ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΝΕΚΡΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΡΥΨΕΙ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΡΧΕΙΟ… ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΗΞΕΡΕ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ!

«Πού είναι το δεύτερο αντίγραφο;» ρώτησα τον Ντάνιελ.

Ο γιος μου δεν απάντησε αμέσως.

Κοίταξε τη Δρ. Έλεν Πάρκερ, ύστερα το γράμμα του πατέρα του και τελικά εμένα.

«Στο παλιό γραφείο του μπαμπά», είπε χαμηλόφωνα. «Πίσω από τη βιβλιοθήκη, στο υπόγειο του σπιτιού σας».

Τον κοίταξα έκπληκτη.

«Πήγες εκεί μετά τον θάνατό του. Μου είπες ότι έλεγξες τα πάντα. Γιατί δεν μου το ανέφερες ποτέ;»

Ο Ντάνιελ έσκυψε το κεφάλι.

«Επειδή δεν ήξερα τι ακριβώς είχα βρει, μαμά. Και επειδή φοβήθηκα».

«Φοβήθηκες τι;»

«Ότι ο μπαμπάς είχε μπλέξει σε κάτι πολύ πιο σοβαρό απ’ όσο μπορούσα να καταλάβω».

Η απάντησή του με πλήγωσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα.

Για δώδεκα χρόνια, είχα πενθήσει τον σύζυγό μου. Είχα κρατήσει τα ρούχα του στη ντουλάπα, τα βιβλία του στη βιβλιοθήκη και τη φωτογραφία του δίπλα στο κρεβάτι μου. Κάθε φορά που τα παιδιά μου με ρωτούσαν αν χρειαζόμουν κάτι, τους έλεγα ότι ήμουν καλά.

Πίστευα πως είχα αποδεχτεί τον θάνατό του.

Τώρα ανακάλυπτα ότι υπήρχε μια ολόκληρη πλευρά της ζωής του που δεν γνώριζα.

«Θέλω να πάμε στο σπίτι», είπα.

Η Δρ. Πάρκερ αντέδρασε αμέσως.

«Κυρία Γουίτμορ, δεν θα σας συμβούλευα να φύγετε πριν ολοκληρώσουμε τις απαραίτητες εξετάσεις. Η κοιλιακή μάζα χρειάζεται διερεύνηση και πρέπει να παρακολουθούμε την κατάστασή σας».

«Δεν ζητώ να φύγω για πάντα. Θέλω μόνο να καταλάβω τι συνέβη».

Η γιατρός με κοίταξε για λίγο.

«Θα συζητήσουμε πρώτα τα αποτελέσματα των εξετάσεων και θα οργανώσουμε την επόμενη ημέρα σας με ασφάλεια. Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα βιαστικά».

Έγνεψα.

Αλλά μέσα μου είχα ήδη πάρει μια απόφαση.

Δεν θα άφηνα άλλο ένα μυστικό να περάσει τα επόμενα χρόνια κλειδωμένο πίσω από μια πόρτα.

---

Το υπόγειο που δεν είχα επισκεφθεί εδώ και δώδεκα χρόνια

Δύο ημέρες αργότερα, αφού οι γιατροί ολοκλήρωσαν τις αρχικές εξετάσεις και έκριναν ότι μπορούσα να επιστρέψω προσωρινά στο σπίτι με συγκεκριμένες οδηγίες, ο Ντάνιελ με συνόδευσε πίσω.

Η κοιλιά μου παρέμενε πρησμένη. Η αίσθηση πίεσης δεν είχε εξαφανιστεί, και οι γιατροί είχαν ξεκαθαρίσει ότι η διερεύνηση δεν είχε ολοκληρωθεί.

Παρόλα αυτά, επέμενα να δω το υπόγειο.

Ο Ντάνιελ με βοήθησε να κατέβω τα σκαλιά.

Ο χώρος μύριζε σκόνη και παλιό ξύλο. Τα εργαλεία του Ρόμπερτ βρίσκονταν ακόμη στον πάγκο εργασίας, ακριβώς όπως τα είχε αφήσει. Ένα παλιό ραδιόφωνο στεκόταν δίπλα σε κουτιά με οικογενειακές φωτογραφίες.

Σταμάτησα μπροστά στη βιβλιοθήκη.

