ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ ΓΥΡΙΣΕ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΒΕΡΑ ΤΗΣ… ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΦΑΚΕΛΟ, ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ Η ΒΑΛΕΡΙΑ ΕΙΧΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ!

Ο Αλεχάντρο Σαλαζάρ επέστρεψε στο διαμέρισμα λίγο μετά τις έξι το απόγευμα.

Μπήκε πρώτος, κρατώντας τα κλειδιά στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο. Πίσω του ακολουθούσε η αδερφή του, η Ρεβέκκα, η οποία μιλούσε ασταμάτητα για το καινούργιο κατάστημα που είχε ανακαλύψει και για τα πράγματα που ήθελε να αγοράσει.

«Σου λέω, η τσάντα που είδα είναι καταπληκτική», έλεγε. «Και αν η Βαλέρια μου δώσει την κάρτα της, μπορώ να την αγοράσω σήμερα. Δεν θα χρειαστεί να περιμένω μέχρι την επόμενη εβδομάδα.»

Ο Αλεχάντρο δεν απάντησε αμέσως.

Το βλέμμα του είχε πέσει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Η βέρα της γυναίκας του βρισκόταν ακριβώς στη μέση, δίπλα σε ένα λευκό χαρτί.

Σταμάτησε απότομα.

«Τι είναι αυτό;» ψιθύρισε.

Η Ρεβέκκα πλησίασε και χαμογέλασε ειρωνικά.

«Μην αρχίζεις πάλι τα δράματα. Μπορεί να πήγε στη φίλη της για να σε κάνει να ανησυχήσεις. Ξέρεις πώς είναι οι γυναίκες όταν θυμώνουν.»

Ο Αλεχάντρο άρπαξε το χαρτί.

Διάβασε τη φράση που είχε γράψει η Βαλέρια.

«Δεν θα ξαναδώσω σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίζει πόσο αξίζω.»

Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.

«Πού είναι;»

Άνοιξε την κρεβατοκάμαρα. Έλεγξε το μπάνιο. Κοίταξε στο μπαλκόνι και ύστερα επέστρεψε στην κουζίνα, σαν να περίμενε ότι η γυναίκα του θα εμφανιζόταν ξαφνικά και θα του εξηγούσε πως όλα ήταν ένα λάθος.

Το διαμέρισμα, όμως, παρέμενε άδειο.

«Πήρε τα πράγματά της;» ρώτησε η Ρεβέκκα.

«Δεν ξέρω!»

«Μην ουρλιάζεις σε μένα.»

Ο Αλεχάντρο έβγαλε το κινητό του και την κάλεσε.

Μία φορά.

Δύο φορές.

Τρεις φορές.

Η Βαλέρια δεν απάντησε.

Της έστειλε μήνυμα.

«Γύρνα αμέσως σπίτι. Δεν τελειώσαμε.»

Το μήνυμα παραδόθηκε, αλλά δεν έλαβε απάντηση.

Για πρώτη φορά, ο Αλεχάντρο ένιωσε κάτι που δεν μπορούσε να ελέγξει.

Φόβο.

Όχι φόβο ότι είχε πληγώσει τη γυναίκα του. Ούτε ότι εκείνη υπέφερε.

Φοβόταν ότι η Βαλέρια είχε πάρει μια απόφαση χωρίς να ζητήσει την άδειά του.

Και αυτό ήταν κάτι που δεν είχε συνηθίσει.

Η ΡΕΒΕΚΚΑ ΗΘΕΛΕ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ — ΑΛΛΑ Ο ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΦΟΒΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ

«Άκουσέ με», είπε η Ρεβέκκα, αφήνοντας την τσάντα της στον καναπέ. «Αν έχει φύγει, τόσο το καλύτερο. Δεν χρειάζεται να παρακαλάς κανέναν. Μπορείς να βρεις μια άλλη γυναίκα.»

Ο Αλεχάντρο γύρισε απότομα.

«Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.»

«Τότε εξήγησέ μου.»

Εκείνος δίστασε.

Η Ρεβέκκα σταύρωσε τα χέρια της.

