ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Η Άνα κοίταζε την υπογραφή στο έγγραφο χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη.

Το όνομα που έβλεπε μπροστά της δεν της έλεγε τίποτα. Κι όμως, η αντίδραση του Εδουάρδο ήταν αρκετή για να καταλάβει ότι είχε μόλις ανακαλύψει κάτι που εκείνος φοβόταν εδώ και πολύ καιρό.

«Ποιος υπέγραψε αυτό το έγγραφο;» ρώτησε τελικά.

Ο Εδουάρδο δεν απάντησε αμέσως.

Κοίταξε γύρω του, σαν να φοβόταν ότι κάποιος μπορούσε να τους ακούσει, και ύστερα έκανε ένα βήμα προς το εσωτερικό του σπιτιού.

«Μπορώ να μπω;»

Η Άνα δίστασε.

«Πρώτα θα μου πεις τι συμβαίνει».

Για πρώτη φορά, ο άντρας έμοιαζε να έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του.

«Η υπογραφή ανήκει στον Ραφαέλ Μοράλες. Ήταν συμβολαιογράφος πριν από περισσότερο από έναν αιώνα. Το πρόβλημα είναι ότι πέθανε το 1918, ενώ αυτό το έγγραφο φαίνεται να έχει συνταχθεί το 1932».

Η Άνα συνοφρυώθηκε.

«Δηλαδή κάποιος πλαστογράφησε τη διαθήκη;»

«Αυτό προσπαθώ να εξακριβώσω».

«Και γιατί με αφορά εμένα;»

Ο Εδουάρδο έμεινε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα.

«Επειδή, αν η διαθήκη είναι γνήσια, μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την εικόνα της κληρονομιάς. Αν είναι πλαστή, κάποιος χρησιμοποίησε το όνομα της οικογένειάς μου για να κρύψει κάτι πολύ μεγαλύτερο».

Η Άνα έσφιξε το γράμμα που κρατούσε.

«Και γιατί πιστεύεις ότι έχω εγώ την απάντηση;»

«Επειδή εσύ βρήκες τον θησαυρό. Κι επειδή ο Εμίλιο άφησε οδηγίες για όποιον θα τον ανακάλυπτε».

Η Άνα τον κοίταξε καχύποπτα.

«Ήρθες εδώ για να με βοηθήσεις ή για να πάρεις όσα βρήκα;»

Η ερώτηση τον αιφνιδίασε.

«Δεν θα σου πω ψέματα», απάντησε τελικά. «Για χρόνια πίστευα ότι ο θησαυρός ανήκε στην οικογένειά μου. Ο πατέρας μου πέρασε όλη του τη ζωή αναζητώντας τον. Πέθανε χωρίς να μάθει πού βρισκόταν».

«Άρα ήρθες για τα χρήματα».

Ο Εδουάρδο χαμήλωσε το βλέμμα.

«Στην αρχή, ναι».

Η ειλικρίνειά του έκανε την Άνα να νιώσει ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία.

«Και τώρα;»

«Τώρα φοβάμαι ότι αν δεν μάθουμε την αλήθεια, θα επαναλάβουμε το ίδιο λάθος που κατέστρεψε την οικογένειά μου».

Η Άνα δεν τον προσκάλεσε αμέσως να περάσει. Του ζήτησε να περιμένει έξω, μέχρι να αποφασίσει τι θα έκανε.

Έκλεισε την πόρτα και κάθισε στο πάτωμα, κρατώντας το δεύτερο γράμμα.

Η εγκυμοσύνη της είχε αρχίσει να την κουράζει περισσότερο. Το άγχος, η έλλειψη ύπνου και οι ατελείωτες ερωτήσεις την είχαν εξαντλήσει.

Χάιδεψε απαλά την κοιλιά της.

«Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, μικρό μου», ψιθύρισε. «Αλλά δεν θα αφήσω κανέναν να μας πάρει τη μοναδική μας ευκαιρία».

Έπρεπε να μάθει ποια ήταν η Ελένα.

