ΜΕΡΟΣ 3 — Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΑΛΤΟ ΗΞΕΡΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΜΟΥ

«Ξέρω ποια είσαι», είπε ο άγνωστος άντρας, κοιτάζοντάς με στα μάτια.

Δεν τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου.

Ή τουλάχιστον, έτσι πίστευα.

Ο Ντέρεκ στάθηκε ανάμεσά μας και άρπαξε τον φάκελο από τα χέρια του.

«Σου είπα να μην την πλησιάσεις!» του ψιθύρισε με θυμό.

Ο άντρας δεν υποχώρησε.

«Και εγώ σου είπα ότι δεν μπορείς να εξαφανιστείς παίρνοντας μαζί σου τα χρήματα και αφήνοντας μια αθώα γυναίκα να πληρώσει για τις πράξεις σου».

Ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται.

«Ποιος είστε;» ρώτησα.

Ο άντρας γύρισε προς το μέρος μου.

«Με λένε Αλέξανδρο. Εργάστηκα για την εταιρεία που εμφανίζεται στα έγγραφα που βρήκε η μητέρα σου».

Κοίταξε τον Ντέρεκ.

«Και ξέρω ακριβώς πώς χρησιμοποιήθηκε το όνομά σου».

Ο Ντέρεκ γέλασε νευρικά.

«Μην τον ακούς. Είναι ένας απολυμένος υπάλληλος που προσπαθεί να με εκβιάσει».

«Τότε γιατί φοβάσαι τόσο πολύ;» τον ρώτησα.

Δεν απάντησε.

Ο Αλέξανδρος άνοιξε ξανά τον φάκελο και έβγαλε μια φωτογραφία. Έδειχνε τον Ντέρεκ να κάθεται σε ένα τραπέζι μαζί με δύο άντρες που δεν γνώριζα. Μπροστά τους υπήρχαν έγγραφα, ένας φορητός υπολογιστής και ένας φάκελος με το όνομά μου.

Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας υπήρχε μια ημερομηνία.

Ήταν τρεις εβδομάδες πριν από τον γάμο μας.

«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.

Ο Ντέρεκ προσπάθησε να μου πάρει τη φωτογραφία.

Ο Αλέξανδρος την τράβηξε μακριά.

«Πριν από τον γάμο σας, ο σύζυγός σου ζήτησε να ανοιχτεί μια εταιρεία χρησιμοποιώντας τα προσωπικά σου στοιχεία. Το σχέδιο ήταν να δημιουργηθούν οικονομικές υποχρεώσεις στο όνομά σου και, όταν όλα θα ήταν έτοιμα, να εξαφανιστεί».

Ένιωσα σαν να άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μου.

«Γιατί; Γιατί να μου το κάνει αυτό;»

Ο Αλέξανδρος χαμήλωσε τη φωνή του.

«Επειδή χρειαζόταν κάποιον που θα εμπιστευόταν απόλυτα. Κάποιον που δεν θα υποψιαζόταν ότι ο άνθρωπος δίπλα του θα μπορούσε να τον καταστρέψει».

Κοίταξα τον Ντέρεκ.

«Με παντρεύτηκες γι' αυτό;»

Τα μάτια του γέμισαν θυμό.

«Δεν καταλαβαίνεις τίποτα! Δεν ξέρεις τι έχω περάσει!»

«Τότε εξήγησέ μου!»

«Δεν μπορώ!»

Αυτές οι δύο λέξεις με πλήγωσαν περισσότερο από οποιαδήποτε ομολογία.

Δεν είπε ότι ήταν αθώος.

Δεν είπε ότι ο Αλέξανδρος έλεγε ψέματα.

Είπε μόνο ότι δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Και ξαφνικά, όλες οι παράξενες στιγμές του τελευταίου χρόνου άρχισαν να αποκτούν άλλο νόημα.

Οι τηλεφωνικές κλήσεις που έκλεινε μόλις έμπαινα στο δωμάτιο. Τα χρήματα που έλειπαν από τον λογαριασμό μας. Οι φορές που μου ζητούσε να υπογράψω έγγραφα χωρίς να τα διαβάσω, λέγοντας ότι ήταν απλές τραπεζικές διαδικασίες.

Ακόμη και η επιμονή του να παντρευτούμε γρήγορα.

Πόσα πράγματα είχα αγνοήσει επειδή τον αγαπούσα;

Ο Αλέξανδρος έβγαλε ένα ακόμη χαρτί.

«Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να μάθεις πριν αποφασίσεις τι θα κάνεις».

«Τι;»

«Ο Ντέρεκ δεν ήταν ο μόνος που είχε πρόσβαση στα έγγραφά σου».