«Εδώ;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

Μετακίνησε με προσοχή δύο βαριά βιβλία και πίεσε ένα μικρό ξύλινο πλαίσιο που σχεδόν δεν ξεχώριζε από το υπόλοιπο έπιπλο.

Ακούστηκε ένα απαλό κλικ.

Ένα στενό τμήμα της βιβλιοθήκης άνοιξε προς τα μέσα.

Πίσω του υπήρχε μια μεταλλική θυρίδα.

«Θεέ μου…» ψιθύρισα.

«Δεν την είχα ανοίξει τότε», παραδέχτηκε ο Ντάνιελ. «Δεν βρήκα τον μηχανισμό μέχρι που διάβασα ξανά το γράμμα».

Πάνω στη θυρίδα υπήρχε μια μικρή μεταλλική πινακίδα.

CARTER BIOMEDICAL RESEARCH — PROJECT MARGARET.

Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.

«Γιατί υπήρχε το όνομά μου εδώ;»

Ο Ντάνιελ έβαλε το χέρι του στον ώμο μου.

«Θα το μάθουμε, μαμά».

Στο εσωτερικό υπήρχαν τρεις φάκελοι, ένα μικρό σημειωματάριο και μια παλιά φωτογραφία.

Πήρα τη φωτογραφία.

Ο Ρόμπερτ στεκόταν δίπλα σε μια γυναίκα με σκούρα μαλλιά, περίπου σαράντα ετών. Φορούσε ένα λευκό εργαστηριακό παλτό και κρατούσε έναν φάκελο.

Την αναγνώρισα αμέσως.

«Η Έβελιν Κάρτερ…»

Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας υπήρχε μια ημερομηνία, δώδεκα χρόνια πριν από τον θάνατο του Ρόμπερτ.

Κάτω από αυτήν, ο σύζυγός μου είχε γράψει:

«Η τελευταία μας συνάντηση. Δεν μπορώ να συνεχίσω χωρίς να γνωρίζω τι πραγματικά συνέβη».

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Ο Ντάνιελ άνοιξε τον πρώτο φάκελο.

Μέσα υπήρχαν συμβόλαια, ιατρικές αναφορές και έγγραφα με δυσνόητους κωδικούς.

Στη δεύτερη σελίδα εμφανιζόταν το όνομά μου.

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΓΟΥΙΤΜΟΡ — ΦΑΚΕΛΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΣΑΣ.

«Συμμετέχουσας;» επανέλαβα.

«Ίσως να αναφέρεται σε κάποια ιατρική μελέτη», είπε ο Ντάνιελ. «Αλλά δεν ξέρω σε ποια».

«Δεν συμμετείχα ποτέ σε τέτοια μελέτη!»

Η φωνή μου αντήχησε στο υπόγειο.

Και τότε θυμήθηκα κάτι που είχα ξεχάσει εδώ και δεκαετίες.

Όταν ήμουν περίπου σαράντα ετών, ο Ρόμπερτ με είχε πείσει να πάω μαζί του σε ένα ιδιωτικό ιατρικό κέντρο. Μου είχε πει ότι ήθελε να κάνω έναν προληπτικό έλεγχο, επειδή είχε γνωρίσει έναν ειδικό που μπορούσε να μας εξυπηρετήσει.

Είχα περάσει από μια σύντομη εξέταση αίματος και έναν υπέρηχο.

Θυμόμουν ότι είχα υπογράψει ένα έντυπο, αλλά ο Ρόμπερτ μού είχε πει πως αφορούσε μόνο την επεξεργασία των ιατρικών μου δεδομένων.

Δεν είχα υποψιαστεί τίποτα.

«Ντάνιελ…» ψιθύρισα. «Είχα πάει κάποτε σε ένα τέτοιο κέντρο με τον πατέρα σου».

Ο γιος μου σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Πότε;»

«Πριν από πολλά χρόνια. Μου είχε πει ότι ήταν ένας απλός προληπτικός έλεγχος».

Ο Ντάνιελ κοίταξε ξανά τα έγγραφα.

«Τότε πρέπει να βρούμε την πλήρη αναφορά».

Έβγαλε τον τρίτο φάκελο.

Ήταν σφραγισμένος.

