ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗ ΒΑΛΕΡΙΑ… ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΖΟΤΑΝ ΣΕ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Το επόμενο πρωί, η Βαλέρια Μοράλες ξύπνησε πριν ακόμη χτυπήσει το ξυπνητήρι της.

Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν θυμόταν πού βρισκόταν. Κοίταξε το άγνωστο ταβάνι του ξενώνα της Σοφίας και άκουσε τον ήχο των αυτοκινήτων από τον δρόμο.

Ύστερα θυμήθηκε τα πάντα.

Τον καυτό καφέ. Το πρόσωπο του Αλεχάντρο. Την απειλή του. Τη βέρα που είχε αφήσει πάνω στο τραπέζι.

Και το μήνυμα που είχε λάβει τα μεσάνυχτα.

«Αύριο θα μάθεις γιατί η αδερφή του δεν ζητούσε απλώς χρήματα.»

Η Βαλέρια πήρε το κινητό της και ξαναδιάβασε το μήνυμα. Δεν είχε έρθει κάποια καινούργια απάντηση.

Για πρώτη φορά, όμως, δεν ένιωσε την ανάγκη να καλέσει τον Αλεχάντρο και να απαιτήσει εξηγήσεις.

Είχε αποφασίσει να αρχίσει από εκεί όπου τα λόγια δεν θα αρκούσαν για να αλλάξουν την πραγματικότητα.

Από την τράπεζα.

«Θα έρθω μαζί σου», είπε η Σοφία όταν την είδε να ετοιμάζεται.

«Δεν χρειάζεται να αφήσεις τη δουλειά σου.»

«Δεν σε ρώτησα αν χρειάζεται. Σου είπα ότι θα έρθω.»

Η Βαλέρια χαμογέλασε αδύναμα.

Είχε περάσει χρόνια προσπαθώντας να αποδείξει ότι μπορούσε να τα καταφέρει μόνη της. Τώρα άρχιζε να καταλαβαίνει ότι το να δεχτεί βοήθεια δεν την έκανε λιγότερο δυνατή.

Λίγο πριν από τις δέκα, οι δύο γυναίκες μπήκαν στο υποκατάστημα της τράπεζας.

Η Βαλέρια έδωσε τα στοιχεία της, επιβεβαίωσε την ταυτότητά της και ζήτησε να εξεταστούν όλες οι πρόσφατες αιτήσεις που αφορούσαν τους λογαριασμούς της.

Ο υπάλληλος πληκτρολόγησε μερικές πληροφορίες στον υπολογιστή του.

Στην αρχή, η έκφρασή του παρέμεινε ουδέτερη.

Ύστερα σταμάτησε.

«Κυρία Μοράλες, υπάρχει ένα αίτημα που θα χρειαστεί να εξετάσουμε πιο προσεκτικά.»

Η Βαλέρια έσφιξε την τσάντα της.

«Τι είδους αίτημα;»

«Αφορούσε την προσθήκη εξουσιοδοτημένου προσώπου σε συγκεκριμένη τραπεζική διαδικασία. Δεν ολοκληρώθηκε, επειδή απαιτούνταν πρόσθετη επιβεβαίωση από εσάς.»

«Ποιος υπέβαλε το αίτημα;»

«Μπορώ να σας δώσω τις πληροφορίες που δικαιούστε να λάβετε, αφού ολοκληρώσουμε τον έλεγχο των σχετικών εγγράφων.»

Ο υπάλληλος ζήτησε να περιμένουν λίγα λεπτά.

Η Βαλέρια κοίταξε τη Σοφία.

«Αν ο Αλεχάντρο είχε δίκιο και ήταν απλώς ένα λάθος, γιατί δεν μου το εξήγησε ποτέ;»

Η Σοφία δεν απάντησε αμέσως.

«Ας δούμε πρώτα τα στοιχεία. Δεν θέλω να σε τρομάξω με κάτι που δεν γνωρίζουμε ακόμη.»

Λίγα λεπτά αργότερα, ο υπάλληλος επέστρεψε με ένα αντίγραφο των διαθέσιμων στοιχείων και της εξήγησε ότι η διαδικασία δεν είχε ολοκληρωθεί, καθώς δεν υπήρχε η απαιτούμενη επιβεβαίωση.

Η Βαλέρια διάβασε προσεκτικά τα έγγραφα.