«Εδώ και μήνες μου λες ότι όλα θα τακτοποιηθούν. Μου είπες ότι θα είχα τα χρήματα για το νέο μου ξεκίνημα. Μου είπες ότι η Βαλέρια δεν θα μπορούσε να σου αρνηθεί για πάντα. Και τώρα μου λες ότι δεν καταλαβαίνω;»

«Χαμήλωσε τη φωνή σου.»

«Γιατί; Φοβάσαι μήπως σε ακούσει κάποιος;»

Ο Αλεχάντρο την κοίταξε με οργή.

Η Ρεβέκκα δεν ήταν τόσο αφελής όσο ήθελε να πιστεύει ο κόσμος. Είχε καταλάβει εδώ και καιρό ότι ο αδερφός της δεν ενδιαφερόταν απλώς να βοηθήσει την οικογένειά του.

Υπήρχε κάτι άλλο.

Κάθε φορά που η Βαλέρια πλήρωνε έναν λογαριασμό, ο Αλεχάντρο γινόταν πιο ήρεμος. Κάθε φορά που η γυναίκα του αρνιόταν, εκείνος τηλεφωνούσε σε κάποιον και μιλούσε χαμηλόφωνα, κλεισμένος στο γραφείο του.

Η Ρεβέκκα δεν είχε ρωτήσει ποτέ πολλά.

Όσο υπήρχαν χρήματα, προτιμούσε να μη γνωρίζει από πού προέρχονταν.

«Η Βαλέρια έχει ένα διαμέρισμα που είναι στο όνομά της», είπε τελικά ο Αλεχάντρο. «Έχει αποταμιεύσεις. Έχει κάρτες και λογαριασμούς που δεν ελέγχω. Και το χειρότερο είναι ότι έχει αρχίσει να κρατάει αντίγραφα από όλα.»

Η Ρεβέκκα συνοφρυώθηκε.

«Αντίγραφα από τι;»

Εκείνος δεν απάντησε.

Πήγε στο γραφείο του και έκλεισε την πόρτα.

Άνοιξε το συρτάρι όπου φύλαγε ορισμένα οικονομικά έγγραφα και έψαξε έναν φάκελο που είχε αφήσει εκεί πριν από μερικές ημέρες.

Δεν τον βρήκε.

Έψαξε ξανά.

Άνοιξε ένα δεύτερο συρτάρι και έβγαλε έναν παλιό φάκελο με τραπεζικές κινήσεις.

Τότε το πρόσωπό του άλλαξε.

Μέσα στον φάκελο υπήρχε αντίγραφο μιας μεταφοράς χρημάτων που δεν είχε ολοκληρωθεί. Δίπλα του βρισκόταν ένα έγγραφο με σημειώσεις για μια πληρωμή προς εταιρεία που είχε αναλάβει να διαχειριστεί μια επιχειρηματική συμφωνία.

Ο Αλεχάντρο κάθισε αργά στην καρέκλα του.

Η Βαλέρια είχε δει κάτι.

Ίσως όχι ολόκληρη την εικόνα.

Αλλά αρκετά για να αρχίσει να κάνει ερωτήσεις.

Και αν έδινε αυτά τα έγγραφα σε κάποιον που ήξερε να τα διαβάσει, τότε οι εξηγήσεις του δεν θα ήταν πια αρκετές.

Το κινητό του χτύπησε.

Στην οθόνη εμφανίστηκε το όνομα ενός άντρα με τον οποίο είχε μιλήσει πολλές φορές τους τελευταίους μήνες.

Ο Αλεχάντρο απάντησε αμέσως.

«Έχουμε πρόβλημα», είπε χαμηλόφωνα.

Η απάντηση από την άλλη πλευρά τον έκανε να σηκωθεί όρθιος.

«Όχι, δεν ξέρω πού είναι. Αλλά αν έχει πάρει τα έγγραφα, πρέπει να μάθουμε τι ακριβώς είδε.»

Σιωπή.

Ύστερα ο Αλεχάντρο πρόσθεσε:

«Και δεν πρέπει να μάθει τίποτα για τον λογαριασμό.»

Έκλεισε το τηλέφωνο.

Δεν είχε αντιληφθεί ότι η Ρεβέκκα στεκόταν έξω από την πόρτα και είχε ακούσει τις τελευταίες του λέξεις.