Και έπρεπε να το μάθει πριν ο Εδουάρδο επιστρέψει με περισσότερες απαιτήσεις.

---

Το επόμενο πρωί, η Άνα πήγε ξανά στο σπίτι του ηλικιωμένου δασκάλου, του Μιγκέλ.

Του έδειξε το δεύτερο γράμμα και τη φωτογραφία της διαθήκης.

Μόλις ο Μιγκέλ διάβασε το όνομα του Ραφαέλ Μοράλες, σηκώθηκε από την καρέκλα του.

«Αυτό είναι αδύνατον».

«Αυτό μου είπε και ο Εδουάρδος».

Ο ηλικιωμένος πήγε σε ένα ντουλάπι και έβγαλε ένα παλιό βιβλίο με φθαρμένο εξώφυλλο.

«Ο Ραφαέλ Μοράλες ήταν γνωστός συμβολαιογράφος της περιοχής. Όμως δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που επικύρωνε έγγραφα. Υπήρχαν φήμες ότι βοηθούσε οικογένειες να προστατεύουν την περιουσία τους όταν κινδύνευαν να τη χάσουν».

Άνοιξε το βιβλίο σε μια συγκεκριμένη σελίδα.

«Κοίτα εδώ».

Η Άνα έσκυψε.

Ήταν μια παλιά καταχώριση που αναφερόταν στον θάνατο του Μοράλες το 1918. Δίπλα υπήρχε μια σημείωση γραμμένη με μολύβι:

«Το προσωπικό αρχείο του παραδόθηκε στην οικογένεια Βαλντέζ για φύλαξη».

Η Άνα ανασήκωσε το κεφάλι της.

«Άρα ο Εμίλιο μπορεί να είχε στα χέρια του παλαιότερα έγγραφα του Μοράλες».

«Ακριβώς. Και κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποίησε ένα από αυτά για να συντάξει μια νέα διαθήκη. Αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ούτε ότι είναι γνήσια ούτε ότι είναι πλαστή».

Ο Μιγκέλ γύρισε μερικές ακόμη σελίδες.

Τότε βρήκε κάτι που έκανε τα δάχτυλά του να σταματήσουν.

Μια μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Στη φωτογραφία φαινόταν η Ελένα, πολύ νεότερη, να στέκεται μπροστά σε ένα κτίριο. Δίπλα της ήταν ένας άντρας που κρατούσε ένα βρέφος.

Στο πίσω μέρος υπήρχε μια ημερομηνία: 14 Νοεμβρίου 1932.

Κάτω από την ημερομηνία, κάποιος είχε γράψει:

«Η μέρα που όλα άλλαξαν».

Η Άνα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.

«Ποιος είναι ο άντρας;»

Ο Μιγκέλ έφερε τη φωτογραφία πιο κοντά στα μάτια του.

«Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος. Αλλά ίσως είναι ο άνθρωπος που συνδέει την Ελένα με τον Μοράλες».

«Πώς μπορούμε να το μάθουμε;»

Ο ηλικιωμένος σκέφτηκε για λίγο.

«Υπάρχει ένα παλιό αρχείο σε μια εκκλησία, λίγο έξω από το χωριό. Εκεί καταγράφονταν οι βαπτίσεις και οι οικογενειακές πράξεις εκείνης της εποχής. Αν το αρχείο έχει διασωθεί, ίσως βρούμε το όνομα του παιδιού».

Η Άνα αποφάσισε να πάει αμέσως.

Δεν ήθελε να περιμένει ούτε μία ημέρα περισσότερο.

---

Η μικρή εκκλησία βρισκόταν στην άκρη ενός λόφου. Ο αέρας ήταν παγωμένος και ο δρόμος δύσβατος, αλλά η Άνα προχώρησε με προσοχή, στηρίζοντας το ένα χέρι της στην κοιλιά της.

Ο ηλικιωμένος ιερέας που τη δέχτηκε άκουσε την ιστορία της και της επέτρεψε να εξετάσει τα παλιά αρχεία.

Για ώρες, η Άνα ξεφύλλιζε κιτρινισμένες σελίδες.

