ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΝΤΕΡΕΚ

Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς διάβαζα ξανά το μήνυμα της μητέρας μου.

«Αν αυτό που γράφει είναι αλήθεια, ο Ντέρεκ σχεδίαζε να εξαφανιστεί από τη ζωή σου και να σε αφήσει να πληρώσεις για κάτι που δεν έκανες ποτέ».

Σήκωσα αργά το βλέμμα μου.

Ο Ντέρεκ στεκόταν λίγα μέτρα μακριά, δίπλα στον πίνακα αναχωρήσεων. Κοίταζε επίμονα το κινητό του και κάθε τόσο έριχνε μια ματιά προς το μέρος μου, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει αν είχα ανακαλύψει κάτι.

«Ποιος ήταν;» με ρώτησε όταν πλησίασε.

Έκλεισα γρήγορα την οθόνη.

«Η μητέρα μου. Βρήκε το διαβατήριό σου».

Για ένα δευτερόλεπτο, το πρόσωπό του άλλαξε. Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε και τα μάτια του σκοτείνιασαν.

«Και τι άλλο βρήκε;»

Η ερώτησή του με έκανε να παγώσω.

Δεν τον είχα ενημερώσει ότι υπήρχε κάτι άλλο.

«Γιατί ρωτάς;» απάντησα προσπαθώντας να κρατήσω σταθερή τη φωνή μου.

Ο Ντέρεκ χαμογέλασε νευρικά.

«Απλώς ρωτάω, αγάπη μου. Η μητέρα σου έχει την τάση να ψάχνει παντού όταν μπαίνει σε ένα σπίτι».

Τότε κατάλαβα κάτι τρομακτικό: δεν φοβόταν ότι θα χάναμε την πτήση μας.

Φοβόταν τι θα ανακάλυπτε η μητέρα μου.

Το κινητό μου δονήθηκε ξανά.

Ήταν μια φωτογραφία από εκείνη.

Άνοιξα το αρχείο και ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Το έγγραφο έφερε το όνομά μου και μια υπογραφή που έμοιαζε εκπληκτικά με τη δική μου. Κάτω από αυτήν υπήρχε μια δήλωση σύμφωνα με την οποία αναλάμβανα την ευθύνη για ένα μεγάλο οικονομικό χρέος, συνδεδεμένο με μια εταιρεία που δεν είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου.

Το ποσό ήταν τόσο μεγάλο που χρειάστηκε να διαβάσω τον αριθμό τρεις φορές.

Εκατόν ογδόντα χιλιάδες ευρώ.

Δεν είχα δανειστεί αυτά τα χρήματα. Δεν είχα υπογράψει κανένα τέτοιο έγγραφο. Δεν γνώριζα καν την ύπαρξη αυτής της εταιρείας.

Κι όμως, το χαρτί έλεγε ότι είχα αποδεχτεί προσωπικά την ευθύνη για το χρέος.

Κάτω από τη φωτογραφία, η μητέρα μου είχε γράψει:

«Κόρη μου, υπάρχει και ένα αντίγραφο της ταυτότητάς σου. Κάποιος χρησιμοποίησε τα προσωπικά σου στοιχεία. Μην τον αφήσεις να καταλάβει ότι ξέρεις».

Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.

Ο Ντέρεκ πλησίασε και μου έπιασε τον ώμο.

«Είσαι καλά; Έχεις γίνει άσπρη σαν το πανί».

Τον κοίταξα.

Αυτός ο άνθρωπος κοιμόταν δίπλα μου κάθε βράδυ. Ήξερε τους φόβους μου, τις αδυναμίες μου, τις οικονομίες που είχα φυλάξει για το μέλλον μας. Είχα πιστέψει ότι θα ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα με πλήγωνε.

Και τώρα αναρωτιόμουν αν όλη μας η ζωή ήταν ένα ψέμα.

«Ντέρεκ», ψιθύρισα, «τι εταιρεία είναι αυτή;»

Το χαμόγελό του πάγωσε.

Για πρώτη φορά από τότε που τον γνώρισα, δεν προσπάθησε καν να προσποιηθεί ότι δεν καταλάβαινε.

«Πού το είδες αυτό;» ρώτησε απότομα.

Δεν απάντησα.