Στη σχετική αίτηση αναφερόταν μια εταιρεία που δεν της ήταν άγνωστη.

Ήταν η ίδια εταιρεία που είχε εμφανιστεί στην ειδοποίηση για την προηγούμενη μεταφορά.

Inversiones del Caribe del Norte.

Η καρδιά της άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.

«Μπορείτε να μου πείτε γιατί αυτή η εταιρεία εμφανίζεται στα έγγραφά μου;»

Ο υπάλληλος της εξήγησε ότι η τράπεζα μπορούσε να επιβεβαιώσει τις συγκεκριμένες καταχωρίσεις, αλλά όχι να αποφανθεί για τον σκοπό μιας επιχειρηματικής συμφωνίας ή για το αν είχε υπάρξει παράνομη ενέργεια. Για αυτά θα χρειάζονταν πρόσθετα στοιχεία και, ενδεχομένως, νομικός έλεγχος.

Η Βαλέρια ζήτησε αντίγραφα όλων των εγγράφων που μπορούσε νόμιμα να λάβει.

Πριν φύγει, υπέβαλε επίσημο αίτημα αμφισβήτησης της διαδικασίας και ακολούθησε τις οδηγίες της τράπεζας για την προστασία των λογαριασμών της.

Δεν είχε ακόμη αποδείξεις ότι ο Αλεχάντρο είχε διαπράξει απάτη.

Είχε, όμως, αρκετούς λόγους για να μην τον εμπιστεύεται.

Και αυτό που συνέβη λίγα λεπτά αργότερα έκανε τις υποψίες της ακόμη πιο σοβαρές.

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΠΟΥ Η ΒΑΛΕΡΙΑ ΔΕΝ ΘΥΜΟΤΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΒΑΛΕΙ

Καθώς η Βαλέρια ετοιμαζόταν να φύγει, ο υπάλληλος την κάλεσε ξανά.

«Κυρία Μοράλες, υπάρχει ακόμη ένα σημείο που ίσως θέλετε να εξετάσετε με τη δικηγόρο σας.»

Της έδειξε ένα έγγραφο που σχετιζόταν με την αίτηση.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Το όνομα ήταν δικό της.

Η Βαλέρια ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Αυτό δεν το υπέγραψα εγώ.»

Ο υπάλληλος δεν έκανε κανένα συμπέρασμα.

«Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω την αυθεντικότητα της υπογραφής. Μπορώ μόνο να σας πω ότι αυτή εμφανίζεται στο έγγραφο που κατατέθηκε.»

Η Βαλέρια κοίταξε τη γραμμή ξανά.

Η υπογραφή έμοιαζε με τη δική της. Το αρχικό γράμμα είχε την ίδια καμπύλη, ενώ το τελευταίο μέρος κατέληγε σε μια γραμμή που συνήθιζε να τραβά όταν υπέγραφε βιαστικά.

Αλλά δεν θυμόταν να έχει υπογράψει αυτό το χαρτί.

«Πότε κατατέθηκε;» ρώτησε.

Ο υπάλληλος της έδειξε την ημερομηνία.

Η Βαλέρια πάγωσε.

Ήταν μια περίοδος κατά την οποία ο Αλεχάντρο τής είχε ζητήσει να υπογράψει ορισμένα έγγραφα σχετικά με την οικονομική τους οργάνωση. Της είχε πει ότι επρόκειτο για τυπικές διαδικασίες και ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχεί.

Τότε τον εμπιστευόταν.

Τώρα δεν ήξερε αν είχε υπογράψει κάτι χωρίς να κατανοήσει πλήρως το περιεχόμενό του ή αν κάποιος είχε χρησιμοποιήσει την υπογραφή της χωρίς την άδειά της.

Και αυτή η διαφορά ήταν τεράστια.

«Θέλω αντίγραφο», είπε.

Ο υπάλληλος τής εξήγησε ποια διαδικασία έπρεπε να ακολουθήσει για να λάβει το πλήρες αντίγραφο και να υποβάλει επίσημη αμφισβήτηση.

Η Βαλέρια ακολούθησε τις οδηγίες.

Όταν βγήκε από την τράπεζα, ο ήλιος έπεφτε δυνατά πάνω στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού.

Η Σοφία την κοίταξε.

«Τι σκέφτεσαι;»

Η Βαλέρια κράτησε τα έγγραφα κοντά στο στήθος της.

