ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΗΞΕΡΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΘΗΣΑΥΡΟ… ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ!

Η Άνα έμεινε ακίνητη μπροστά στην πόρτα.

Ο άγνωστος άντρας που στεκόταν απέναντί της φορούσε ένα σκούρο παλτό και κρατούσε έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα. Ήταν περίπου εξήντα ετών, με γκρίζα μαλλιά και ένα βλέμμα που έκανε την Άνα να αισθανθεί ότι την εξέταζε προσεκτικά.

«Καλημέρα», είπε εκείνος. «Είστε η καινούργια ιδιοκτήτρια του σπιτιού;»

Η Άνα κράτησε το χέρι της πάνω στην πόρτα.

«Ναι. Τι θέλετε;»

Ο άντρας χαμογέλασε, αλλά το χαμόγελό του δεν έφτασε ποτέ στα μάτια του.

«Ονομάζομαι Εδουάρδο Βαλντέζ. Η οικογένειά μου είχε δεσμούς με αυτό το σπίτι για πολλές δεκαετίες».

Το αίμα της Άνα πάγωσε.

Βαλντέζ.

Το ίδιο επώνυμο που είχε διαβάσει στην υπογραφή του πίνακα.

Προσπάθησε να κρατήσει το πρόσωπό της ανέκφραστο.

«Δεν γνωρίζω τίποτα για τους προηγούμενους ιδιοκτήτες», απάντησε.

Ο Εδουάρδο έριξε μια ματιά πάνω από τον ώμο της, προς το εσωτερικό του σπιτιού.

«Δεν ήρθα για να σας ενοχλήσω. Έμαθα ότι το ακίνητο πουλήθηκε και ήθελα να δω σε τι κατάσταση βρίσκεται. Υπάρχουν ορισμένα οικογενειακά αντικείμενα που ίσως έχουν απομείνει εδώ».

Η Άνα αισθάνθηκε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

Το κιβώτιο βρισκόταν ακόμη κρυμμένο κάτω από μια παλιά κουβέρτα, στο διπλανό δωμάτιο.

«Δεν έχω βρει τίποτα ιδιαίτερο», είπε.

Ο άντρας την κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.

«Είστε βέβαιη;»

«Ναι».

Εκείνος έβγαλε από τον χαρτοφύλακά του μια παλιά φωτογραφία.

Στη φωτογραφία φαινόταν ένας άντρας με κοστούμι, μπροστά στο ίδιο σπίτι. Δίπλα του στεκόταν μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της. Στο βάθος διακρινόταν ο πίνακας που είχε βρει η Άνα.

«Αυτός ήταν ο προπάππους μου», εξήγησε ο Εδουάρδο. «Ο Εμίλιο Βαλντέζ. Έζησε εδώ στις αρχές του περασμένου αιώνα».

Η Άνα κοίταξε τη φωτογραφία.

«Γιατί εγκαταλείφθηκε το σπίτι;»

Ο άντρας δίστασε.

«Η οικογένειά μου αντιμετώπισε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Μετά τον θάνατο του προπάππου μου, αρκετά περιουσιακά στοιχεία χάθηκαν και η οικογένεια διασκορπίστηκε. Με τον καιρό, κανείς δεν ενδιαφερόταν πια για το ακίνητο».

«Και γιατί ήρθατε τώρα;»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Επειδή υπάρχουν πράγματα που δεν έπρεπε να χαθούν».

Η Άνα κατάλαβε ότι έπρεπε να είναι προσεκτική.

«Το σπίτι αγοράστηκε νόμιμα από εμένα. Αν πιστεύετε ότι έχετε κάποια αξίωση, μπορείτε να απευθυνθείτε στις αρμόδιες αρχές».

Ο Εδουάρδο έσφιξε τα χείλη του.

«Δεν χρειάζεται να το κάνουμε περίπλοκο. Αν βρείτε παλιά έγγραφα ή οικογενειακά αντικείμενα, θα μπορούσατε να με ενημερώσετε».

