ΜΕΡΟΣ 2: Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΛΙΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ… ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΜΟΥ ΒΑΣΙΖΟΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΨΕΜΑ

«Αν με αγαπούσε, θα μου το είχε πει.»

Τα λόγια της Αλίνα αντηχούσαν στο μυαλό μου.

Στεκόμουν έξω από την πόρτα του καθιστικού, κρατώντας ακόμη τον χαρτοφύλακα με τα έγγραφα του διαζυγίου. Είχα περάσει τρία χρόνια προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι η γυναίκα μου δεν με αγαπούσε.

Και τώρα ανακάλυπτα ότι ίσως εκείνη πίστευε ακριβώς το ίδιο για εμένα.

Η μητέρα της, η Ελεονώρα, πήρε τα χέρια της κόρης της μέσα στα δικά της.

«Αλίνα, υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζεις για εκείνη την περίοδο. Πράγματα που ο Ντάντε δεν μου επέτρεψε ποτέ να συζητήσω μαζί σου.»

«Τι πράγματα;»

Η φωνή της Αλίνα ακούστηκε σχεδόν θυμωμένη.

«Μαμά, σε παρακαλώ. Μη μου πεις ότι όλα αυτά τα χρόνια έκρυβες κάτι από εμένα.»

Η Ελεονώρα δίστασε.

«Δεν ήθελα να ανακατευτώ στον γάμο σου. Ο Ντάντε μου ζήτησε να μην αποκαλύψω τίποτα, επειδή πίστευε ότι θα μπορούσες να παρερμηνεύσεις τις προθέσεις του.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Ήξερα ακριβώς σε ποια συζήτηση αναφερόταν.

Τρία χρόνια νωρίτερα, λίγες εβδομάδες πριν από τον γάμο μας, είχα επισκεφθεί την Ελεονώρα στο σπίτι της. Η οικογενειακή επιχείρηση της Αλίνα βρισκόταν τότε ένα βήμα πριν από την κατάρρευση. Οι πιστωτές πίεζαν, οι εργαζόμενοι φοβούνταν ότι θα έχαναν τις δουλειές τους και η οικογένειά της προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει ό,τι είχε απομείνει.

Η δική μου επένδυση μπορούσε να αλλάξει τα πάντα.

Εκείνο το απόγευμα, η Ελεονώρα με είχε ρωτήσει αν ήμουν πραγματικά σίγουρος ότι ήθελα να παντρευτώ την κόρη της.

Της είχα απαντήσει πως ήμουν.

Δεν της είχα πει όμως όλη την αλήθεια.

Δεν της είχα πει ότι είχα ήδη ερωτευτεί την Αλίνα.

Ούτε ότι ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν να ανακαλύψει πως την ήθελα για τον εαυτό μου, όχι για την οικογένειά της, και να πιστέψει ότι προσπαθούσα να την αγοράσω με τα χρήματά μου.

Έτσι, είχα επιλέξει τη σιωπή.

Και η σιωπή μου είχε γίνει το πρώτο τούβλο στον τοίχο που μας χώριζε.

---

«Τι σου είπε ο Ντάντε;» ρώτησε η Αλίνα.

Η μητέρα της πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Μου είπε ότι φοβόταν πως, αν σου αποκάλυπτε τα συναισθήματά του πριν από τον γάμο, θα πίστευες ότι σε παντρευόταν για να αποκτήσει τον έλεγχο της οικογένειάς σου.»

Η Αλίνα έμεινε ακίνητη.

«Ποια συναισθήματα;»

Η Ελεονώρα την κοίταξε με τρυφερότητα.

«Μου είπε ότι σε αγαπούσε.»

Ένιωσα τα δάχτυλά μου να μουδιάζουν γύρω από τον χαρτοφύλακα.

«Όχι», ψιθύρισε η Αλίνα. «Αυτό δεν γίνεται.»

«Γιατί, παιδί μου;»

«Γιατί δεν μου το είπε ποτέ!»

Η φωνή της υψώθηκε και έπειτα έσπασε.