Πάνω του υπήρχε ένα σημείωμα με τον γραφικό χαρακτήρα του πατέρα μου:

«Να ανοιχτεί μόνο παρουσία της Μάργκαρετ και ανεξάρτητου ιατρικού ειδικού».

Ο Ντάνιελ δεν προσπάθησε να τον ανοίξει.

Για πρώτη φορά, κατάλαβα ότι ο πατέρας του είχε αφήσει πίσω του όχι μόνο ένα μυστικό, αλλά και μια προειδοποίηση.

---

Το έγγραφο που έκανε τον γιο μου να χλωμιάσει

Επιστρέψαμε στο νοσοκομείο την επόμενη ημέρα, έχοντας μαζί μας τα έγγραφα που μπορούσαμε να μεταφέρουμε με ασφάλεια.

Η Δρ. Πάρκερ μάς περίμενε μαζί με έναν ανεξάρτητο ειδικό, τον Δρ. Μάικλ Ριντ, ο οποίος είχε κληθεί να βοηθήσει στην αξιολόγηση του παλιού ιατρικού ιστορικού.

Αφού εξετάσαμε μαζί το περιεχόμενο του πρώτου φακέλου, η γιατρός εξήγησε ότι τα έγγραφα δεν επαρκούσαν για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα.

«Πρέπει να διαχωρίσουμε δύο ζητήματα», είπε. «Το ένα είναι η σημερινή σας κατάσταση και το άλλο είναι το τι ακριβώς συνέβη στο παρελθόν. Δεν έχουμε ακόμη στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι συνδέονται».

Ο Δρ. Ριντ άνοιξε το σημειωματάριο του Ρόμπερτ.

Οι περισσότερες σελίδες περιείχαν ημερομηνίες, ονόματα και σημειώσεις σχετικά με συναντήσεις.

Σε μία από τις τελευταίες σελίδες, όμως, υπήρχε ένα σχεδιάγραμμα με έναν αριθμό φακέλου και μια χειρόγραφη παρατήρηση:

«Αν εμφανιστεί ξανά ανεξήγητη κοιλιακή διόγκωση, να αναζητηθεί το αρχικό αρχείο της διαδικασίας του 2014».

Κοίταξα τον γιατρό.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Δρ. Ριντ δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε χωρίς τα πρωτότυπα δεδομένα. Η σημείωση δείχνει ότι ο σύζυγός σας ανησυχούσε για κάτι, αλλά δεν μας λέει τι ακριβώς».

Ο Ντάνιελ είχε γίνει χλωμός.

«Μαμά, κοίτα την ημερομηνία».

Πλησίασα το σημειωματάριο.

Η ημερομηνία ήταν η ίδια με εκείνη μιας ιατρικής επίσκεψης που είχα κάνει λίγο πριν από δώδεκα χρόνια.

Την είχα σχεδόν ξεχάσει.

Τότε είχα αισθανθεί έναν επίμονο πόνο στην κοιλιά. Ο Ρόμπερτ είχε επιμείνει να με συνοδεύσει σε έναν ειδικό. Οι εξετάσεις είχαν τελειώσει γρήγορα και ο γιατρός είχε πει ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.

Δεν είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο κέντρο.

«Ο Ρόμπερτ ήξερε ότι κάτι μπορούσε να συμβεί;» ρώτησα.

«Δεν μπορούμε να το πούμε αυτό», απάντησε η Δρ. Πάρκερ. «Μπορούμε μόνο να εξετάσουμε όσα αποδεικνύονται από τα έγγραφα και τις σημερινές εξετάσεις σας».

Ο Δρ. Ριντ άνοιξε τον σφραγισμένο φάκελο παρουσία μας, ακολουθώντας την οδηγία του Ρόμπερτ.

Μέσα υπήρχε ένα έγγραφο με τον τίτλο:

«ΕΙΔΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ — PROJECT MARGARET».

Ακριβώς από κάτω αναγραφόταν το όνομα της Έβελιν Κάρτερ.

Και στην τελευταία παράγραφο υπήρχε μια φράση που έκανε τον Ντάνιελ να σηκωθεί απότομα.

«Αυτό είναι αδύνατον!» φώναξε.

Η Δρ. Πάρκερ κοίταξε το έγγραφο με προσοχή.

Εγώ έπιασα το χέρι του γιου μου.

