ΜΕΡΟΣ 1 — ΣΤΑ 80 ΜΟΥ, ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΜΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΜΑΖΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ!

Ο Ντάνιελ έμεινε ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα.

Με κοιτούσε σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει αν έπρεπε να μου πει κάτι ακόμη ή να κρατήσει τη σιωπή του, όπως είχε κάνει τα προηγούμενα δώδεκα χρόνια.

«Μαμά», είπε τελικά, «αν αυτό το γράμμα έχει σχέση με όσα βρήκα στο υπόγειο, τότε πρέπει να μάθεις όλη την αλήθεια».

Ένιωσα ένα κρύο ρίγος να διαπερνά το σώμα μου.

«Ποια αλήθεια, Ντάνιελ; Τι μου κρύβεις;»

Ο γιος μου σηκώθηκε, πέρασε το χέρι του πάνω από το πρόσωπό του και κοίταξε προς την πόρτα του γραφείου της γιατρού.

«Δεν μπορώ να σου τα εξηγήσω όλα τώρα. Πρέπει πρώτα να δω αυτόν τον φάκελο».

«Τότε πήγαινε», του είπα. «Αλλά μη μου κρύψεις τίποτα άλλο. Είμαι ογδόντα ετών. Έχω χάσει τον πατέρα σου, έχω αποχαιρετήσει ανθρώπους που αγαπούσα και έχω περάσει αρκετές δυσκολίες. Δεν θέλω να φύγω από αυτό το νοσοκομείο χωρίς να ξέρω ποια πραγματικά ήταν η ζωή μου».

Ο Ντάνιελ έσκυψε και φίλησε το μέτωπό μου.

«Θα επιστρέψω όσο πιο γρήγορα μπορώ».

Όταν έκλεισε την πόρτα πίσω του, έμεινα μόνη με τη Δρ. Έλεν Πάρκερ.

Η γιατρός κάθισε απέναντί μου και ακούμπησε τα χέρια της πάνω στον φάκελο των εξετάσεών μου.

«Κυρία Γουίτμορ, θέλω να σας καθησυχάσω σε ένα πράγμα. Η μάζα που εντοπίσαμε χρειάζεται προσεκτική διερεύνηση. Δεν μπορούμε ακόμη να πούμε με βεβαιότητα τι είναι ούτε να συμπεράνουμε ότι συνδέεται με κάποιο ερευνητικό πρόγραμμα».

«Τότε γιατί αναζητάτε παλιούς ιατρικούς φακέλους;» τη ρώτησα.

Η γιατρός δίστασε ελάχιστα.

«Επειδή στο αρχείο σας υπάρχει μια αναφορά σε μια παλαιότερη διαδικασία που δεν συνοδεύεται από πλήρη ιατρική τεκμηρίωση. Θέλουμε να καταλάβουμε αν είχε πραγματοποιηθεί κάποια εξέταση, θεραπεία ή επέμβαση που δεν αναφέρεται στο σημερινό σας ιστορικό».

Έκλεισα τα μάτια.

Μια σκέψη με βασάνιζε.

Κι αν ο Ρόμπερτ γνώριζε ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε;

Κι αν είχε προσπαθήσει να με προειδοποιήσει, αλλά εγώ δεν είχα καταλάβει;

Για πενήντα χρόνια, πίστευα ότι γνώριζα τον άνδρα με τον οποίο μοιραζόμουν το κρεβάτι μου, το σπίτι μου, τα παιδιά μου και κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μου.

Τώρα, για πρώτη φορά, αναρωτιόμουν αν είχα γνωρίσει μόνο την πλευρά του που ήθελε να μου δείξει.

---

Δώδεκα χρόνια μέσα σε ένα συρτάρι

Ο Ντάνιελ έφτασε στο σπίτι λίγο πριν από το μεσημέρι.

Ανέβηκε κατευθείαν στο υπνοδωμάτιό μου, άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου και βρήκε τον παλιό, κιτρινισμένο φάκελο.

Η σφραγίδα του Ρόμπερτ παρέμενε άθικτη.

Στο μπροστινό μέρος υπήρχε μόνο το όνομά μου, γραμμένο με τον γνώριμο γραφικό χαρακτήρα του.