Ονόματα.

Ημερομηνίες.

Γεννήσεις.

Θάνατοι.

Και ξαφνικά, βρήκε την καταχώριση που έψαχνε.

Η Ελένα Βαλντέζ είχε αποκτήσει ένα παιδί τον Νοέμβριο του 1932.

Όμως το όνομα του πατέρα δεν αναφερόταν.

Στη θέση του υπήρχε μια φράση:

«Η ταυτότητα του πατέρα παραμένει σφραγισμένη κατόπιν αιτήματος της οικογένειας».

Η Άνα ένιωσε την αναπνοή της να κόβεται.

«Μπορείτε να μου πείτε γιατί υπάρχει αυτή η σημείωση;» ρώτησε τον ιερέα.

Εκείνος εξέτασε προσεκτικά την καταχώριση.

«Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ίσως να υπάρχει ένας ξεχωριστός φάκελος στα παλαιότερα αρχεία».

Έφυγε για λίγα λεπτά και επέστρεψε κρατώντας ένα μικρό μεταλλικό κουτί.

Μέσα υπήρχαν παλιά έγγραφα, δεμένα με κορδέλες.

Ο ιερέας βρήκε έναν φάκελο με το ίδιο επώνυμο.

Βαλντέζ.

Η Άνα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά στα αυτιά της.

Ο φάκελος περιείχε μια επιστολή της Ελένας προς τον Εμίλιο.

Το πρώτο μέρος ήταν δυσανάγνωστο, όμως οι τελευταίες γραμμές παρέμεναν καθαρές:

«Πατέρα, αν ποτέ αναγκαστώ να φύγω, μην επιτρέψεις να πάρουν το παιδί μου. Δεν γνωρίζει ακόμη ποιος είναι ο πραγματικός του πατέρας. Και αν αποκαλυφθεί η αλήθεια, θα κινδυνεύσουν όλοι όσοι αγαπώ».

Η Άνα κάλυψε το στόμα της με το χέρι.

Το παιδί της Ελένας δεν είχε απλώς κρυφτεί από την οικογένεια.

Κάποιος είχε φροντίσει να εξαφανίσει τα ίχνη της καταγωγής του.

Αλλά γιατί;

---

Όταν επέστρεψε στο σπίτι, είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει.

Βρήκε τον Εδουάρδο να την περιμένει έξω από την πόρτα.

Αυτή τη φορά δεν κρατούσε τον χαρτοφύλακά του.

Κρατούσε ένα παλιό ξύλινο κουτί.

«Πού ήσουν;» τη ρώτησε.

«Δεν νομίζω ότι σε αφορά».

«Ίσως να με αφορά περισσότερο απ' όσο φαντάζεσαι».

Η Άνα προσπάθησε να περάσει δίπλα του, αλλά εκείνος της έδειξε το κουτί.

«Αυτό βρέθηκε στο σπίτι της γιαγιάς μου μετά τον θάνατό της. Μέσα υπήρχαν γράμματα που κανείς δεν τόλμησε να διαβάσει».

«Γιατί μου τα φέρνεις;»

Ο Εδουάρδο άνοιξε το κουτί.

Στην κορυφή υπήρχε μια φωτογραφία της Ελένας, με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά της.

Στο πίσω μέρος ήταν γραμμένη μια πρόταση:

«Για τον γιο μου, όταν θα είναι αρκετά μεγάλος για να μάθει ποιος πραγματικά είναι».

Η Άνα τον κοίταξε με απορία.

«Η Ελένα είχε γιο;»

Ο Εδουάρδο έγνεψε αργά.

«Αυτό πιστεύαμε. Αλλά κανείς στην οικογένειά μου δεν ήξερε τι απέγινε».

Έβγαλε από το κουτί ένα ακόμη γράμμα.

«Το βρήκα πριν από λίγες ημέρες. Δεν το είχα διαβάσει μέχρι σήμερα».

Η Άνα παρατήρησε ότι τα χέρια του έτρεμαν.

