ΜΕΡΟΣ 3: «ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ, ΝΤΑΝΤΕ… ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΣΕ ΠΙΣΤΕΨΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΩ»

Για μερικά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Η μητέρα της Αλίνα είχε αποχωρήσει διακριτικά από το δωμάτιο, αφήνοντάς μας μόνους. Η πόρτα έκλεισε πίσω της με έναν απαλό ήχο, όμως μέσα μου έμοιαζε σαν να είχε μόλις κλείσει η τελευταία έξοδος διαφυγής από μια αλήθεια που απέφευγα επί τρία ολόκληρα χρόνια.

Η Αλίνα στεκόταν απέναντί μου, με τα χέρια σφιγμένα μπροστά της. Δεν έκλαιγε πια. Κι αυτό με τρόμαζε περισσότερο από τα δάκρυά της.

— Πες μου, της είπα χαμηλόφωνα. Θα σε ακούσω μέχρι το τέλος.

Με κοίταξε σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει αν μπορούσε να εμπιστευτεί έστω και μία λέξη μου.

— Θυμάσαι την πρώτη εβδομάδα μετά τον γάμο μας;

Φυσικά και τη θυμόμουν.

Θυμόμουν το λευκό φόρεμά της, το αμήχανο χαμόγελό της, το πώς στεκόταν στο τεράστιο σπίτι μου σαν να φοβόταν μήπως αγγίξει κάτι που δεν της ανήκε. Θυμόμουν ότι είχα περάσει ώρες σχεδιάζοντας στο μυαλό μου πώς θα της έλεγα ότι δεν χρειαζόταν να με φοβάται.

Και θυμόμουν πως τελικά δεν είχα πει τίποτα.

— Θυμάμαι, απάντησα.

— Την τρίτη νύχτα, ήρθα στο γραφείο σου. Είχες αποκοιμηθεί πάνω στα έγγραφα. Σου είχα φέρει καφέ, αλλά είχε κρυώσει. Όταν πήγα να τον αφήσω στο τραπέζι, άκουσα τη φωνή σου από το τηλέφωνο.

Προσπάθησα να ανακαλέσω εκείνη τη νύχτα.

Είχα δεκάδες τηλεφωνήματα τότε. Διαπραγματεύσεις, συνεδριάσεις, οικονομικές συμφωνίες. Δεν μπορούσα να καταλάβω σε ποια συνομιλία αναφερόταν.

— Τι άκουσες;

Η Αλίνα πήρε μια βαθιά ανάσα.

— Σε άκουσα να λες: «Αυτή η συμφωνία πρέπει να παραμείνει απολύτως ξεκάθαρη. Η οικογένειά της δεν πρέπει να εξαρτάται για πάντα από εμένα. Όταν όλα τακτοποιηθούν, θα μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς να μου χρωστάει τίποτα».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Ήξερα σε ποια συζήτηση αναφερόταν. Μιλούσα με τον οικονομικό μου διευθυντή για την αναδιάρθρωση της οικογενειακής επιχείρησής της. Ήθελα να διασφαλίσω ότι η εταιρεία θα μπορούσε να σταθεί στα πόδια της χωρίς τη δική μου οικονομική στήριξη.

Δεν είχα αναφέρει την Αλίνα ως βάρος. Δεν είχα μιλήσει για τον γάμο μας ως συμφωνία που ήθελα να τελειώσει.

Όμως εκείνη δεν γνώριζε τίποτα από αυτά.

— Αλίνα, αυτό που άκουσες…

— Περίμενε. Σε παρακαλώ, άφησέ με να τελειώσω.

Έκλεισα το στόμα μου.

— Δεν άκουσα ολόκληρη τη συζήτηση. Άκουσα μόνο εκείνες τις λέξεις. Και μετά άκουσα τον άνθρωπο στην άλλη άκρη να σε ρωτά αν θα συνέχιζες να είσαι παντρεμένος μαζί μου ακόμη κι όταν η οικογένειά μου δεν θα χρειαζόταν πια τα χρήματά σου.

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

— Και τι απάντησα; ρώτησα, σχεδόν ψιθυριστά.

Τα μάτια της γέμισαν ξανά δάκρυα.

— Δεν άκουσα την απάντησή σου. Έφυγα πριν την ακούσω.

Αυτή η πρόταση με χτύπησε πιο δυνατά από οποιαδήποτε κατηγορία.

Για τρία χρόνια, η γυναίκα που αγαπούσα είχε κουβαλήσει μέσα της μια μισή συζήτηση, μια πρόταση χωρίς τέλος και έναν φόβο που εγώ, με τη σιωπή μου, είχα αφήσει να μεγαλώσει.

— Γιατί δεν με ρώτησες; κατάφερα να πω.

Η Αλίνα χαμογέλασε πικρά.

— Επειδή την επόμενη μέρα ήρθες στο πρωινό, με ρώτησες αν κοιμήθηκα καλά και έφυγες για τη δουλειά σου. Δεν μου είπες ότι με αγαπούσες. Δεν με ρώτησες αν ήμουν ευτυχισμένη. Δεν μου έδωσες ούτε έναν λόγο να πιστέψω ότι ήμουν κάτι περισσότερο από μια υποχρέωση.