«Τρία χρόνια, μαμά. Τρία χρόνια προσπαθώ να καταλάβω αν είμαι απλώς μια υποχρέωση γι' αυτόν. Κάθε φορά που πλησιάζω, απομακρύνεται. Κάθε φορά που προσπαθώ να μιλήσω για εμάς, βρίσκει κάτι άλλο να κάνει. Και τώρα μου λες ότι με αγαπούσε από την αρχή;»

Η Ελεονώρα δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν σου λέω ότι δεν έκανε λάθη. Σου λέω ότι ίσως δεν γνώριζες ολόκληρη την αλήθεια.»

Η Αλίνα σηκώθηκε και περπάτησε μέχρι το παράθυρο.

«Δεν μπορώ να ζήσω με ένα ίσως. Δεν μπορώ να συνεχίσω να ψάχνω αγάπη σε μικρές χειρονομίες, σε ένα φλιτζάνι καφέ ή σε ένα λουλούδι που εμφανίζεται χωρίς εξήγηση. Χρειάζομαι να μου το πει.»

Έκλεισε τα μάτια της.

«Και αύριο θα υπογράψει τα χαρτιά.»

Η καρδιά μου σταμάτησε σχεδόν να χτυπά.

Η Ελεονώρα γύρισε απότομα προς την κόρη της.

«Πώς το ξέρεις;»

Η Αλίνα άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν λευκό φάκελο.

«Ο δικηγόρος του επικοινώνησε με τον δικό μου. Μου εξήγησαν τους όρους. Το σπίτι, το καταπίστευμα, τις επενδύσεις. Όλα είναι έτοιμα.»

Έκανε μια μικρή παύση.

«Ο Ντάντε έχει φροντίσει τα πάντα. Εκτός από ένα πράγμα.»

«Ποιο;»

Η Αλίνα κοίταξε τη μητέρα της με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Δεν μου είπε ούτε μία φορά ότι δεν θέλει να φύγω.»

Ένιωσα σαν να με είχε χτυπήσει κάποιος στο στήθος.

Είχα οργανώσει κάθε λεπτομέρεια του διαζυγίου για να μην της λείψει τίποτα.

Είχα υπολογίσει τα χρήματα, το σπίτι, τις επενδύσεις και την προστασία της ιδιωτικότητάς της.

Είχα φροντίσει να μη χρειαστεί να με ξαναδεί, αν δεν το ήθελε.

Και δεν είχα σκεφτεί ούτε για μια στιγμή ότι ίσως το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ακούσει από εμένα μία απλή φράση.

«Δεν θέλω να σε χάσω.»

---

Έκανα ένα βήμα προς την πόρτα.

Θα έμπαινα μέσα. Θα άφηνα τον χαρτοφύλακα στο τραπέζι και θα της έλεγα τα πάντα.

Όμως τότε η Ελεονώρα μίλησε ξανά.

«Υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζεις, Αλίνα.»

Σταμάτησα.

Η κόρη της γύρισε προς το μέρος της.

«Τι;»

Η μητέρα της έσφιξε τα χέρια της.

«Τη νύχτα πριν από τον γάμο σας, ο Ντάντε ήρθε στο σπίτι μου. Δεν ήρθε για να συζητήσει χρήματα ή συμβόλαια. Ήρθε επειδή ήταν τρομοκρατημένος.»

Η Αλίνα την κοίταξε αποσβολωμένη.

«Ο Ντάντε; Τρομοκρατημένος;»

«Ναι. Μου είπε ότι δεν ήξερε πώς να σου αποκαλύψει την αλήθεια χωρίς να σε κάνει να αισθανθείς ότι η οικογένειά σου τού χρωστούσε κάτι. Μου είπε επίσης ότι, αν του ζητούσες να ακυρώσει τον γάμο, θα το έκανε αμέσως, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι θα έχανε όσα είχε σχεδιάσει.»

Η Ελεονώρα σταμάτησε για λίγο.

«Και μετά μου ζήτησε να σου υποσχεθώ κάτι.»

Η Αλίνα πλησίασε.

«Τι πράγμα;»

«Μου ζήτησε να μην αφήσω ποτέ τα χρήματα να γίνουν ο λόγος που θα έμενες μαζί του.»

Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.