«Σκέφτομαι ότι ο άντρας μου μού είπε πως δεν υπήρχε τίποτα ανησυχητικό. Και τώρα έχω ένα έγγραφο με την υπογραφή μου που δεν θυμάμαι να έχω βάλει.»

«Θα χρειαστείς δικηγόρο.»

«Ναι.»

«Και μέχρι να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη, μην τον αντιμετωπίσεις μόνη σου.»

Η Βαλέρια έγνεψε.

Για πρώτη φορά, η απόφασή της δεν βασιζόταν στον θυμό της.

Βασιζόταν στην ανάγκη να προστατεύσει τον εαυτό της.

Ο ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΕΜΑΘΕ ΟΤΙ Η ΒΑΛΕΡΙΑ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ

Στην άλλη πλευρά της πόλης, ο Αλεχάντρο καθόταν στο γραφείο του, κοιτάζοντας την οθόνη του κινητού του.

Είχε καλέσει τη Βαλέρια πολλές φορές.

Καμία απάντηση.

Της είχε στείλει μηνύματα, αλλά εκείνη δεν είχε αντιδράσει.

Αυτό τον εξόργιζε περισσότερο απ' όσο ήθελε να παραδεχτεί.

Για χρόνια, η Βαλέρια ήταν εκείνη που προσπαθούσε να συμφιλιωθούν μετά από κάθε καβγά. Εκείνη που του έστελνε πρώτη μήνυμα. Εκείνη που αναλάμβανε να αποκαταστήσει την ηρεμία στο σπίτι.

Τώρα, όμως, είχε εξαφανιστεί από τη ζωή του χωρίς να ζητήσει την άδειά του.

Το κινητό του χτύπησε.

«Πήγε στην τράπεζα», είπε μια ανδρική φωνή.

Ο Αλεχάντρο σηκώθηκε από την καρέκλα.

«Πώς το ξέρεις;»

«Έχει υποβάλει αίτημα να ελεγχθούν ορισμένες συναλλαγές. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει στα χέρια της, αλλά δεν φαίνεται διατεθειμένη να το αφήσει.»

Ο Αλεχάντρο πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του.

«Πόσα γνωρίζει;»

«Αυτό πρέπει να το μάθεις εσύ.»

«Δεν καταλαβαίνεις. Αν ζητήσει πλήρη αντίγραφα, θα δει τις ημερομηνίες.»

«Τότε θα πρέπει να σταματήσεις να κάνεις λάθη.»

Η γραμμή έκλεισε.

Ο Αλεχάντρο έμεινε ακίνητος.

Το πρόσωπό του είχε χάσει το χρώμα του.

Δεν μπορούσε να γνωρίζει αν η Βαλέρια είχε καταλάβει τι σήμαιναν τα έγγραφα. Ήξερε, όμως, ότι είχε πλέον σταματήσει να τον εμπιστεύεται.

Και αυτό σήμαινε ότι κάθε επόμενη κίνησή του θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση χειρότερη.

Άνοιξε το συρτάρι του γραφείου του και έβγαλε έναν φάκελο με παλιά έγγραφα.

Ανάμεσά τους υπήρχε μια εκτύπωση ηλεκτρονικού μηνύματος, μια τραπεζική ειδοποίηση και μια σελίδα με το όνομα της Ρεβέκκα.

Ο Αλεχάντρο κοίταξε τη σελίδα για πολλή ώρα.

Δεν είχε σχεδιάσει να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ.

Τουλάχιστον, έτσι έλεγε στον εαυτό του.

Είχε πείσει τον εαυτό του ότι θα μπορούσε να τακτοποιήσει τα πάντα πριν η Βαλέρια ανακαλύψει οτιδήποτε. Ότι θα έβρισκε τρόπο να προχωρήσει η συμφωνία, να κλείσει τις εκκρεμότητες και να κρατήσει τον έλεγχο.

Τώρα, όμως, η γυναίκα του είχε φύγει.

Και είχε πάρει μαζί της τα έγγραφα που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να αποδείξει τη δική του πλευρά.

Ή, αντίθετα, να αποκαλύψουν τα ψέματά του.

Η ΡΕΒΕΚΚΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ' ΟΣΑ ΕΛΕΓΕ

Το ίδιο απόγευμα, ο Αλεχάντρο κάλεσε την αδερφή του στο γραφείο του.