«Για τη Μάργκαρετ. Μόνο όταν έρθει η ώρα».

Ο Ντάνιελ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

Θυμήθηκε το χρηματοκιβώτιο στο υπόγειο, τα συμβόλαια και τους φακέλους που είχε ανακαλύψει λίγο μετά την κηδεία του πατέρα του.

Τότε ήταν σαράντα τεσσάρων ετών. Πίστευε ότι ήξερε τα πάντα για την οικογένειά του.

Όμως, μέσα στο χρηματοκιβώτιο, είχε βρει έγγραφα με το λογότυπο της Carter Biomedical Research, τραπεζικές μεταφορές και αναφορές σε ένα πρόγραμμα που ονομαζόταν «Project Margaret».

Το όνομα της μητέρας του εμφανιζόταν ξανά και ξανά.

Και δίπλα του υπήρχαν ημερομηνίες που δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Ο Ντάνιελ είχε τότε προσπαθήσει να επικοινωνήσει με έναν αριθμό που υπήρχε σε ένα από τα έγγραφα. Η γραμμή δεν λειτουργούσε. Αργότερα, είχε μετακομίσει, είχε δημιουργήσει τη δική του οικογένεια και είχε θάψει το μυστικό στο πίσω μέρος του μυαλού του.

Δεν είχε πει τίποτα στη μητέρα του.

Ίσως επειδή φοβόταν αυτό που θα ανακάλυπτε.

Ίσως επειδή, βαθιά μέσα του, ήθελε να πιστεύει ότι ο πατέρας του ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που θυμόταν.

Τώρα, όμως, η μητέρα του βρισκόταν στο νοσοκομείο με μια ανεξήγητη μάζα στην κοιλιά.

Και το όνομα του παλιού ερευνητικού κέντρου είχε επιστρέψει στη ζωή τους.

Ο Ντάνιελ πήρε τον φάκελο και κατέβηκε γρήγορα τις σκάλες.

Πριν φύγει, στάθηκε για μια στιγμή μπροστά σε μια οικογενειακή φωτογραφία.

Ο Ρόμπερτ χαμογελούσε, με το χέρι του περασμένο γύρω από τους ώμους της Μάργκαρετ.

«Τι έκανες, μπαμπά;» ψιθύρισε.

Κανείς δεν του απάντησε.

---

Το γράμμα του Ρόμπερτ

Όταν ο Ντάνιελ επέστρεψε στο νοσοκομείο, η Δρ. Πάρκερ είχε ήδη κανονίσει τις επόμενες εξετάσεις μου.

Άφησε τον φάκελο στα χέρια μου.

Τα δάχτυλά μου έτρεμαν.

«Θέλεις να μείνω εδώ;» με ρώτησε.

Έγνεψα καταφατικά.

Έβγαλα προσεκτικά το γράμμα και άρχισα να διαβάζω.

Αγαπημένη μου Μάργκαρετ,

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σημαίνει ότι ήρθε η στιγμή που φοβόμουν περισσότερο.

Πρώτα απ' όλα, θέλω να ξέρεις ότι σε αγάπησα. Σε αγάπησα όταν ήμασταν νέοι, όταν γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί και όταν καθόμασταν μαζί στην κουζίνα, προσπαθώντας να βρούμε λύσεις στα προβλήματα που μας έφερνε η ζωή.

Όμως υπάρχει κάτι που δεν σου είπα ποτέ.

Πριν από πολλά χρόνια, συμμετείχα σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα της Carter Biomedical Research. Μου είχαν παρουσιάσει την εργασία ως μια προσπάθεια ανάπτυξης νέων διαγνωστικών μεθόδων για ανθρώπους που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα υγείας.

Δεν σου μίλησα γι' αυτό, επειδή υπέγραψα συμφωνίες εμπιστευτικότητας και πίστευα ότι δεν υπήρχε λόγος να σε ανησυχήσω.

Αργότερα, όμως, ανακάλυψα ότι ορισμένα από τα έγγραφα που μου είχαν δώσει δεν συμφωνούσαν με όσα μου είχαν εξηγήσει.