Δεν θυμόμουν να είχα χρησιμοποιήσει ακριβώς αυτές τις λέξεις. Θυμόμουν όμως το νόημα. Θυμόμουν τον φόβο μου ότι η Αλίνα θα πίστευε πως η αγάπη μου ήταν απλώς ένα ακόμη μέρος μιας επιχειρηματικής συμφωνίας.

Και τώρα, τρία χρόνια αργότερα, εκείνη ετοιμαζόταν να φύγει ακριβώς επειδή πίστευε ότι τα χρήματα ήταν το μόνο πράγμα που μας κρατούσε μαζί.

«Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα;» ρώτησε η Αλίνα.

Η Ελεονώρα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή μου ζήτησε να μην παρέμβω. Και επειδή πίστευα ότι, αργά ή γρήγορα, θα βρίσκατε μόνοι σας τον δρόμο ο ένας προς τον άλλον.»

Η Αλίνα γέλασε πικρά.

«Κι αν δεν τον βρίσκαμε ποτέ;»

Η μητέρα της δεν είχε απάντηση.

Κι εγώ, πίσω από την πόρτα, συνειδητοποίησα ότι η σιωπή μου δεν είχε προστατεύσει την Αλίνα από τον φόβο.

Τον είχε μεγαλώσει.

---

Δεν άντεχα άλλο.

Έσπρωξα την πόρτα και μπήκα στο καθιστικό.

Η Αλίνα γύρισε απότομα.

Όταν με είδε, το πρόσωπό της έχασε το χρώμα του.

«Ντάντε;»

Η Ελεονώρα σηκώθηκε αμέσως.

«Θα σας αφήσω λίγο μόνους.»

Πέρασε δίπλα μου, ακούμπησε για μια στιγμή το χέρι της στον ώμο μου και βγήκε από το δωμάτιο.

Η πόρτα έκλεισε.

Μείναμε οι δυο μας.

Η Αλίνα έσφιξε τον φάκελο με τα έγγραφα στην αγκαλιά της.

«Πόση ώρα ήσουν εκεί;»

Δεν προσπάθησα να πω ψέματα.

«Αρκετή.»

Χαμήλωσε το κεφάλι.

«Δεν ήθελα να με ακούσεις.»

«Το ξέρω.»

«Δεν ήθελα να σε κάνω να αισθανθείς άσχημα.»

«Αλίνα, κοίταξέ με.»

Δεν το έκανε.

Πλησίασα ένα βήμα, αλλά σταμάτησα όταν είδα τους ώμους της να σφίγγονται.

«Δεν ήρθα για να σου ζητήσω να αλλάξεις γνώμη. Ούτε για να σου πω ότι πρέπει να μείνεις μαζί μου.»

Τότε με κοίταξε.

«Τότε γιατί είσαι εδώ;»

Η ερώτησή της με διέλυσε.

Γιατί ήμουν εκεί;

Επειδή την αγαπούσα. Επειδή είχα περάσει τρία χρόνια φοβούμενος να το πω. Επειδή προτιμούσα να την αφήσω να φύγει παρά να διακινδυνεύσω να ανακαλύψει πόσο ευάλωτος μπορούσε να με κάνει.

Και επειδή είχα καταφέρει να μετατρέψω τον φόβο μου σε μια απόφαση που θα πλήγωνε και τους δυο μας.

«Επειδή άκουσα τι είπες στη μητέρα σου», απάντησα. «Και κατάλαβα ότι σε άφησα να πιστεύεις κάτι που δεν ήταν αλήθεια.»

Η Αλίνα δεν μίλησε.

Άφησα τον χαρτοφύλακα πάνω στο τραπέζι.

«Αύριο υποτίθεται ότι θα υπέγραφα αυτά τα έγγραφα. Νόμιζα ότι έκανα το σωστό. Πίστευα ότι σου άξιζε να είσαι με κάποιον που θα μπορούσε να σου προσφέρει περισσότερα από όσα σου πρόσφερα εγώ.»

«Και τι σου έδωσα εγώ, Ντάντε;» με ρώτησε ξαφνικά.

Η φωνή της ήταν χαμηλή, αλλά κάθε λέξη έπεφτε πάνω μου σαν πέτρα.

