ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΟΣ… ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΠΑΓΩΣΕΙ!

Ο Φρανκ Ντελγκάντο δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου εκείνο το βράδυ.

Για είκοσι χρόνια είχε αφιερώσει τη ζωή του στο εστιατόριο που έφερε το όνομα της μητέρας του. Η Ρόζι ήταν εκείνη που του είχε μάθει ότι ένα καλό γεύμα μπορούσε να κάνει έναν άνθρωπο να ξεχάσει, έστω και για λίγο, τις δυσκολίες του. Γι’ αυτό και είχε δημιουργήσει ένα μέρος όπου όλοι έπρεπε να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι.

Όμως, την προηγούμενη ημέρα, τον είχαν πετάξει έξω από το ίδιο του το εστιατόριο σαν να ήταν σκουπίδι.

Και το χειρότερο δεν ήταν η προσβολή.

Ήταν η μικρή μαύρη συσκευή που είχε δει κρυμμένη κάτω από τον πάγκο της υποδοχής.

Ο Φρανκ καθόταν στο γραφείο του σπιτιού του, κοιτάζοντας τις παλιές φωτογραφίες της μητέρας του. Σε μία από αυτές, η Ρόζι στεκόταν μπροστά στην είσοδο του εστιατορίου, με μια ποδιά δεμένη στη μέση και το πιο ζεστό χαμόγελο που είχε δει ποτέ.

«Αν ήσουν εδώ, μαμά, τι θα μου έλεγες;» ψιθύρισε.

Φυσικά, δεν πήρε απάντηση.

Αλλά ήξερε τι θα του έλεγε.

«Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από τα ρούχα του. Και μην αφήνεις ποτέ κανέναν να πεινάσει, όταν μπορείς να τον βοηθήσεις.»

Ο Φρανκ έκλεισε τα μάτια του.

Την επόμενη ημέρα θα επέστρεφε.

Αυτή τη φορά, όμως, δεν θα πήγαινε απλώς για να φάει.

Θα πήγαινε για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβαινε μέσα στο εστιατόριό του.

---

Το επόμενο πρωί, τηλεφώνησε στον Λουίς, τον παλιότερο μάγειρα του εστιατορίου.

«Θέλω να μάθω αν έχουμε καταγεγραμμένα παράπονα από πελάτες», του είπε.

Ο Λουίς έμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα.

«Φρανκ, δεν είναι μόνο τα παράπονα. Τον τελευταίο καιρό συμβαίνει κάτι περίεργο.»

«Τι εννοείς;»

«Πελάτες που έρχονται εδώ χρόνια σταμάτησαν ξαφνικά να εμφανίζονται. Μερικοί τηλεφώνησαν και είπαν ότι χρεώθηκαν περισσότερα χρήματα από όσα έγραφε ο λογαριασμός τους. Άλλοι παραπονέθηκαν για περίεργες συναλλαγές στις κάρτες τους.»

Ο Φρανκ σηκώθηκε αμέσως από την καρέκλα του.

«Και γιατί δεν με ενημέρωσες νωρίτερα;»

«Προσπάθησα. Ο Κάιλ είπε ότι ήταν λάθη των τραπεζών και ότι δεν έπρεπε να δημιουργούμε προβλήματα χωρίς αποδείξεις. Όταν επέμεινα, μου είπε να ασχολούμαι με την κουζίνα μου.»

Ο Φρανκ έσφιξε το τηλέφωνο στο χέρι του.

«Έχεις δει εσύ ο ίδιος κάτι ύποπτο;»

«Όχι αρκετά καθαρά για να το αποδείξω. Αλλά έχω δει τη Μάντισον να κρατάει εκείνη τη μικρή συσκευή. Και κάθε φορά που κάποιος παραπονιέται για την κάρτα του, ο Κάιλ εμφανίζεται αμέσως.»

Η υποψία του Φρανκ είχε μόλις μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο σοβαρό.

«Μην πεις σε κανέναν ότι μιλήσαμε», του ζήτησε. «Θέλω να δω τι συμβαίνει χωρίς να καταλάβουν ότι τους παρακολουθώ.»

«Πρόσεχε, Φρανκ. Ο Κάιλ δεν είναι ο άνθρωπος που γνώρισες όταν τον προσέλαβες.»

Ο Φρανκ έκλεισε το τηλέφωνο και έμεινε για λίγο ακίνητος.

Είχε προσλάβει τον Κάιλ επειδή παρουσιαζόταν ως έμπειρος επαγγελματίας που μπορούσε να οργανώσει το προσωπικό και να αυξήσει τα έσοδα. Στην αρχή, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Οι πωλήσεις ανέβηκαν και ο Κάιλ ζητούσε συνεχώς περισσότερες αρμοδιότητες.