«Τι είδες, αγόρι μου;»

Ο Ντάνιελ δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από τη σελίδα.

«Μαμά… αυτό το όνομα δεν εμφανίζεται μόνο στον δικό σου φάκελο».

«Ποιο όνομα;»

Έδειξε μια δεύτερη γραμμή, η οποία είχε μείνει κρυμμένη κάτω από το διπλωμένο μέρος του εγγράφου.

Ήταν το όνομα του πατέρα μου.

ΡΟΜΠΕΡΤ ΓΟΥΙΤΜΟΡ — ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΜΕΝΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ.

Ένιωσα σαν να είχε ανοίξει το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου.

Ο Ρόμπερτ δεν είχε απλώς γνωρίσει την Έβελιν Κάρτερ.

Το όνομά του ήταν καταγεγραμμένο ως εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου ενός προγράμματος που έφερε το δικό μου όνομα.

«Γιατί δεν μου το είπε ποτέ;» ψιθύρισα.

Κανείς δεν απάντησε.

Τότε ο Δρ. Ριντ παρατήρησε μια δεύτερη σελίδα που είχε συρραφτεί πίσω από την αναφορά.

Την τράβηξε προσεκτικά.

Στην κορυφή υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση της Έβελιν Κάρτερ:

«Η ασθενής δεν πρέπει να ενημερωθεί πριν ολοκληρωθεί η επανεξέταση των αρχικών ευρημάτων».

Η Δρ. Πάρκερ συνοφρυώθηκε.

«Αυτό είναι σοβαρό ζήτημα τεκμηρίωσης και ενημέρωσης. Θα πρέπει να διερευνήσουμε ποιος έγραψε τη σημείωση, σε ποιο πλαίσιο και αν υπήρχε νόμιμη συναίνεση».

Έπειτα γύρισε τη σελίδα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε ένας αριθμός τηλεφώνου και μια διεύθυνση.

Ο Ντάνιελ την αναγνώρισε αμέσως.

«Αυτή είναι η παλιά διεύθυνση της Έβελιν Κάρτερ», είπε. «Την είχα βρει και τότε, αλλά δεν κατάφερα ποτέ να επικοινωνήσω μαζί της».

Η γιατρός κοίταξε το ρολόι της.

«Θα ζητήσουμε τα πρωτότυπα αρχεία και θα προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε αν η Δρ. Κάρτερ είναι διαθέσιμη για να καταθέσει».

Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω τη σημείωση.

Για δώδεκα χρόνια, πίστευα ότι ο Ρόμπερτ είχε φύγει από τη ζωή χωρίς να μου αφήσει τίποτα περισσότερο από αναμνήσεις.

Τώρα ανακάλυπτα ότι είχε εμπλακεί σε ένα πρόγραμμα που έφερε το όνομά μου και ότι κάποιος είχε αποφασίσει πως δεν έπρεπε να ενημερωθώ για τα ευρήματα.

Αλλά η πιο τρομακτική σκέψη δεν ήταν αυτή.

Ήταν ότι, αν ο Ρόμπερτ είχε πραγματικά προσπαθήσει να με προστατεύσει, τότε ίσως να είχε ανακαλύψει κάτι που δεν μπορούσε να διορθώσει.

Και αν είχε συμμετάσχει στη διαδικασία που με αφορούσε, έπρεπε να μάθω με ποια ιδιότητα το έκανε.

---

Ένα τηλεφώνημα από το παρελθόν

Εκείνο το απόγευμα, ενώ περίμενα να ολοκληρωθούν οι επόμενες ιατρικές εξετάσεις, το τηλέφωνο του Ντάνιελ χτύπησε.

Ήταν ένας άγνωστος αριθμός.

Στην αρχή δεν απάντησε.

Ύστερα, όταν η κλήση επαναλήφθηκε, έβαλε το τηλέφωνο στο αυτί του.

«Παρακαλώ;»

Μια γυναικεία φωνή ακούστηκε από την άλλη πλευρά.

«Μιλάω με τον Ντάνιελ Γουίτμορ;»

«Ναι. Ποια είστε;»

Ακολούθησε μια μικρή παύση.

«Ονομάζομαι Έβελιν Κάρτερ».

Ο Ντάνιελ πάγωσε.