Για πρώτη φορά, η αδερφή του άρχισε να αναρωτιέται αν ο αδερφός της τής είχε πει ποτέ όλη την αλήθεια.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, Η ΒΑΛΕΡΙΑ ΕΜΑΘΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ

Η Βαλέρια βρισκόταν στο σπίτι της Σοφίας.

Η φίλη της είχε ετοιμάσει τσάι, είχε αφήσει καθαρές πετσέτες στο μπάνιο και δεν είχε κάνει ούτε μία ερώτηση μέχρι να νιώσει η Βαλέρια έτοιμη να μιλήσει.

Όταν τελικά της διηγήθηκε όσα είχαν συμβεί, η Σοφία έμεινε ακίνητη.

«Σου πέταξε βραστό καφέ στο πρόσωπο;» ρώτησε.

Η Βαλέρια έγνεψε.

«Επειδή δεν έδωσες την κάρτα σου στη Ρεβέκκα;»

«Ναι.»

Η Σοφία κάθισε απέναντί της.

«Και μετά σου είπε ότι εσύ τον ανάγκασες;»

Η Βαλέρια χαμήλωσε τα μάτια.

«Αυτό κάνει πάντα. Στην αρχή θυμώνει. Μετά με κατηγορεί. Και στο τέλος καταλήγω να σκέφτομαι ότι ίσως θα έπρεπε να είχα φερθεί διαφορετικά.»

Η Σοφία έσκυψε προς το μέρος της.

«Άκουσέ με προσεκτικά. Δεν τον ανάγκασες να σου επιτεθεί. Είπες όχι σε ένα αίτημα. Αυτό δεν δικαιολογεί τη βία.»

Τα λόγια αυτά έκαναν τη Βαλέρια να κλάψει.

Δεν έκλαιγε μόνο για τον πόνο στο πρόσωπό της. Έκλαιγε για όλες τις φορές που είχε ζητήσει συγγνώμη χωρίς να έχει κάνει κάτι κακό. Για όλες τις φορές που είχε πληρώσει χρέη της Ρεβέκκα για να αποφύγει έναν καβγά. Για όλες τις νύχτες που είχε μείνει ξύπνια, προσπαθώντας να βρει τρόπο να κάνει τον γάμο της να λειτουργήσει.

Η Σοφία την άφησε να κλάψει χωρίς να την πιέσει.

Όταν η Βαλέρια ηρέμησε, άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε τα έγγραφα που είχε πάρει από το σπίτι.

«Υπάρχει κάτι που δεν σου έχω πει.»

Έβγαλε έναν τραπεζικό φάκελο.

«Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, έλαβα μια ειδοποίηση για μια συναλλαγή που δεν θυμόμουν να έχω εγκρίνει. Δεν ολοκληρώθηκε, αλλά το ποσό ήταν μεγάλο.»

Η Σοφία κοίταξε το έγγραφο.

«Το είπες στον Αλεχάντρο;»

«Ναι. Μου είπε ότι ήταν τεχνικό λάθος και ότι θα το τακτοποιούσε. Επειδή δεν είχα δει κάτι άλλο ύποπτο, δεν επέμεινα.»

«Και τώρα;»

Η Βαλέρια έδειξε το όνομα της εταιρείας που εμφανιζόταν στο έγγραφο.

«Τώρα θέλω να μάθω γιατί ο Αλεχάντρο πανικοβάλλεται τόσο πολύ όταν αναφέρω τα οικονομικά μου.»

Η Σοφία διάβασε προσεκτικά τα στοιχεία.

«Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι σημαίνει αυτό μόνο από μία ειδοποίηση. Πρέπει να επικοινωνήσεις με την τράπεζα από επίσημο κανάλι και να ζητήσεις πλήρη καταγραφή των κινήσεων και των αιτημάτων που έχουν γίνει.»

Η Βαλέρια συμφώνησε.

Το επόμενο πρωί επικοινώνησε με την τράπεζά της, εξήγησε ότι είχε ανησυχίες για πιθανή μη εξουσιοδοτημένη χρήση των στοιχείων της και ζήτησε να ελεγχθούν οι σχετικές κινήσεις. Ακολούθησε τις οδηγίες για την ασφάλεια του λογαριασμού της και φρόντισε να αλλάξει τους κωδικούς της από ασφαλή συσκευή.