Συνοφρυώθηκα.

«Τι εννοείτε;»

Ο άντρας δίστασε.

«Κάποιος από το στενό οικογενειακό σου περιβάλλον έδωσε αντίγραφα των προσωπικών σου εγγράφων στην εταιρεία».

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Αυτό είναι αδύνατον».

«Μακάρι να ήταν».

Ο Ντέρεκ έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή. Όταν τα άνοιξε, η έκφρασή του είχε αλλάξει. Δεν έμοιαζε πια με έναν άντρα που προσπαθούσε να δικαιολογηθεί.

Έμοιαζε με κάποιον που είχε στριμωχτεί και δεν είχε άλλη διέξοδο.

«Αλέξανδρε, σταμάτα τώρα», είπε.

«Όχι. Αρκετά ψέματα».

Ο Αλέξανδρος γύρισε προς εμένα.

«Η μητέρα σου έχει ένα έγγραφο με το όνομα του ανθρώπου που έδωσε τα στοιχεία σου. Ζήτησέ της να το φωτογραφίσει και να σου το στείλει. Αλλά πρόσεξε: όταν δεις το όνομα, μην τηλεφωνήσεις αμέσως σε αυτό το άτομο».

«Γιατί;»

«Επειδή, αν είναι πράγματι αυτός που υποψιάζομαι, μπορεί ήδη να γνωρίζει ότι ανακαλύψατε τα πάντα».

Εκείνη τη στιγμή, το κινητό μου άρχισε να χτυπά.

Στην οθόνη εμφανίστηκε το όνομα της μητέρας μου.

Απάντησα με τρεμάμενα χέρια.

«Μαμά, βρήκες το όνομα;»

«Ναι», είπε εκείνη, σχεδόν κλαίγοντας. «Το βρήκα».

«Πες μου ποιος είναι».

Ακούστηκε ένας βαθύς αναστεναγμός στην άλλη άκρη της γραμμής.

«Κόρη μου, δεν ξέρω πώς να σου το πω…»

«Μαμά, σε παρακαλώ!»

«Το όνομα που γράφει εδώ είναι… του πατέρα σου».

Έμεινα ακίνητη.

Ο πατέρας μου είχε πεθάνει πριν από έξι χρόνια.

Ήταν ο άνθρωπος που με είχε μεγαλώσει, που μου έλεγε να μην εμπιστεύομαι εύκολα κανέναν και που, μέχρι την τελευταία του μέρα, με έκανε να αισθάνομαι ασφαλής.

«Αυτό δεν γίνεται», ψιθύρισα. «Ο πατέρας μου είναι νεκρός».

«Το ξέρω, αγάπη μου. Αλλά υπάρχει η υπογραφή του. Και υπάρχει μια ημερομηνία που με τρομάζει».

«Ποια ημερομηνία;»

Η μητέρα μου σώπασε για μερικά δευτερόλεπτα.

Ύστερα είπε κάτι που με έκανε να νιώσω ότι δεν γνώριζα τίποτα για την ίδια μου την οικογένεια.

«Το έγγραφο υπογράφηκε δύο ημέρες μετά τον θάνατό του».

Κοίταξα τον Ντέρεκ.

Εκείνος είχε ακούσει κάθε λέξη.

Και, αντί να δείξει έκπληξη, έσκυψε το κεφάλι του σαν να επιβεβαιωνόταν ο χειρότερος φόβος του.

«Ντέρεκ…» ψιθύρισα. «Τι σχέση έχει ο νεκρός πατέρας μου με όλα αυτά;»

Δεν απάντησε αμέσως.

Όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα του, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.

«Υπάρχει κάτι για τον πατέρα σου που δεν σου είπα ποτέ», είπε. «Κάτι που ανακάλυψα λίγο πριν από τον γάμο μας».

Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.

«Και αν σου πω την αλήθεια, μπορεί να με μισήσεις για πάντα».

Τότε το κινητό μου δονήθηκε ξανά.

Ήταν ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

«Μην πιστέψεις τον Ντέρεκ. Αλλά μην εμπιστευτείς ούτε τη μητέρα σου. Ρώτησέ την τι συνέβη πραγματικά τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας σου».

Κοίταξα την οθόνη χωρίς να μπορώ να αναπνεύσω.

Γιατί κάποιος ήξερε ότι είχα ανακαλύψει τα έγγραφα.

Και το χειρότερο ήταν πως ήξερε ακριβώς ποιο μυστικό έπρεπε να χρησιμοποιήσει για να με κάνει να αμφιβάλλω για όλους.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4   ➡️