ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΓΡΑΦΤΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΜΑΣ

«Αφήστε με να μπω, Νόρα!» ακούστηκε η φωνή του Πίτερ έξω από την πόρτα. «Δεν μπορείς να βγάζεις συμπεράσματα χωρίς να ακούσεις τη δική μου πλευρά!»

Η Ρέιτσελ γύρισε προς το μέρος μου.

«Θέλεις να τον δεις;»

Κοίταξα το έγγραφο στα χέρια μου. Η ημερομηνία ήταν ξεκάθαρη. Τρία χρόνια πριν από την πρώτη μας συνάντηση.

«Όχι», απάντησα. «Όχι ακόμη».

Η νοσοκόμα ενημέρωσε τον Πίτερ ότι δεν επιθυμούσα επισκέψεις. Εκείνος αντέδρασε έντονα, αλλά τελικά απομακρύνθηκε.

Η Ρέιτσελ κάθισε δίπλα μου.

«Πρέπει να μάθουμε από πού προήλθε αυτό το έγγραφο. Και κυρίως, ποιος το υπέγραψε».

Κάλεσε έναν δικηγόρο που γνώριζε και του εξήγησε την κατάσταση. Εκείνος μας συμβούλεψε να κρατήσουμε όλα τα πρωτότυπα έγγραφα, να μην υπογράψουμε τίποτα άλλο και να ζητήσουμε επίσημα τον πλήρη ιατρικό φάκελό μου.

Λίγο αργότερα, ο γιατρός επέστρεψε.

«Έχουμε ζητήσει από την κλινική να μας στείλει όλα τα σχετικά αρχεία. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που πρέπει να σας ρωτήσω. Σας είχε εξηγήσει ποτέ κάποιος ότι τα έμβρυα προέρχονταν από διαφορετικούς δότες;»

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Όχι. Μου είπαν ότι θα χρησιμοποιούνταν τα έμβρυα που δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της δικής μας θεραπείας».

Ο γιατρός σημείωσε κάτι στον φάκελό του.

«Καταλαβαίνω. Δεν θα βγάλουμε κανένα συμπέρασμα πριν εξετάσουμε τα στοιχεία. Αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ακριβώς τι σας παρουσιάστηκε και τι συμφωνήσατε».

Όταν έφυγε, κοίταξα τη Ρέιτσελ.

«Θυμάσαι πόσο χαρούμενος ήταν ο Πίτερ όταν μάθαμε ότι περιμένουμε τρίδυμα;»

«Φυσικά».

«Έκλαιγε μαζί μου. Μου έλεγε ότι ήταν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μας. Πώς μπορούσε να με κοιτάζει στα μάτια και να ξέρει ότι μου έκρυβε κάτι τέτοιο;»

Η αδελφή μου δεν προσπάθησε να βρει μια εύκολη απάντηση. Με αγκάλιασε απλώς.

Εκείνο το απόγευμα, η κλινική έστειλε μια πρώτη απάντηση. Ο φάκελος που είχαμε ζητήσει δεν ήταν ακόμη πλήρης, αλλά υπήρχε ένα αντίγραφο από την παλιά συγκατάθεση.

Η Ρέιτσελ άρχισε να διαβάζει.

Στην πρώτη σελίδα αναφερόταν το όνομά μου. Στη δεύτερη υπήρχαν γενικοί όροι για τη χρήση γενετικού υλικού. Στην τρίτη, όμως, υπήρχε μια παράγραφος που δεν είχα ξαναδεί.

Αναφερόταν σε πιθανή χρήση εμβρύων από διαφορετικούς γενετικούς δότες, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

«Νόρα…» είπε η Ρέιτσελ.

«Δεν υπέγραψα ποτέ αυτή τη σελίδα».

Κοίταξα προσεκτικά το κάτω μέρος. Η υπογραφή έμοιαζε με τη δική μου, αλλά υπήρχε κάτι παράξενο: το επώνυμό μου ήταν γραμμένο με έναν τρόπο που χρησιμοποιούσα μόνο μετά τον γάμο μου.

Κι όμως, η ημερομηνία του εγγράφου ήταν προγενέστερη από τη γνωριμία μου με τον Πίτερ.

Πώς ήταν δυνατόν;

Τότε το τηλέφωνό μου δονήθηκε ξανά.

Ήταν μήνυμα από έναν άγνωστο αριθμό.

«Νόρα, δεν πρέπει να εμπιστευτείς τον Πίτερ. Δεν γνωρίζεις ούτε τη μισή αλήθεια. Εργάζομαι στην κλινική και έχω δει τον πραγματικό φάκελο. Αν θέλεις να μάθεις τι συνέβη, πρέπει να μιλήσουμε πριν εξαφανιστούν τα αρχεία».

Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.

Η Ρέιτσελ διάβασε το μήνυμα και αμέσως σοβάρεψε.

«Μην απαντήσεις ακόμη. Θα το δείξουμε στον δικηγόρο και θα ζητήσουμε να επιβεβαιωθεί ποιος το έστειλε».

Όμως, πριν προλάβουμε να κάνουμε οτιδήποτε, έφτασε δεύτερο μήνυμα.

Αυτή τη φορά υπήρχε μια φωτογραφία.

Ήταν μια παλιά εικόνα από την κλινική. Στο βάθος φαινόταν ο Πίτερ, πολύ νεότερος, να στέκεται δίπλα σε έναν άντρα που δεν είχα ξαναδεί.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μία μόνο φράση:

«Ο άντρας δίπλα στον σύζυγό σου είναι ο άνθρωπος που είχε υπογράψει τα αρχικά έγγραφα… και γνωρίζει γιατί η ημερομηνία είναι ψεύτικη».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Γιατί αν η φωτογραφία ήταν αληθινή, τότε ο Πίτερ είχε εμπλακεί σε αυτή την υπόθεση πολύ πριν αρχίσουμε να προσπαθούμε να αποκτήσουμε παιδιά.

Και ίσως η εγκυμοσύνη μου να μην ήταν ποτέ το θαύμα που μου είχε περιγράψει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ  3  ➡️