Δεν ήθελε να βγάλει βιαστικά συμπεράσματα.

Ήθελε να μάθει την αλήθεια.

Και τότε η υπάλληλος της τράπεζας τής είπε κάτι που την έκανε να κρατήσει την αναπνοή της.

«Κυρία Μοράλες, βλέπω ότι έχει καταχωριστεί ένα αίτημα για πρόσθετη εξουσιοδότηση σε συγκεκριμένη οικονομική διαδικασία. Το αίτημα δεν ολοκληρώθηκε. Θα χρειαστεί να σας εξηγήσουμε τα στοιχεία του με ασφαλή τρόπο, αφού επιβεβαιώσουμε την ταυτότητά σας.»

«Ποιος υπέβαλε το αίτημα;» ρώτησε η Βαλέρια.

«Δεν μπορώ να σας δώσω όλες τις λεπτομέρειες από αυτή τη γραμμή. Θα πρέπει να περάσετε από το κατάστημα με τα έγγραφά σας.»

Η Βαλέρια έκλεισε το τηλέφωνο με τα χέρια της να τρέμουν.

Δεν ήξερε ακόμη ποιος είχε κάνει το αίτημα.

Ήξερε, όμως, ότι ο Αλεχάντρο τής είχε πει πως δεν υπήρχε τίποτα ανησυχητικό.

Και τώρα η ίδια η τράπεζα επιβεβαίωνε ότι υπήρχε μια διαδικασία που εκείνη δεν θυμόταν να έχει εγκρίνει.

Η ΡΕΒΕΚΚΑ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΤΗΣ

Το ίδιο βράδυ, η Ρεβέκκα επέστρεψε στο γραφείο του Αλεχάντρο.

Εκείνος είχε φύγει για μια συνάντηση και είχε αφήσει τον υπολογιστή του ανοιχτό.

Η Ρεβέκκα δεν είχε συνηθίσει να φοβάται τον αδερφό της. Τον θεωρούσε άνθρωπο που μπορούσε να χειριστεί κάθε κατάσταση. Όμως η τηλεφωνική συνομιλία που είχε ακούσει την προηγούμενη ημέρα δεν έφευγε από το μυαλό της.

«Δεν πρέπει να μάθει τίποτα για τον λογαριασμό.»

Ποιον λογαριασμό;

Κοίταξε γύρω της.

Πάνω στο γραφείο υπήρχε ένας φάκελος με το όνομα της Βαλέρια. Δίπλα του βρισκόταν ένα χαρτί με αριθμούς, ημερομηνίες και μια σημείωση που έγραφε: «Μόνο μετά την τελική έγκριση».

Η Ρεβέκκα πλησίασε.

Δεν κατάλαβε όλα όσα έβλεπε, αλλά ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο: το όνομα της Βαλέρια εμφανιζόταν σε περισσότερα από ένα έγγραφα.

Και κανένα από αυτά δεν έμοιαζε με απλό αίτημα για δανεικά χρήματα.

Τότε άκουσε το κλειδί στην εξώπορτα.

Έκλεισε γρήγορα τον φάκελο και έκανε ένα βήμα πίσω.

Ο Αλεχάντρο μπήκε στο γραφείο.

«Τι κάνεις εδώ;»

«Ήρθα να πάρω τα πράγματά μου.»

Εκείνος κοίταξε τον φάκελο πάνω στο γραφείο και μετά την αδερφή του.

«Άγγιξες τίποτα;»

Η Ρεβέκκα ένιωσε τον λαιμό της να στεγνώνει.

«Όχι.»

Ο Αλεχάντρο δεν φάνηκε να την πιστεύει.

Πήρε τον φάκελο, τον έβαλε στο συρτάρι και κλείδωσε.

«Άκουσέ με, Ρεβέκκα. Ό,τι κι αν δεις από εδώ και πέρα, δεν αφορά εσένα.»

«Αλλά αφορά τη Βαλέρια;»

Το βλέμμα του έγινε παγωμένο.