«Διάβασέ το», του είπε.

Εκείνος άνοιξε τον φάκελο.

Τα μάτια του κινήθηκαν πάνω στις γραμμές. Στην αρχή έμεινε ανέκφραστος. Έπειτα χλώμιασε τόσο πολύ, που η Άνα φοβήθηκε ότι θα λιποθυμούσε.

«Τι γράφει;» τον ρώτησε.

Ο Εδουάρδο σήκωσε το βλέμμα του.

«Η Ελένα δεν εξαφανίστηκε επειδή ήθελε να εγκαταλείψει την οικογένειά της. Την ανάγκασαν να φύγει για να προστατεύσει το παιδί της».

«Από ποιον;»

Εκείνος κοίταξε ξανά το γράμμα.

«Από τον ίδιο της τον πατέρα».

Η Άνα έκανε ένα βήμα πίσω.

«Τον Εμίλιο; Μα γιατί;»

Ο Εδουάρδο έδειξε την τελευταία παράγραφο.

«Επειδή η Ελένα είχε παντρευτεί κρυφά έναν άντρα που ο Εμίλιο θεωρούσε εχθρό της οικογένειας. Και το παιδί τους ήταν ο μοναδικός νόμιμος κληρονόμος μιας περιουσίας που ο Εμίλιο προσπαθούσε να προστατεύσει».

Η Άνα ένιωσε τον κόσμο να γυρίζει γύρω της.

Αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε ο θησαυρός ίσως να μην είχε κρυφτεί απλώς για να προστατευτεί από κλέφτες.

Ίσως να ήταν μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης οικογενειακής διαμάχης.

Και η διαθήκη να είχε γραφτεί για να διορθώσει μια αδικία.

«Πρέπει να βρούμε ποιος ήταν ο σύζυγος της Ελένας», είπε η Άνα.

Ο Εδουάρδο έγνεψε.

«Το όνομά του υπάρχει στο τελευταίο γράμμα. Αλλά δεν είναι αυτό που περίμενα».

Της έδωσε τον φάκελο.

Η Άνα διάβασε το όνομα.

Και τότε πάγωσε.

Ήταν το ίδιο επώνυμο που αναγραφόταν στο συμβόλαιο αγοράς του σπιτιού της — στο έγγραφο που είχε υπογράψει χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία στις παλιές καταχωρίσεις.

Η οικογένεια του ανθρώπου που είχε παντρευτεί κρυφά η Ελένα ήταν συνδεδεμένη με την ίδια την αγορά του σπιτιού.

Η Άνα κοίταξε τον Εδουάρδο.

«Ποιος ήξερε ότι θα αγόραζα αυτό το σπίτι;»

Εκείνος δεν απάντησε.

Γιατί εκείνη τη στιγμή, έξω από το παράθυρο, εμφανίστηκε ένας δεύτερος άντρας.

Στεκόταν ακίνητος μέσα στο σκοτάδι και τους παρακολουθούσε.

Όταν η Άνα τον είδε, εκείνος πλησίασε την πόρτα και χτύπησε τρεις φορές.

Ο Εδουάρδο έχασε κάθε χρώμα από το πρόσωπό του.

«Όχι…» ψιθύρισε. «Δεν μπορεί να είναι αυτός».

«Ποιος είναι;» ρώτησε η Άνα.

Ο Εδουάρδο γύρισε προς το μέρος της και είπε με φωνή που μόλις ακουγόταν:

«Ο άνθρωπος που αναζητά τον θησαυρό περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Και αν μάθει τι γράφει εκείνο το γράμμα, δεν θα σταματήσει μέχρι να πάρει αυτό που θέλει».

Η πόρτα άρχισε να τρίζει.

Κάποιος είχε βάλει το χέρι στο πόμολο.

Και τότε ακούστηκε μια βαθιά αντρική φωνή:

«Άνα, ξέρω ότι είσαι μέσα. Ήρθε η ώρα να μάθεις γιατί αυτό το σπίτι πουλήθηκε τόσο φτηνά».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4  ➡️