«Θα το σκεφτώ».

Ο άντρας έβαλε τη φωτογραφία στον χαρτοφύλακά του.

«Θα ξαναπεράσω».

Όταν απομακρύνθηκε, η Άνα έκλεισε την πόρτα και ακούμπησε την πλάτη της πάνω της.

Τα χέρια της έτρεμαν.

Δεν ήξερε ποιος ήταν πραγματικά ο Εδουάρδος ούτε γιατί είχε εμφανιστεί τόσο ξαφνικά. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι δεν μπορούσε να εμπιστευτεί έναν άγνωστο μόνο και μόνο επειδή είχε το ίδιο επώνυμο με τον άνθρωπο που είχε κρύψει τον θησαυρό.

Πήγε στο διπλανό δωμάτιο και ξεσκέπασε το κιβώτιο.

Το άνοιξε ξανά και πήρε στα χέρια της το γράμμα.

Αυτή τη φορά, το διάβασε από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το περιεχόμενο ήταν ακόμη πιο συγκλονιστικό απ' όσο είχε καταλάβει την προηγούμενη νύχτα.

Ο Εμίλιο Βαλντέζ είχε γράψει ότι, πολλά χρόνια νωρίτερα, είχε κρύψει τον θησαυρό για να τον προστατεύσει από ανθρώπους που προσπαθούσαν να του πάρουν την περιουσία. Ανάμεσα στα αντικείμενα υπήρχαν οικογενειακά κοσμήματα, χρυσά νομίσματα και έγγραφα που αποδείκνυαν την προέλευσή τους.

Όμως η τελευταία σελίδα ήταν εκείνη που έκανε την Άνα να χάσει τη δύναμη από τα πόδια της.

«Αν κάποτε αυτό το σπίτι περάσει στα χέρια ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε απόγνωση, μην αφήσετε τον πλούτο να γίνει η αιτία της καταστροφής του. Ο θησαυρός δεν προορίζεται για εκείνον που θα φωνάξει πιο δυνατά ότι του ανήκει. Προορίζεται να προστατεύσει μια ζωή που χρειάζεται μια δεύτερη ευκαιρία».

Η Άνα διάβασε τη φράση τρεις φορές.

Ήταν σαν ο άγνωστος συγγραφέας να γνώριζε ότι κάποτε μια γυναίκα θα έφτανε σε αυτό το σπίτι χωρίς χρήματα, χωρίς οικογένεια και χωρίς ελπίδα.

Αλλά γιατί;

Πώς θα μπορούσε κάποιος που είχε πεθάνει σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα να έχει προβλέψει τη δική της δυστυχία;

Έψαξε ξανά μέσα στο κιβώτιο.

Κάτω από ένα βελούδινο ύφασμα βρήκε έναν μικρό ασημένιο σταυρό και ένα πιστοποιητικό γέννησης, τόσο παλιό που το χαρτί είχε κιτρινίσει.

Το όνομα του παιδιού ήταν Ελένα Βαλντέζ.

Η ημερομηνία γέννησης ήταν το 1932.

Στο κάτω μέρος υπήρχε ένα χειρόγραφο σημείωμα:

«Η κόρη μου δεν πρέπει ποτέ να μάθει τι συνέβη εκείνη τη νύχτα».

Η Άνα ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα της.

Ποια ήταν η Ελένα;

Τι είχε συμβεί εκείνη τη νύχτα;

Και γιατί κάποιος είχε κρύψει το πιστοποιητικό γέννησής της μαζί με έναν θησαυρό;

Αποφάσισε να μην αγγίξει τίποτε άλλο μέχρι να μάθει περισσότερα. Φωτογράφισε τα έγγραφα, κατέγραψε όσα είχε βρει και άρχισε να αναζητά πληροφορίες για την οικογένεια Βαλντέζ.

Το απόγευμα πήγε στο μικρό δημαρχείο του κοντινού χωριού. Εκεί, μια ηλικιωμένη υπάλληλος την άκουσε προσεκτικά και της είπε ότι υπήρχαν παλιά αρχεία στην τοπική βιβλιοθήκη.