Μου άρπαξε το χέρι και με τράβηξε προς έναν πιο ήσυχο διάδρομο του αεροδρομίου.

«Άκουσέ με προσεκτικά», είπε χαμηλόφωνα. «Δεν ξέρεις τι έχεις μπλέξει. Αν θέλεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου, θα κάνεις ακριβώς ό,τι σου πω».

«Να προστατεύσω τον εαυτό μου από ποιον; Από εσένα;»

Το πρόσωπό του σκλήρυνε.

«Μην είσαι ανόητη. Προσπαθώ να σε σώσω».

«Από ένα χρέος που δεν δημιούργησα; Από μια υπογραφή που δεν έβαλα;»

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα ανάμεσά μας, πέρα από τις ανακοινώσεις των πτήσεων.

Ύστερα έσκυψε προς το αυτί μου.

«Αν η μητέρα σου έχει βρει και το δεύτερο έγγραφο, τότε έχουμε πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ όσο νομίζεις».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Τι γράφει το δεύτερο έγγραφο;»

Ο Ντέρεκ δεν απάντησε. Κοίταξε πίσω του, προς τις εξόδους του αεροδρομίου, και μετά έβγαλε το κινητό του.

Πληκτρολόγησε ένα μήνυμα με απίστευτη ταχύτητα.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το δικό μου κινητό χτύπησε.

Η μητέρα μου με καλούσε.

Απάντησα αμέσως.

«Μαμά;»

Η φωνή της έτρεμε.

«Άκουσέ με χωρίς να με διακόψεις. Βρήκα ένα ακόμη χαρτί μέσα στον φάκελο. Δεν αφορά μόνο τα χρήματα. Είναι μια συμφωνία ανάμεσα στον Ντέρεκ και σε κάποιον άλλον. Αναφέρει την ημερομηνία του γάμου σας, τον τραπεζικό σου λογαριασμό και…»

Σταμάτησε απότομα.

«Και τι;» φώναξα.

Η μητέρα μου πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Γράφει ότι, μόλις φύγεις από τη χώρα, εκείνος θα μεταφέρει όλα τα χρήματα από τον κοινό σας λογαριασμό και θα αρνηθεί ότι γνώριζε οτιδήποτε για το χρέος».

Έκλεισα τα μάτια.

Δεν ήταν απλώς μια προσπάθεια να με εξαπατήσει.

Είχε σχεδιάσει να φύγει, να πάρει τα χρήματά μας και να με αφήσει πίσω με ένα χρέος που θα μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρη τη ζωή μου.

Όμως η μητέρα μου δεν είχε τελειώσει.

«Υπάρχει και ένα όνομα στο τέλος της συμφωνίας», ψιθύρισε. «Ένα όνομα που δεν περίμενα ποτέ να δω».

«Ποιο όνομα;»

Πριν προλάβει να μου απαντήσει, ο Ντέρεκ άρπαξε το κινητό από το χέρι μου και έκλεισε την κλήση.

«Φτάνει!» φώναξε.

Οι άνθρωποι γύρω μας γύρισαν να κοιτάξουν.

Τον κοίταξα τρομοκρατημένη.

Εκείνος έσφιξε τα δόντια και μου είπε με μια φωνή που δεν αναγνώριζα:

«Δεν έπρεπε να μάθεις τίποτα πριν φύγουμε».

Και τότε, πίσω του, εμφανίστηκε ένας άντρας με μαύρο παλτό. Πλησίασε τον Ντέρεκ, του ψιθύρισε κάτι και του έδωσε έναν μικρό φάκελο.

Ο Ντέρεκ τον άνοιξε.

Μόλις είδε τι υπήρχε μέσα, το πρόσωπό του έχασε κάθε χρώμα.

Για πρώτη φορά, δεν έμοιαζε με τον άνθρωπο που είχε τον έλεγχο.

Έμοιαζε με κάποιον που μόλις είχε καταλάβει ότι το δικό του σχέδιο είχε αρχίσει να καταρρέει.

Και όταν ο άγνωστος άντρας γύρισε προς το μέρος μου και είπε το όνομά μου, κατάλαβα ότι η προδοσία του Ντέρεκ έκρυβε ένα μυστικό πολύ πιο σκοτεινό απ’ ό,τι μπορούσα να φανταστώ…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3   ➡️