να φύγουμε τώρα».

Τότε ακούστηκε ένας ήχος από τον διάδρομο.

Ένα κλειδί γύρισε στην κλειδαριά της εξώπορτας.

Ο Ντάνιελ είχε επιστρέψει.

Και δεν ήταν μόνος.

Μια ανδρική φωνή ακούστηκε από την είσοδο.

«Είναι εδώ;»

Ο Ντάνιελ απάντησε χαμηλόφωνα, αλλά η πόρτα του γραφείου ήταν μισάνοιχτη και ακούσαμε κάθε λέξη.

«Δεν ξέρω. Αλλά αν βρήκε τον φάκελο, έχουμε σοβαρό πρόβλημα».

Η Σάρα με κοίταξε με μάτια γεμάτα φόβο.

Εγώ κρατούσα ακόμη το έγγραφο με το όνομά μου.

Για πρώτη φορά, δεν αναρωτιόμουν αν ο Ντάνιελ μου έκρυβε κάτι.

Αναρωτιόμουν αν ολόκληρος ο γάμος μας είχε οργανωθεί για έναν σκοπό που δεν μπορούσα ακόμη να φανταστώ.

Και τότε άκουσα τον άγνωστο άντρα να λέει την τελευταία φράση που θα ξεχνούσα ποτέ:

«Αν η Μάργκαρετ μάθει τι πραγματικά συνέβη στην πρώτη εξέταση, δεν θα μας εμπιστευτεί ξανά».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3  ➡️