«Αν το όνομα που ψάχνετε είναι Εμίλιο Βαλντέζ», της είπε, «τότε πρέπει να μιλήσετε με τον κύριο Μιγκέλ. Είναι ο μόνος που έχει ασχοληθεί σοβαρά με την ιστορία εκείνης της οικογένειας».

Η Άνα βρήκε τον Μιγκέλ την επόμενη ημέρα.

Ήταν ένας συνταξιούχος δάσκαλος, σχεδόν ογδόντα ετών, που ζούσε σε ένα μικρό σπίτι γεμάτο βιβλία και παλιές φωτογραφίες.

Όταν άκουσε το όνομα του Εμίλιο, το πρόσωπό του άλλαξε.

«Πού βρήκατε αυτά τα έγγραφα;» ρώτησε.

Η Άνα του εξήγησε πώς είχε αγοράσει το σπίτι και τι είχε ανακαλύψει πίσω από τον πίνακα.

Ο ηλικιωμένος δάσκαλος πήρε τα αντίγραφα και τα εξέτασε προσεκτικά.

Ύστερα κάθισε αργά στην καρέκλα του.

«Θεέ μου…» ψιθύρισε. «Ύστερα από τόσα χρόνια».

«Ξέρετε τι συνέβη;»

Ο Μιγκέλ την κοίταξε σοβαρά.

«Ξέρω ένα μέρος της ιστορίας. Ο Εμίλιο είχε μια κόρη που εξαφανίστηκε από τα επίσημα αρχεία της οικογένειας. Κάποιοι έλεγαν ότι πέθανε όταν ήταν μικρή. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι την πήρε μακριά η μητέρα της».

«Και τι απέγινε;»

Ο ηλικιωμένος έμεινε σιωπηλός.

«Δεν γνωρίζω με βεβαιότητα. Αλλά υπάρχει κάτι που πρέπει να σας πω. Πριν από περίπου δύο μήνες, ένας άντρας ήρθε εδώ και με ρώτησε ακριβώς τα ίδια πράγματα».

Η Άνα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Ο Εδουάρδο Βαλντέζ;»

Ο Μιγκέλ έγνεψε.

«Ναι. Έψαχνε για τα παλιά έγγραφα και επέμενε ότι η οικογένειά του είχε χάσει κάτι πολύτιμο».

Η Άνα σηκώθηκε αργά.

Τώρα καταλάβαινε ότι η επίσκεψη του Εδουάρδο δεν ήταν τυχαία.

Εκείνος έψαχνε τον θησαυρό πριν ακόμη μάθει ότι το σπίτι είχε πουληθεί.

«Υπάρχει κάτι ακόμα», συνέχισε ο Μιγκέλ. «Ο Εμίλιο δεν είχε κρύψει μόνο χρήματα. Σύμφωνα με μια παλιά καταχώριση, είχε αφήσει πίσω του ένα έγγραφο που θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία της οικογένειας».

«Τι έγγραφο;»

Ο ηλικιωμένος την κοίταξε στα μάτια.

«Μια διαθήκη».

Η Άνα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

«Και πού βρίσκεται;»

Ο Μιγκέλ έδειξε τη φωτογραφία του πίνακα.

«Αν ο Εμίλιο ακολούθησε τη συνήθειά του, ίσως την έκρυψε μαζί με τον θησαυρό. Αλλά αν το έγγραφο υπάρχει ακόμη, τότε θα πρέπει να εξακριβωθεί η γνησιότητά του και το τι προβλέπει ο νόμος».

Η Άνα επέστρεψε στο σπίτι λίγο πριν νυχτώσει.

Έλεγξε ξανά το κιβώτιο, αυτή τη φορά εξετάζοντας προσεκτικά τον πάτο του. Παρατήρησε ότι μια λεπτή ξύλινη πλάκα ήταν ελαφρώς χαλαρή.