Έκανα ένα βήμα προς το μέρος της, αλλά εκείνη υποχώρησε.

Σταμάτησα αμέσως.

— Δεν ήσουν ποτέ υποχρέωση.

— Το ξέρω τώρα, ίσως. Αλλά τότε; Και τους επόμενους μήνες; Κάθε φορά που έβλεπα το όνομά μου δίπλα στο δικό σου σε μια οικονομική αναφορά, αναρωτιόμουν αν αυτός ήταν ο μόνος λόγος που με ήθελες εδώ.

— Δεν ήταν.

— Πώς να το ήξερα, Ντάντε; Εσύ δεν μου το είπες ποτέ!

Η φωνή της έσπασε.

— Προσπάθησα να σε πλησιάσω. Θυμάσαι τα γενέθλιά σου τον πρώτο χρόνο; Είχα οργανώσει ένα μικρό δείπνο, μόνο για τους δυο μας. Είχα αγοράσει εκείνο το βιβλίο που έλεγες ότι ήθελες. Εσύ γύρισες αργά, μου είπες ότι ήσουν κουρασμένος και πήγες στο γραφείο σου. Το βιβλίο έμεινε πάνω στο τραπέζι για εβδομάδες.

Θυμήθηκα εκείνο το βράδυ.

Είχα χάσει μια σημαντική συμφωνία και πίστευα πως αν της έδειχνα πόσο απογοητευμένος ήμουν, θα την επιβάρυνα. Δεν ήθελα να της μεταφέρω τα προβλήματά μου. Δεν είχα καταλάβει ότι η σιωπή μου είχε γίνει το δικό της πρόβλημα.

— Δεν ήξερα ότι είχες ετοιμάσει κάτι, είπα.

— Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν ήξερες. Δεν ρωτούσες. Δεν μιλούσες. Κι εγώ δεν ήξερα πώς να σου πω ότι ερωτευόμουν κάθε μέρα περισσότερο έναν άνθρωπο που πίστευα πως δεν θα με αγαπούσε ποτέ.

Έσκυψα το κεφάλι.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν είχα καμία έξυπνη απάντηση, καμία διαπραγματευτική τακτική, κανένα σχέδιο που θα μπορούσε να διορθώσει όσα είχα καταστρέψει.

— Υπάρχει κι άλλο, είπε.

Σήκωσα το βλέμμα μου.

— Τους τελευταίους μήνες, άρχισα να δουλεύω πάνω σε ένα δικό μου σχέδιο. Ήθελα να βοηθήσω την οικογενειακή μας επιχείρηση να ανακάμψει χωρίς τα χρήματά σου. Έφτιαξα μια νέα σειρά προϊόντων, βρήκα πιθανούς συνεργάτες και άρχισα να μιλάω με ανθρώπους που θα μπορούσαν να επενδύσουν σε εμάς.

Την κοίταξα έκπληκτος.

Δεν ήξερα τίποτα.

— Γιατί δεν μου το είπες;

— Επειδή ήθελα, έστω μία φορά, να μπορώ να σταθώ απέναντί σου χωρίς να αισθάνομαι ότι σου χρωστάω τη ζωή μου. Ήθελα να ξέρω ότι αν μια μέρα έφευγα από αυτό το σπίτι, δεν θα έλεγες πως μου έδωσες τα πάντα κι εγώ σε εγκατέλειψα.

— Δεν θα το έλεγα ποτέ αυτό.

— Αλλά δεν μπορούσα να είμαι σίγουρη.

Η Αλίνα έβγαλε από την τσάντα της έναν λεπτό φάκελο και τον ακούμπησε στο τραπέζι.

Μέσα υπήρχαν έγγραφα, οικονομικές προβλέψεις και μια επιστολή από έναν επενδυτή. Είχε αφιερώσει μήνες σε εκείνο το σχέδιο. Ενώ εγώ πίστευα πως εκείνη απλώς ζούσε άνετα μέσα στον κόσμο που της είχα προσφέρει, εκείνη προσπαθούσε να δημιουργήσει έναν δικό της.

— Αν πετύχει, είπε, η οικογένειά μου θα μπορεί να αποπληρώσει μεγάλο μέρος της επένδυσής σου. Δεν θέλω να φύγω παίρνοντας τα χρήματά σου. Δεν θέλω να μείνω επειδή φοβάμαι τι θα συμβεί αν φύγω.

Κοίταξα τα έγγραφα και ύστερα εκείνη.

— Και αν σου πω ότι δεν θέλω να φύγεις;

— Τότε θα χρειαστεί να μου το αποδείξεις. Όχι με ένα σπίτι, όχι με ένα καταπίστευμα είκοσι εκατομμυρίων και όχι με έγγραφα που φρόντισες να κάνουν τον χωρισμό μας όσο πιο εύκολο γίνεται.

Τα μάτια της στράφηκαν προς τον φάκελο του διαζυγίου που είχα αφήσει κοντά στην πόρτα.