Ζήτησα να σταματήσει η συνεργασία μου και να μου επιστραφούν οι προσωπικές μου σημειώσεις.

Δεν έλαβα ποτέ όλες τις απαντήσεις που ζητούσα.

Σταμάτησα να διαβάζω.

«Θεέ μου…» ψιθύρισα.

Ο Ντάνιελ έσκυψε προς το μέρος μου.

«Συνέχισε, μαμά».

Πήρα μια βαθιά ανάσα και συνέχισα.

Υπάρχει ένας φάκελος που αφορά εσένα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι σου συνέβη κάτι χωρίς να το γνωρίζεις. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για όλες τις λεπτομέρειες.

Αλλά αν κάποτε οι γιατροί εντοπίσουν κάτι που δεν μπορούν να εξηγήσουν και αναφέρουν το όνομα της Έβελιν Κάρτερ, ζήτησε να εξεταστούν όλα τα παλιά αρχεία πριν πάρεις οποιαδήποτε απόφαση.

Μην εμπιστευτείς μόνο τις δικές μου σημειώσεις. Ζήτησε τα πρωτότυπα έγγραφα.

Και, πάνω απ' όλα, μη θεωρήσεις ότι η σιωπή μου ήταν απόδειξη πως δεν σε αγαπούσα.

Συγχώρεσέ με για όσα δεν κατάφερα να σου εξηγήσω.

Με όλη μου την αγάπη,

Ρόμπερτ.

Όταν τελείωσα, τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό μου.

Δεν υπήρχε ομολογία για κάποια συγκεκριμένη πράξη. Δεν υπήρχε απάντηση για την κοιλιά μου. Υπήρχαν μόνο ερωτήματα, ένα ερευνητικό πρόγραμμα και ένας άνδρας που είχε πεθάνει χωρίς να μου εξηγήσει τι ακριβώς είχε ανακαλύψει.

Ο Ντάνιελ πήρε το γράμμα από τα χέρια μου και το διάβασε ξανά.

Ξαφνικά, το βλέμμα του πάγωσε.

Στην τελευταία σελίδα, κάτω από την υπογραφή του πατέρα μου, υπήρχε μια πρόσθετη σημείωση.

Μια ημερομηνία.

Και ένας αριθμός φακέλου.

Ο ίδιος αριθμός που είχε δει δώδεκα χρόνια νωρίτερα στο χρηματοκιβώτιο.

«Μαμά…» είπε με φωνή που μόλις ακουγόταν.

«Τι συμβαίνει;»

Γύρισε το γράμμα προς το μέρος μου.

Κάτω από τον αριθμό υπήρχε μια φράση γραμμένη με κεφαλαία γράμματα:

«ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ — ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ».

Τότε η Δρ. Πάρκερ μπήκε ξανά στο δωμάτιο.

Κρατούσε ένα νέο έγγραφο.

«Κυρία Γουίτμορ», είπε σοβαρά, «επικοινωνήσαμε με το αρχείο του οργανισμού. Βρέθηκε μια παλιά καταχώριση που αντιστοιχεί στον αριθμό του φακέλου σας».

Ο Ντάνιελ σηκώθηκε απότομα.

«Τι έγραφε;»

Η γιατρός κοίταξε πρώτα εκείνον και μετά εμένα.

«Δεν έχουμε ακόμη το πλήρες αρχείο. Αλλά υπάρχει μια αναφορά σε μια διαδικασία που πραγματοποιήθηκε πριν από δώδεκα χρόνια, λίγο πριν από τον θάνατο του συζύγου σας».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Τι είδους διαδικασία;»

Η γιατρός άφησε το έγγραφο στο τραπέζι.

«Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να εξακριβώσουμε».

Και τότε, για πρώτη φορά, ο Ντάνιελ μού αποκάλυψε ότι το δεύτερο αντίγραφο δεν βρισκόταν σε κάποιο αρχείο της εταιρείας.

Βρισκόταν σε ένα μέρος που ο πατέρας του είχε επιλέξει προσωπικά.

Και όταν μάθαμε πού είχε κρύψει ο Ρόμπερτ το τελευταίο έγγραφο, καταλάβαμε ότι το μεγαλύτερο μυστικό του γάμου μου δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ 2    ➡️