«Δεν σου είπα να μη ρωτάς;»

Η Ρεβέκκα έμεινε σιωπηλή.

Για πρώτη φορά, κατάλαβε ότι ίσως δεν ήταν απλώς η αδερφή που ζητούσε χρήματα από τη νύφη της.

Ίσως ο Αλεχάντρο την είχε βάλει, χωρίς να της εξηγήσει, μέσα σε κάτι πολύ πιο σοβαρό.

Και αν η Βαλέρια αποκάλυπτε τι είχε συμβεί, η Ρεβέκκα δεν ήξερε αν θα μπορούσε να αποδείξει ότι δεν γνώριζε τίποτα.

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, η Βαλέρια καθόταν στον καναπέ της Σοφίας, προσπαθώντας να διαβάσει τις πληροφορίες που είχε συγκεντρώσει.

Το κινητό της δονήθηκε.

Ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

«Αν θέλεις να μάθεις γιατί ο σύζυγός σου χρειάζεται τόσο πολύ την τραπεζική σου κάρτα, κοίταξε την ημερομηνία της τελευταίας μεταφοράς που απορρίφθηκε. Δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια.»

Η Βαλέρια ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

Διάβασε το μήνυμα ξανά.

Ύστερα κοίταξε τα έγγραφα της τράπεζας.

Υπήρχε πράγματι μια προηγούμενη καταχώριση, παλαιότερη από εκείνη που είχε παρατηρήσει. Δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά είχε καταγραφεί ως αίτημα που χρειαζόταν πρόσθετη έγκριση.

Το μήνυμα συνέχισε να φωτίζει την οθόνη.

Έστειλε μια απάντηση.

«Ποιος είσαι;»

Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως.

«Κάποιος που ξέρει ότι ο Αλεχάντρο δεν σου είπε όλη την αλήθεια.»

Η Βαλέρια ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα της.

«Τι ακριβώς ξέρεις;»

Αυτή τη φορά, η απάντηση άργησε.

Ένα λεπτό.

Δύο.

Πέντε.

Όταν τελικά ήρθε, περιείχε μόνο μία πρόταση.

«Αύριο θα μάθεις γιατί η αδερφή του δεν ζητούσε απλώς χρήματα.»

Η Βαλέρια κοίταξε τη Σοφία, που είχε καθίσει δίπλα της.

«Δεν ξέρω ποιος μου στέλνει αυτά τα μηνύματα», είπε. «Και δεν ξέρω αν μπορώ να τον εμπιστευτώ.»

Η Σοφία πήρε το κινητό και διάβασε το μήνυμα.

«Τότε δεν θα βασιστούμε σε όσα λέει ένας άγνωστος. Θα βασιστούμε στα έγγραφα, στην τράπεζα και σε όσα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε.»

Η Βαλέρια έγνεψε.

Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωθε υποχρεωμένη να λύσει τα πάντα μέσα σε μία νύχτα.

Αποθήκευσε το μήνυμα και άφησε το κινητό στο τραπέζι.

Έπειτα κοίταξε τη βέρα που είχε πάρει μαζί της.

Δεν ήξερε αν ο γάμος της μπορούσε να σωθεί. Δεν ήξερε τι θα αποκάλυπτε η έρευνα για τις τραπεζικές κινήσεις. Δεν ήξερε αν η Ρεβέκκα ήταν απλώς μια γυναίκα που εκμεταλλευόταν τη γενναιοδωρία της ή αν γνώριζε περισσότερα απ' όσα παραδεχόταν.

Αλλά είχε σταματήσει να υπακούει από φόβο.

Και αυτό δεν μπορούσε να της το πάρει κανείς.

Το επόμενο πρωί, η Βαλέρια θα πήγαινε στην τράπεζα για να ζητήσει τα επίσημα στοιχεία.

Δεν γνώριζε, όμως, ότι ο Αλεχάντρο είχε ήδη μάθει πως κάποιος την είχε βοηθήσει.

Και όταν το τηλέφωνό του χτύπησε με μια προειδοποίηση που δεν περίμενε, κατάλαβε ότι το μυστικό που προσπαθούσε να κρατήσει κρυφό ίσως δεν ήταν πια ασφαλές.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️