— Θέλω να ξέρω ότι με επιλέγεις, Ντάντε. Όχι ότι με προστατεύεις. Όχι ότι αισθάνεσαι ένοχος. Όχι ότι πιστεύεις πως μου αξίζει κάποιος καλύτερος από εσένα. Θέλω να ξέρω ότι, όταν όλα τα χρήματα και οι συμφωνίες φύγουν από τη μέση, θα εξακολουθείς να θέλεις εμένα.

— Σε θέλω, της είπα. Σε ήθελα από πριν από τον γάμο μας.

— Τότε γιατί ετοίμασες το διαζύγιο χωρίς να μου δώσεις ούτε μία ευκαιρία να αποφασίσω;

Δεν απάντησα.

Γιατί η απάντηση ήταν ντροπιαστικά απλή: είχα φοβηθεί να ακούσω την αλήθεια από το δικό της στόμα. Προτιμούσα να αποφασίσω εγώ για τον πόνο μας, παρά να ρισκάρω να μάθω πως εκείνη δεν με ήθελε.

— Έχεις δίκιο, είπα τελικά. Αποφάσισα και για τους δυο μας, επειδή φοβόμουν να σε ρωτήσω τι ήθελες πραγματικά.

Η Αλίνα με κοίταξε για πολλή ώρα.

— Δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω απόψε.

— Δεν σου ζητώ να το κάνεις.

— Και δεν θέλω να μου υποσχεθείς ότι όλα θα αλλάξουν από αύριο.

— Δεν θα σου δώσω υποσχέσεις που δεν έχω ακόμη αποδείξει.

Για πρώτη φορά, είδα κάτι να μαλακώνει στο πρόσωπό της. Όχι συγχώρεση. Όχι ακόμη. Μόνο την αίσθηση πως, ίσως, είχα αρχίσει επιτέλους να την ακούω.

Ύστερα πήρε τον φάκελο με το επιχειρηματικό της σχέδιο και τον κράτησε κοντά στο στήθος της.

— Υπάρχει ένας τελευταίος λόγος που δεν μπορώ να σου πω απλώς «μείνε μαζί μου» και να συνεχίσουμε σαν να μη συνέβη τίποτα.

— Ποιος;

Η Αλίνα δίστασε.

— Πριν από δύο εβδομάδες, ο δικηγόρος σου επικοινώνησε με τον δικό μου. Δεν μου είπε ότι ετοίμαζες διαζύγιο. Μου έκανε μια ερώτηση που δεν κατάλαβα τότε.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά.

— Ποια ερώτηση;

— Με ρώτησε αν θα δεχόμουν να υπογράψω μια συμφωνία που θα μου επέτρεπε να αποχωρήσω από τον γάμο μας χωρίς να διεκδικήσω τίποτα από την περιουσία σου.

Έμεινα ακίνητος.

Δεν είχα ζητήσει ποτέ από τον δικηγόρο μου να επικοινωνήσει μαζί της πριν από την επίσημη συνάντηση. Είχα δώσει εντολή να προετοιμάσει τα έγγραφα και να προστατεύσει την οικονομική της ανεξαρτησία, όχι να την προσεγγίσει κρυφά.

— Δεν γνώριζα ότι σου είχε μιλήσει, είπα.

— Το πιστεύω. Αλλά αυτό δεν αλλάζει όσα ένιωσα όταν κατάλαβα ότι ο γάμος μου μπορεί να τελείωνε χωρίς καν να το μάθω από εσένα.

Πήρε μια ανάσα και συνέχισε:

— Και σήμερα το πρωί, πριν έρθω εδώ, ο δικηγόρος μου έλαβε ένα ακόμη έγγραφο. Δεν προερχόταν από το δικό σου γραφείο. Ήταν από κάποιον που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τι πραγματικά συμφωνήθηκε ανάμεσα στις οικογένειές μας πριν από τον γάμο.

Ένιωσα το δωμάτιο να μικραίνει γύρω μου.

— Τι εννοείς;

Η Αλίνα άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν δεύτερο φάκελο. Αυτή τη φορά, τα χέρια της έτρεμαν.

— Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Δεν ξέρω αν πρόκειται για απειλή ή για προσπάθεια να μας χωρίσουν. Αλλά μέσα υπάρχει ένα αντίγραφο της αρχικής συμφωνίας των οικογενειών μας, με μια παράγραφο που δεν είχα δει ποτέ.

Μου έδωσε το έγγραφο.

Διάβασα την πρώτη σελίδα. Αναγνώρισα τις υπογραφές, τις ημερομηνίες, τους οικονομικούς όρους.

Ύστερα έφτασα στην τελευταία παράγραφο.

Και τότε κατάλαβα ότι κάποιος είχε κρατήσει κρυφό από εμάς κάτι πολύ πιο σοβαρό από τα συναισθήματά μας.

Γιατί εκεί, κάτω από τις υπογραφές των δύο οικογενειών, υπήρχε ένας όρος που μπορούσε να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία του γάμου μας.

Και δίπλα του ήταν γραμμένο το όνομα του ανθρώπου που τον είχε ζητήσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

  

null