Την ανασήκωσε προσεκτικά.

Από κάτω υπήρχε ένας δεύτερος φάκελος.

Πάνω του ήταν γραμμένο το όνομά της.

«Για τη γυναίκα που θα βρει αυτό το σπίτι όταν δεν θα έχει πια κανέναν στον κόσμο».

Η Άνα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.

Δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς ήταν δυνατόν να υπάρχει το όνομά της εκεί. Ίσως ο φάκελος να είχε γραφτεί για οποιονδήποτε θα βρισκόταν κάποτε στην ίδια απελπιστική θέση.

Με τρεμάμενα χέρια, άνοιξε το γράμμα.

Η πρώτη πρόταση έλεγε:

«Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, τότε κάποιος από την οικογένειά μου πιθανότατα έχει επιστρέψει για να διεκδικήσει αυτό που πιστεύει ότι του ανήκει».

Η Άνα σταμάτησε.

Ο Εδουάρδος.

Το γράμμα συνέχιζε:

«Μην παραδώσεις τίποτα από όσα βρήκες σε κανέναν χωρίς να μάθεις πρώτα την αλήθεια. Η οικογένειά μου έκρυψε ένα μυστικό για να προστατεύσει ένα παιδί. Και αν ο άνθρωπος που βρίσκεται τώρα στην πόρτα σου είναι αυτός που υποψιάζομαι, τότε πρέπει να μάθεις ποια ήταν πραγματικά η Ελένα».

Ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος έξω.

Η Άνα σηκώθηκε τρομαγμένη.

Κάποιος χτυπούσε την εξώπορτα.

Όταν πλησίασε, άκουσε τη φωνή του Εδουάρδο.

«Άνα! Ξέρω ότι είσαι μέσα! Πρέπει να μιλήσουμε αμέσως!»

Έσφιξε το γράμμα στο στήθος της.

Δεν ήξερε αν ο άντρας αυτός ήταν κληρονόμος, απατεώνας ή κάποιος που προσπαθούσε να προστατεύσει ένα οικογενειακό μυστικό.

Αλλά ήξερε ότι δεν θα του παρέδιδε τίποτα χωρίς να μάθει την αλήθεια.

Άνοιξε την πόρτα μόνο όσο χρειαζόταν για να τον κοιτάξει.

Ο Εδουάρδο στεκόταν εκεί, χλωμός και αναστατωμένος.

«Βρήκες το δεύτερο γράμμα, έτσι δεν είναι;» τη ρώτησε.

Η Άνα δεν απάντησε.

Εκείνος χαμήλωσε τη φωνή του.

«Τότε πρέπει να ξέρεις κάτι πριν κάνεις οποιοδήποτε λάθος. Η Ελένα δεν ήταν απλώς η κόρη του Εμίλιο».

Έκανε μια παύση και κοίταξε την κοιλιά της.

«Ήταν η γυναίκα που έσωσε την οικογένειά μου από την καταστροφή. Και το μυστικό της διαθήκης μπορεί να σημαίνει ότι ο θησαυρός δεν ανήκει σε κανέναν από εμάς με τον τρόπο που νομίζουμε».

Η Άνα ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.

«Τότε σε ποιον ανήκει;» ψιθύρισε.

Ο Εδουάρδο άνοιξε τον χαρτοφύλακά του και έβγαλε ένα έγγραφο με μια σφραγίδα που έμοιαζε ίδια με εκείνη που είχε δει στο παλιό γράμμα.

«Αυτό», είπε, «είναι το αντίγραφο της διαθήκης που έψαχνα τόσα χρόνια».

Η Άνα κοίταξε το έγγραφο.

Και τότε πρόσεξε την τελευταία υπογραφή.

Δεν ήταν του Εμίλιο Βαλντέζ.

Ήταν ενός ανθρώπου που είχε πεθάνει πολύ πριν από εκείνον — ενός ανθρώπου που, σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία, δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε σχέση με αυτό το σπίτι.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3  ➡️