ΜΕΡΟΣ 1 — ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΔΙΚΑ ΜΑΣ…

Το πρώτο μήνυμα από τον Πίτερ εμφανίστηκε στην οθόνη μου μόλις λίγα λεπτά αφότου η νοσοκόμα έκλεισε την πόρτα του δωματίου.

Πίτερ: «Νόρα, πού είσαι; Γιατί έφυγες έτσι από το ξενοδοχείο; Με ανησύχησες».

Το διάβασα ξανά και ξανά. Δεν υπήρχε ούτε μία λέξη για τα μωρά. Ούτε μία ερώτηση για το αν ήμουν καλά.

Η Ρέιτσελ είδε το πρόσωπό μου να χάνει το χρώμα του.

«Μην του απαντήσεις ακόμη», μου είπε ήρεμα. «Δεν χρειάζεται να του εξηγήσεις τίποτα μέχρι να είσαι ασφαλής».

Τότε ήρθε δεύτερο μήνυμα.

Πίτερ: «Μου είπαν ότι πήγες στο νοσοκομείο. Τι συνέβη; Έχει πάθει κάτι κανένα από τα μωρά;»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. Ήξερε να χρησιμοποιεί ακριβώς τις λέξεις που θα με έκαναν να λυγίσω. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήμουν πια η γυναίκα που θα πίστευε κάθε του εξήγηση.

«Άκουσα τι είπες στο ξενοδοχείο», πληκτρολόγησα τελικά.

Δεν πρόλαβα να πατήσω αποστολή.

Η Ρέιτσελ άγγιξε το χέρι μου.

«Νόρα, σκέψου πρώτα τα παιδιά σου. Δεν ξέρουμε ακόμη όλη την αλήθεια. Πρέπει να βρούμε τα έγγραφα και να μιλήσουμε με έναν ανεξάρτητο ειδικό».

Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο άρχισε να χτυπά.

Πίτερ.

Δεν απάντησα.

Χτύπησε ξανά. Και ξανά.

Ύστερα εμφανίστηκε ένα νέο μήνυμα:

«Δεν καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει. Πρέπει να μιλήσουμε πριν μπλέξουν κι άλλοι άνθρωποι».

Η Ρέιτσελ διάβασε το μήνυμα πάνω από τον ώμο μου.

«Αυτό δεν ακούγεται σαν άνθρωπος που ανησυχεί για τη γυναίκα του», ψιθύρισε.

Πριν προλάβω να απαντήσω, η πόρτα άνοιξε και μπήκε ο γιατρός μου. Είχε σοβαρό ύφος και κρατούσε έναν φάκελο.

«Κυρία Νόρα, θέλω να σας κάνω μερικές ερωτήσεις σχετικά με τη διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης».

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.

«Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τα μωρά;»

«Όχι. Τα μωρά παραμένουν υπό παρακολούθηση και αυτή τη στιγμή η κατάστασή τους είναι σταθερή. Όμως, ενημερωθήκαμε ότι έχετε αμφιβολίες για τη διαδικασία και τη συγκατάθεση που δώσατε».

Η Ρέιτσελ σηκώθηκε αμέσως.

«Θέλουμε να δούμε όλα τα έγγραφα. Κάθε υπογραφή, κάθε έντυπο και κάθε καταχώριση που σχετίζεται με τη θεραπεία της».

Ο γιατρός έγνεψε.

«Θα ζητήσουμε τον πλήρη φάκελό σας. Αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι ορισμένα στοιχεία μπορεί να χρειαστούν περαιτέρω έλεγχο».

Λίγο αργότερα, μια νοσοκόμα επέστρεψε κρατώντας έναν λεπτό φάκελο.

«Ο σύζυγός σας έφερε αυτό και ζήτησε να σας το παραδώσουμε προσωπικά».

Μόλις είδα το όνομα του Πίτερ στο εξώφυλλο, ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Μέσα υπήρχε ένα έγγραφο συγκατάθεσης.

Το διάβασα αργά. Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι έβλεπα. Ύστερα το βλέμμα μου σταμάτησε σε μια ημερομηνία.

Ήταν ημερομηνία από χρόνια πριν.

Πριν γνωρίσω τον Πίτερ.

Πριν παντρευτούμε.

Πριν καν αρχίσουμε να μιλάμε για παιδιά.

Και στο κάτω μέρος της σελίδας υπήρχε μια υπογραφή.

Η δική μου υπογραφή.

Ή, τουλάχιστον, έμοιαζε με τη δική μου.

«Αυτό είναι αδύνατον», ψιθύρισα. «Δεν υπέγραψα ποτέ κάτι τέτοιο».

Η Ρέιτσελ πήρε το έγγραφο και κοίταξε προσεκτικά την ημερομηνία.

«Νόρα… γιατί να έχεις υπογράψει ένα τέτοιο χαρτί πριν γνωρίσεις τον άντρα σου;»

Δεν είχα απάντηση.

Τότε ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα.

Η νοσοκόμα εμφανίστηκε ξανά.

«Ο κύριος Πίτερ επιμένει να σας δει. Λέει ότι πρέπει να σας εξηγήσει κάτι σχετικά με το έγγραφο».

Η Ρέιτσελ στάθηκε αμέσως μπροστά μου.

«Δεν θα μπει αν δεν το θέλεις».

Κοίταξα την υπογραφή μου άλλη μια φορά.

Και τότε κατάλαβα πως αυτό που είχα ακούσει στο ξενοδοχείο ίσως να ήταν μόνο η αρχή.

Γιατί ο Πίτερ δεν είχε φέρει απλώς ένα χαρτί.

Είχε φέρει μια ημερομηνία που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ  2  ➡️