Η Ρεβέκκα μπήκε μέσα με ένα ακριβό σακάκι και μια καινούργια τσάντα στον ώμο.

«Τι συμβαίνει τώρα;» ρώτησε. «Έχω κανονίσει να συναντήσω μια φίλη μου.»

Ο Αλεχάντρο έδειξε την καρέκλα απέναντί του.

«Κάθισε.»

Η Ρεβέκκα κατάλαβε από τον τόνο του ότι δεν επρόκειτο για συνηθισμένη συζήτηση.

Κάθισε αργά.

«Η Βαλέρια πήγε στην τράπεζα», είπε εκείνος.

Η Ρεβέκκα δεν μίλησε.

«Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;»

«Ότι θέλει να ελέγξει τα χρήματά της.»

«Μη με κοροϊδεύεις. Σου έχω πει να μη μιλάς γι' αυτά που δεν καταλαβαίνεις.»

Η Ρεβέκκα έσφιξε τα χείλη.

«Ίσως, αν μου είχες εξηγήσει εξαρχής τι συμβαίνει, να καταλάβαινα περισσότερα.»

Ο Αλεχάντρο την κοίταξε με καχυποψία.

«Τι θέλεις να πεις;»

«Ότι μου ζητούσες να χρησιμοποιώ τα χρήματα της Βαλέρια και μου έλεγες πως όλα ήταν υπό έλεγχο. Μου είπες ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Δεν μου είπες ποτέ ότι το όνομά μου εμφανιζόταν σε έγγραφα.»

Το πρόσωπο του Αλεχάντρο άλλαξε.

«Ποια έγγραφα;»

Η Ρεβέκκα συνειδητοποίησε ότι είχε πει περισσότερα απ' όσα σκόπευε.

«Είδα τον φάκελο στο γραφείο σου.»

Ο Αλεχάντρο σηκώθηκε απότομα.

«Σου είπα να μην αγγίζεις τα πράγματά μου!»

«Δεν τα άγγιξα! Τα είδα! Και τώρα θέλω να ξέρω τι συμβαίνει.»

«Δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα.»

Η Ρεβέκκα σηκώθηκε κι εκείνη.

«Είμαι η αδερφή σου. Αν πρόκειται να μπλέξω σε κάτι εξαιτίας σου, έχω δικαίωμα να ξέρω.»

Για λίγα δευτερόλεπτα, οι δυο τους κοιτάζονταν χωρίς να μιλούν.

Τελικά, ο Αλεχάντρο χαμήλωσε τη φωνή του.

«Άκουσέ με. Δεν θέλω να κάνεις τίποτα. Δεν θέλω να τηλεφωνήσεις στη Βαλέρια, δεν θέλω να της στείλεις μήνυμα και δεν θέλω να πεις σε κανέναν τι είδες.»

«Γιατί;»

«Επειδή πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τι γνωρίζει.»

Η Ρεβέκκα ένιωσε ένα κύμα θυμού να ανεβαίνει μέσα της.

«Όχι. Εσύ πρέπει να καταλάβεις ότι δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τους ανθρώπους και μετά να τους ζητάς να σιωπούν.»

Ο Αλεχάντρο πλησίασε το γραφείο.

«Πρόσεχε τι λες.»

Η Ρεβέκκα έκανε ένα βήμα προς την πόρτα.

Για πρώτη φορά, δεν ήθελε να τον βοηθήσει να διορθώσει το πρόβλημα.

Ήθελε να μάθει αν ο ίδιος ήταν ο λόγος που είχε δημιουργηθεί.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗ ΒΑΛΕΡΙΑ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ

Το βράδυ, η Βαλέρια καθόταν με τη Σοφία στο τραπέζι της κουζίνας.

Μπροστά της βρίσκονταν τα έγγραφα της τράπεζας και οι σημειώσεις που είχε κρατήσει.

Είχε ήδη επικοινωνήσει με δικηγόρο και είχε κανονίσει να συναντηθούν την επόμενη ημέρα. Δεν ήθελε να αντιμετωπίσει τον Αλεχάντρο χωρίς να γνωρίζει τα δικαιώματά της.

Το κινητό της δονήθηκε ξανά.

Άγνωστος αριθμός.

Αυτή τη φορά, το μήνυμα ήταν μεγαλύτερο.