«Τρία χρόνια ήμουν εδώ. Προσπάθησα να σε πλησιάσω. Προσπάθησα να καταλάβω πότε ήθελες παρέα και πότε ήθελες να μείνεις μόνος. Έμαθα τις συνήθειές σου, τα πράγματα που σε πλήγωναν, τις μικρές λεπτομέρειες που σε έκαναν να χαμογελάς.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Και κάθε φορά που προσπαθούσα να καταλάβω τι αισθανόσουν για εμένα, εσύ μου έδινες ακόμη έναν λόγο να πιστεύω ότι δεν αισθανόσουν τίποτα.»

Δεν είχα καμία δικαιολογία.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν προσπάθησα να βρω μία.

«Έχεις δίκιο», είπα. «Σε άφησα μόνη μέσα στον γάμο μας. Και δεν υπάρχει καμία συμφωνία, κανένα συμβόλαιο και κανένα χρηματικό ποσό που να μπορεί να διορθώσει αυτό που έκανα.»

Η Αλίνα με κοίταξε σαν να περίμενε τη συνέχεια.

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Αλλά υπάρχει κάτι που έπρεπε να σου είχα πει από την πρώτη μέρα.»

Έκανα μια παύση.

Και για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, δεν κρύφτηκα πίσω από την ιδιότητα του επιχειρηματία, τα χρήματά μου ή την πεποίθηση ότι έπρεπε να ελέγχω κάθε αποτέλεσμα.

«Αλίνα, δεν σε παντρεύτηκα επειδή σε λυπόμουν. Δεν έμεινα μαζί σου επειδή σου χρωστούσα κάτι. Και δεν ετοίμασα αυτό το διαζύγιο επειδή δεν σε αγαπώ.»

Η αναπνοή της κόπηκε.

«Τότε γιατί;» ψιθύρισε.

Την κοίταξα στα μάτια.

«Επειδή σε αγαπώ τόσο πολύ, που φοβήθηκα να σου το πω.»

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν κουνήθηκε κανείς μας.

Ύστερα η Αλίνα ψιθύρισε:

«Αν είναι αλήθεια… γιατί με άφησες να το πιστεύω διαφορετικά για τόσο καιρό;»

Δεν είχα απάντηση που να μπορούσε να σβήσει τρία χρόνια μοναξιάς.

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το να πεις «σ' αγαπώ» δεν είναι πάντα το πιο δύσκολο πράγμα.

Μερικές φορές, το δυσκολότερο είναι να αποδεχτείς ότι η αγάπη σου δεν αρκεί για να διορθώσει τον πόνο που προκάλεσες.

Η Αλίνα κοίταξε τον χαρτοφύλακα.

«Θα υπογράψεις αύριο;»

Κοίταξα τα έγγραφα.

Ύστερα εκείνη.

«Δεν θα υπογράψω τίποτα αύριο», είπα. «Όχι επειδή θέλω να σε κρατήσω με το ζόρι. Αλλά επειδή, αν πρόκειται να τελειώσει ο γάμος μας, δεν θέλω να είναι επειδή δεν βρήκα το θάρρος να σου πω την αλήθεια.»

Η Αλίνα έκλεισε τα μάτια.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της.

«Δεν ξέρω αν μπορώ να σε πιστέψω.»

Έγνεψα.

«Το καταλαβαίνω.»

«Δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω.»

«Δεν θα σου ζητήσω να το κάνεις απόψε.»

Και τότε, για πρώτη φορά, δεν προσπάθησα να της δώσω μια λύση.

Δεν της υποσχέθηκα χρήματα, ασφάλεια ή ένα μέλλον χωρίς προβλήματα.

Της πρόσφερα μόνο αυτό που έπρεπε να είχα προσφέρει από την αρχή.

Την αλήθεια μου.

Όμως, καθώς έκανε ένα βήμα προς το παράθυρο, είπε κάτι που με έκανε να καταλάβω ότι η εξομολόγησή μου δεν ήταν το τέλος της ιστορίας μας.

Ήταν μόνο η αρχή.

«Ντάντε… υπάρχει κάτι που δεν σου έχω πει ποτέ κι εγώ.»

Γύρισε προς το μέρος μου, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Και αν θέλεις πραγματικά να μάθεις γιατί φοβάμαι τόσο πολύ να μείνω μαζί σου, πρέπει να με αφήσεις να σου πω όλη την αλήθεια.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…