Τώρα, όμως, ο Φρανκ άρχιζε να αναρωτιέται αν είχε εμπιστευτεί τον λάθος άνθρωπο.

---

Λίγο πριν από το μεσημέρι, ο Φρανκ επέστρεψε στο εστιατόριο.

Δεν φορούσε πια τα ίδια ρούχα με την προηγούμενη ημέρα. Είχε βάλει ένα παλιό μπουφάν, ένα ξεθωριασμένο καπέλο και γυαλιά με χοντρό σκελετό. Κρατούσε επίσης μια φθαρμένη τσάντα, ώστε να μοιάζει με κάποιον που μόλις είχε τελειώσει μια δύσκολη ημέρα στη δουλειά.

Πριν μπει, στάθηκε απέναντι από την τζαμαρία.

Το εστιατόριο ήταν γεμάτο κόσμο.

Η Μάντισον στεκόταν στην υποδοχή, χαμογελώντας σε ένα καλοντυμένο ζευγάρι. Ο Κάιλ περπατούσε ανάμεσα στα τραπέζια, δίνοντας εντολές στο προσωπικό. Κανείς τους δεν έμοιαζε να θυμάται τον άντρα που είχαν ταπεινώσει την προηγούμενη ημέρα.

Ο Φρανκ μπήκε αργά.

«Καλημέρα», είπε ευγενικά στη Μάντισον.

Εκείνη τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.

«Πάλι εσύ;»

«Θα ήθελα απλώς να καθίσω κάπου και να φάω κάτι.»

Η Μάντισον έσκυψε ελαφρά προς το μέρος του και χαμήλωσε τη φωνή της.

«Σου είπα και χθες ότι δεν εξυπηρετούμε ανθρώπους σαν εσένα εδώ.»

«Υπάρχει κάποιος κανόνας που απαγορεύει την είσοδο σε ανθρώπους με παλιά ρούχα;» τη ρώτησε ήρεμα.

Η γυναίκα κοίταξε γύρω της, σαν να φοβόταν ότι κάποιος θα άκουγε τη συζήτηση.

«Μη με αναγκάζεις να καλέσω τον διευθυντή.»

«Δεν χρειάζεται. Θα ήθελα μόνο να μιλήσω μαζί του.»

Αυτή ήταν η στιγμή που ο Κάιλ εμφανίστηκε πίσω της.

Μόλις τον είδε, συνοφρυώθηκε.

«Εσύ πάλι;» είπε. «Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ;»

Ο Φρανκ δεν απάντησε αμέσως. Αντίθετα, κοίταξε προς το βάθος της αίθουσας.

Η νεαρή σερβιτόρα, η Άμπερ, τον είχε αναγνωρίσει. Για μια στιγμή, τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά του. Έπειτα κοίταξε τον Κάιλ και κατέβασε το βλέμμα.

Ο Φρανκ κατάλαβε ότι φοβόταν.

«Θα ήθελα να παραγγείλω μια σούπα», είπε.

Ο Κάιλ γέλασε ειρωνικά.

«Δεν είμαστε συσσίτιο. Αν δεν έχεις χρήματα, φύγε.»

«Έχω χρήματα για ένα απλό γεύμα.»

«Τότε πήγαινε κάπου που μπορείς να το πληρώσεις.»

Ο Φρανκ έκανε ένα βήμα προς την έξοδο, σαν να είχε αποφασίσει να φύγει. Όμως, πριν απομακρυνθεί, άκουσε τον Κάιλ να ψιθυρίζει στη Μάντισον:

«Φρόντισε να περάσεις όλες τις κάρτες πριν από το κλείσιμο. Δεν θέλω άλλη καθυστέρηση σήμερα.»

Η Μάντισον έγνεψε νευρικά.

Ο Φρανκ σταμάτησε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.

Όλες τις κάρτες. Πριν από το κλείσιμο.

Δεν ακουγόταν σαν μια συνηθισμένη οδηγία για το προσωπικό.

---

Ο Φρανκ βγήκε από το εστιατόριο και περπάτησε μέχρι το αυτοκίνητό του, το οποίο είχε αφήσει αρκετά μακριά από την είσοδο. Δεν ήθελε να κινήσει υποψίες.

Μόλις κάθισε, τηλεφώνησε στον υπεύθυνο του συστήματος ασφαλείας.

«Χρειάζομαι πρόσβαση στις κάμερες του εστιατορίου για τις τελευταίες τριάντα ημέρες», είπε. «Και θέλω να ελέγξεις αν έχουν γίνει αλλαγές στις ρυθμίσεις ή αν έχει διαγραφεί κάποιο υλικό.»

«Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;» ρώτησε ο τεχνικός.

«Δεν ξέρω ακόμη. Αλλά θέλω να μάθω την αλήθεια.»

Λίγες ώρες αργότερα, ο Φρανκ βρισκόταν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του, παρακολουθώντας το υλικό από τις κάμερες.

Στην αρχή, όλα έμοιαζαν φυσιολογικά.

Πελάτες έμπαιναν, παρήγγελναν, έτρωγαν και πλήρωναν. Οι σερβιτόροι μετέφεραν πιάτα και η Μάντισον υποδεχόταν τους επισκέπτες.

Ώσπου εμφανίστηκε στην οθόνη ένας ηλικιωμένος άντρας.

Ήταν ο ίδιος πελάτης που είχε δει την προηγούμενη ημέρα ο Φρανκ.

Ο άντρας έδωσε την κάρτα του στη Μάντισον. Εκείνη κοίταξε γρήγορα προς τον Κάιλ και, όταν βεβαιώθηκε ότι κανείς δεν την παρακολουθούσε, έσκυψε πίσω από τον πάγκο.

Το χέρι της κινήθηκε προς τη μικρή μαύρη συσκευή.

Ο Φρανκ πλησίασε την οθόνη.

Η εικόνα δεν ήταν αρκετά καθαρή για να αποκαλύψει όλες τις λεπτομέρειες, αλλά έδειχνε κάτι ξεκάθαρο: πριν περάσει την κάρτα στο κανονικό τερματικό πληρωμών, η Μάντισον την είχε χρησιμοποιήσει σε μια δεύτερη συσκευή που δεν ανήκε στον εξοπλισμό του εστιατορίου.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο Κάιλ πλησίασε τον πάγκο και της είπε κάτι που δεν μπορούσε να ακουστεί από την κάμερα.

Η Μάντισον έβαλε τη συσκευή στην τσέπη της.

Και τότε συνέβη κάτι που έκανε τον Φρανκ να σταματήσει την αναπαραγωγή.

Ο Κάιλ κοίταξε κατευθείαν προς την κάμερα.

Όχι τυχαία.

Όχι για μια στιγμή.

Έμοιαζε σαν να ήξερε ακριβώς πού βρισκόταν.

Στη συνέχεια, έβγαλε το κινητό του, πληκτρολόγησε κάτι και έφυγε από την αίθουσα.

Ο Φρανκ γύρισε πίσω το βίντεο και παρακολούθησε ξανά τη σκηνή.

Ήταν βέβαιος ότι ο Κάιλ είχε αντιληφθεί πως υπήρχε κίνδυνος να αποκαλυφθεί.

Αλλά το ερώτημα ήταν άλλο.

Πώς μπορούσε να είναι τόσο σίγουρος ότι κανείς δεν θα τον σταματούσε;

---

Ο Φρανκ αποφάσισε να εξετάσει τις συναλλαγές του εστιατορίου.

Ζήτησε από τον λογιστή να του ετοιμάσει αναλυτικές καταστάσεις για τους τελευταίους τρεις μήνες. Δεν του εξήγησε ακόμη όλες τις υποψίες του, αλλά επέμεινε ότι χρειαζόταν κάθε διαθέσιμο στοιχείο.

Το ίδιο βράδυ, οι αριθμοί άρχισαν να αποκαλύπτουν μια ανησυχητική εικόνα.

Υπήρχαν ασυνήθιστες αποκλίσεις ανάμεσα στις αποδείξεις και στις καταχωρισμένες πληρωμές. Μερικές συναλλαγές εμφανίζονταν δύο φορές στα αρχεία, ενώ ορισμένες επιστροφές χρημάτων δεν είχαν την απαραίτητη τεκμηρίωση.

Τίποτα από αυτά δεν αποδείκνυε από μόνο του ότι είχε διαπραχθεί απάτη. Όμως, σε συνδυασμό με τη συσκευή που είχε δει και το υλικό από τις κάμερες, ήταν αρκετό για να τον κάνει να ανησυχήσει σοβαρά.

Τότε χτύπησε το τηλέφωνό του.

Ήταν η Άμπερ.

Ο Φρανκ ξαφνιάστηκε.

«Κύριε Φρανκ;» ακούστηκε η τρεμάμενη φωνή της.

Εκείνος πάγωσε.

«Πώς ξέρεις ποιος είμαι;»

Η κοπέλα σώπασε για λίγο.