«Η Ρεβέκκα δεν σου ζήτησε την κάρτα μόνο για τα ψώνια της. Κάποιος της είχε υποσχεθεί ότι θα αποκτούσε πρόσβαση σε χρήματα που δεν της ανήκαν. Αν θέλεις να μάθεις ποιος, έλεγξε το όνομα του δικαιούχου στην εταιρεία που εμφανίζεται στα τραπεζικά σου έγγραφα.»

Η Βαλέρια διάβασε το μήνυμα αργά.

«Δεν ξέρουμε αν είναι αλήθεια», είπε η Σοφία.

«Το ξέρω.»

«Μην απαντήσεις ακόμη.»

Η Βαλέρια κοίταξε ξανά το όνομα της εταιρείας.

Inversiones del Caribe del Norte.

Το είχε δει στα έγγραφα, αλλά δεν γνώριζε ποιος την έλεγχε ούτε ποια ήταν η σχέση της με τον Αλεχάντρο και τη Ρεβέκκα.

Έγραψε ένα σύντομο μήνυμα στον δικηγόρο της, εξηγώντας ότι υπήρχαν τραπεζικές διαδικασίες που αμφισβητούσε και έγγραφα με υπογραφή που δεν αναγνώριζε ως δική της.

Ύστερα αποθήκευσε το μήνυμα του αγνώστου.

Δεν θα ακολουθούσε τυφλά τις οδηγίες του.

Θα χρησιμοποιούσε ό,τι της έστελνε ως αφετηρία για να ζητήσει επίσημες πληροφορίες.

Λίγα λεπτά αργότερα, έλαβε μια δεύτερη φωτογραφία.

Ήταν ένα μέρος ενός εταιρικού εγγράφου. Το κείμενο ήταν κομμένο, αλλά μπορούσε να διακρίνει μια ημερομηνία, την επωνυμία της εταιρείας και ένα όνομα που αναφερόταν δίπλα στη λέξη «δικαιούχος».

Η Βαλέρια μεγέθυνε την εικόνα.

Κοίταξε το όνομα.

Και το αίμα της πάγωσε.

Δεν ήταν το όνομα του Αλεχάντρο.

Δεν ήταν ούτε το δικό της.

Ήταν το όνομα ενός ανθρώπου που είχε ακούσει να αναφέρει ο σύζυγός της μόνο μία φορά, σε μια τηλεφωνική συνομιλία που εκείνος πίστευε ότι δεν είχε ακούσει κανείς.

Η Βαλέρια σήκωσε αργά το κεφάλι.

«Σοφία…»

Η φίλη της πλησίασε.

«Τι συνέβη;»

Η Βαλέρια της έδειξε την οθόνη.

«Νομίζω ότι μόλις βρήκαμε ποιος είχε πραγματικά συμφέρον να αποκτήσει πρόσβαση στα χρήματά μου.»

Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε άλλο, το κινητό της άρχισε να χτυπά.

Αλεχάντρο.

Η Βαλέρια κοίταξε το όνομά του στην οθόνη και δεν απάντησε.

Ένα μήνυμα εμφανίστηκε αμέσως μετά.

«Ξέρω ότι έχεις τα έγγραφα. Μην κάνεις τίποτα πριν μιλήσουμε. Δεν γνωρίζεις με ποιους έχεις να κάνεις.»

Η Βαλέρια ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

Για πρώτη φορά, ο Αλεχάντρο δεν της έλεγε να επιστρέψει σπίτι.

Δεν της έλεγε να υπακούσει.

Της έλεγε να φοβηθεί.

Και αυτό την έκανε να καταλάβει ότι το μυστικό ήταν πολύ μεγαλύτερο από έναν οικογενειακό καβγά για χρήματα.

Η επόμενη ημέρα θα έφερνε τη συνάντησή της με τον δικηγόρο, την πρώτη επίσημη εξέταση των εγγράφων και μια αποκάλυψη που θα ανάγκαζε τη Ρεβέκκα να επιλέξει πλευρά.

Γιατί το όνομα στη φωτογραφία δεν ήταν απλώς το όνομα ενός δικαιούχου.

Ήταν το όνομα του ανθρώπου που είχε γνωρίσει τον Αλεχάντρο πολύ πριν εμφανιστεί στη ζωή της Βαλέρια.

Και εκείνος ο άνθρωπος είχε έναν λόγο να θέλει την τραπεζική της κάρτα περισσότερο απ' όσο μπορούσε να φανταστεί.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️