Έκανε νόημα στη Δρ. Πάρκερ να πλησιάσει και άνοιξε την ακρόαση, αφού ενημέρωσε τη γυναίκα ότι βρισκόταν μαζί μας.

«Πώς βρήκατε τον αριθμό μου;» ρώτησε.

«Έμαθα ότι αναζητάτε τα αρχεία του Project Margaret. Κάποιος επικοινώνησε με το παλιό ερευνητικό κέντρο».

Η φωνή της ακουγόταν κουρασμένη.

«Πρέπει να σας ρωτήσω κάτι», είπε ο Ντάνιελ. «Γιατί το όνομα της μητέρας μου βρισκόταν σε εκείνο το πρόγραμμα;»

Η γυναίκα δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν μπορώ να σας εξηγήσω ολόκληρη την υπόθεση τηλεφωνικά. Υπάρχουν έγγραφα που πρέπει να εξεταστούν και αρχεία που δεν βρίσκονται πλέον στο αρχικό κέντρο».

«Τότε ελάτε να μας συναντήσετε».

«Δεν είναι τόσο απλό».

Ένιωσα την οργή να ανεβαίνει μέσα μου.

«Κυρία Κάρτερ», είπα δυνατά, ώστε να με ακούσει, «είμαι η Μάργκαρετ Γουίτμορ. Μιλάτε για τη ζωή μου. Για το σώμα μου. Για τον σύζυγό μου που πέθανε πριν από δώδεκα χρόνια. Δεν σας ζητώ να μου πείτε κάτι που δεν γνωρίζετε. Σας ζητώ να μου πείτε τι γνωρίζετε».

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.

Ύστερα η Έβελιν μίλησε με πιο χαμηλή φωνή.

«Κυρία Γουίτμορ, λυπάμαι που βρίσκεστε σε αυτή τη θέση. Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι θα βρείτε όλες τις απαντήσεις που αναζητάτε. Μπορώ, όμως, να σας πω ότι ο σύζυγός σας προσπάθησε να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα συγκεκριμένο αρχείο πριν πεθάνει».

«Ποιο αρχείο;»

«Το πρωτότυπο αρχείο της διαδικασίας που πραγματοποιήθηκε το 2014».

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.

«Και τι περιείχε;»

Η Έβελιν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Υπάρχει μια καταχώριση που δεν συμφωνεί με την επίσημη περίληψη του φακέλου σας. Δεν μπορώ να σας πω περισσότερα χωρίς να δω τα έγγραφα και να επιβεβαιώσω την αυθεντικότητά τους».

Ο Ντάνιελ έσφιξε το τηλέφωνο.

«Πότε μπορείτε να μας συναντήσετε;»

«Αύριο το πρωί. Στο παλιό κέντρο, αν η διεύθυνση παραμένει προσβάσιμη».

Η κλήση τερματίστηκε.

Για αρκετά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα η Δρ. Πάρκερ έσπασε τη σιωπή.

«Θα οργανώσουμε τη συνάντηση με τρόπο που να προστατεύει τα προσωπικά σας δεδομένα. Και θα συνεχίσουμε παράλληλα την ιατρική διερεύνηση. Δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι το παλιό αρχείο εξηγεί από μόνο του τη σημερινή μάζα».

Έγνεψα.

Ήξερα ότι είχε δίκιο.

Η υγεία μου ήταν το πρώτο ζήτημα που έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Όμως, ύστερα από όσα είχα διαβάσει, δεν μπορούσα πλέον να αγνοήσω το παρελθόν.

Την επόμενη ημέρα θα συναντούσα τη γυναίκα που είχε επισκεφθεί τον Ρόμπερτ τρεις ημέρες πριν από τον θάνατό του.

Τη γυναίκα που το όνομά της ήταν γραμμένο στα μυστικά έγγραφα του συζύγου μου.

Και που, σύμφωνα με τα δικά της λόγια, γνώριζε ότι υπήρχε μια ασυμφωνία στον ιατρικό μου φάκελο.

Όμως, λίγο πριν κλείσει το τηλέφωνο, η Έβελιν είχε πει μία τελευταία φράση στον Ντάνιελ — μια φράση που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου:

«Πριν κατηγορήσετε τον πατέρα σας, πρέπει να μάθετε ποιος άλλαξε την αρχική αναφορά».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3    ➡️