«Δεν σας αναγνώρισα από την εμφάνισή σας. Σας αναγνώρισα από τη φωνή σας και από τον τρόπο που κοιτάζατε τον χώρο. Είμαι εδώ σχεδόν δύο χρόνια. Έχω δει τις φωτογραφίες σας στο γραφείο.»

Ο Φρανκ δεν μίλησε.

«Ξέρω ότι δεν έπρεπε να σας καλέσω», συνέχισε εκείνη. «Αλλά πρέπει να μάθετε κάτι πριν να είναι πολύ αργά.»

«Τι συμβαίνει, Άμπερ;»

Η κοπέλα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ο Κάιλ ξέρει ότι κάποιος ψάχνει τις συναλλαγές. Σήμερα τον άκουσα να λέει στη Μάντισον ότι πρέπει να εξαφανίσουν οτιδήποτε μπορεί να τους συνδέσει με τις περίεργες χρεώσεις.»

Ο Φρανκ σηκώθηκε από την καρέκλα του.

«Είσαι σίγουρη;»

«Ναι. Και υπάρχει κάτι ακόμη. Δεν το κάνουν μόνο με τις κάρτες. Ο Κάιλ κρατάει έναν ξεχωριστό φάκελο στο γραφείο του. Κάθε φορά που κάποιος πελάτης παραπονιέται, σημειώνει το όνομά του και μετά από λίγες ημέρες ο φάκελος εξαφανίζεται.»

«Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα;»

«Γιατί φοβάμαι ότι θα χάσω τη δουλειά μου. Χρειάζομαι τα χρήματα, κύριε Φρανκ. Δεν έχω κάποιον άλλον να με βοηθήσει.»

Ο Φρανκ ένιωσε ντροπή.

Είχε περάσει τόσο καιρό μακριά από την καθημερινή λειτουργία του εστιατορίου, πιστεύοντας ότι όλα βρίσκονταν σε καλά χέρια, ώστε δεν είχε αντιληφθεί τον φόβο που είχε απλωθεί ανάμεσα στους εργαζομένους του.

«Άκουσέ με προσεκτικά», της είπε. «Δεν θέλω να κάνεις τίποτα επικίνδυνο. Μην αγγίξεις κανένα έγγραφο και μην προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις τον Κάιλ. Θα φροντίσω να γίνει σωστά.»

«Κύριε Φρανκ… υπάρχει κι άλλο.»

Η φωνή της έγινε σχεδόν ψίθυρος.

«Πριν από λίγες ημέρες, ο Κάιλ έμαθε ότι κάποιος από τα κεντρικά γραφεία ήθελε να ελέγξει τα οικονομικά. Από τότε είναι έξαλλος. Και σήμερα το πρωί τον άκουσα να λέει ότι, αν εμφανιστεί ξανά εκείνος ο άντρας με τα παλιά ρούχα, πρέπει να τον απομακρύνουν αμέσως.»

Ο Φρανκ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

«Είπε γιατί;»

«Όχι. Αλλά μετά πρόσθεσε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.»

«Τι;»

Η Άμπερ δίστασε.

«Είπε: “Αν αυτός ο άνθρωπος μιλήσει με τον ιδιοκτήτη, τελειώσαμε όλοι”.»

Ο Φρανκ έμεινε ακίνητος.

Δεν είχε αποκαλύψει την ταυτότητά του σε κανέναν.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.

Τότε, στην άλλη άκρη της γραμμής, ακούστηκε ένας θόρυβος.

Η Άμπερ σταμάτησε απότομα να μιλά.

«Άμπερ;» είπε ο Φρανκ. «Τι έγινε;»

Ακούστηκε μια πόρτα να ανοίγει.

Και αμέσως μετά, η φωνή του Κάιλ.

«Με ποιον μιλάς;»

Η Άμπερ δεν απάντησε.

Ο Φρανκ άκουσε το τηλέφωνο να πέφτει και τη γραμμή να κλείνει.

Την κάλεσε ξανά.

Καμία απάντηση.

Προσπάθησε δεύτερη φορά.

Τίποτα.

Και τότε έφτασε στο κινητό του ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

«Σταμάτα να ψάχνεις, Φρανκ. Δεν ξέρεις με ποιους έχεις μπλέξει.»

Ο Φρανκ διάβασε το μήνυμα δύο φορές.

Δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία ότι κάποιος ήξερε τι έκανε.

Αλλά υπήρχε ένα ερώτημα που τον τρόμαζε περισσότερο από όλα.

Ποιος είχε αποκαλύψει στον Κάιλ ότι ο άγνωστος άντρας που προσπαθούσε να διώξει από το εστιατόριο ήταν ο ίδιος ο ιδιοκτήτης;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️