ΜΕΡΟΣ 3 — Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΔΙΔΕ… ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΪΛ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΣΑ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ!

Ο Φρανκ Ντελγκάντο κοίταζε το μήνυμα στην οθόνη του κινητού του.

«Σταμάτα να ψάχνεις, Φρανκ. Δεν ξέρεις με ποιους έχεις μπλέξει.»

Κάποιος ήξερε το όνομά του. Κάποιος γνώριζε ότι ερευνούσε τις συναλλαγές του εστιατορίου. Και κάποιος είχε αποφασίσει να τον απειλήσει.

Όμως ο Φρανκ δεν ήταν διατεθειμένος να υποχωρήσει.

Για είκοσι χρόνια είχε δουλέψει ασταμάτητα για να χτίσει το εστιατόριο της μητέρας του. Είχε πλύνει πιάτα, κουβαλήσει κιβώτια, καθαρίσει πατώματα και μαγειρέψει μέχρι τα χέρια του να γεμίσουν πληγές. Δεν είχε κληρονομήσει μια έτοιμη περιουσία. Είχε δημιουργήσει τα πάντα με τον ιδρώτα του.

Και τώρα κάποιος χρησιμοποιούσε το όνομα της Ρόζι για να εκμεταλλεύεται ανθρώπους που τον εμπιστεύονταν.

Αυτό δεν μπορούσε να το επιτρέψει.

Πρώτα, προσπάθησε να επικοινωνήσει ξανά με την Άμπερ. Το τηλέφωνό της παρέμενε κλειστό. Της έστειλε ένα σύντομο μήνυμα, ζητώντας της μόνο να τον ενημερώσει ότι ήταν ασφαλής.

Ύστερα κάλεσε τον Λουίς.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Υπάρχει κάποιος που έχει πρόσβαση στο γραφείο μου εκτός από εμένα και τον Κάιλ;»

Ο Λουίς δεν απάντησε αμέσως.

«Η Μάντισον έχει κλειδί. Ο Κάιλ της το έδωσε πριν από μερικούς μήνες, λέγοντας ότι έπρεπε να βοηθάει με τις κρατήσεις και τα έγγραφα.»

Ο Φρανκ έκλεισε τα μάτια του.

«Και ποιος διαχειρίζεται τις κάμερες;»

«Ο Κάιλ. Είπε ότι ήταν πιο εύκολο να έχει τον έλεγχο εκείνος.»

Ξαφνικά, πολλά πράγματα άρχισαν να βγάζουν νόημα.

Ο Κάιλ δεν ήταν απλώς ένας διευθυντής που είχε χάσει τον έλεγχο του προσωπικού. Είχε αποκτήσει πρόσβαση σε οικονομικά στοιχεία, συστήματα ασφαλείας και έγγραφα που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τις πράξεις του.

Και αν είχε καταλάβει ότι ο Φρανκ τον παρακολουθούσε, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να εξαφανίσει τις αποδείξεις.

«Λουίς, άκουσέ με», είπε ο Φρανκ. «Μην προσπαθήσεις να τον αντιμετωπίσεις. Μην πεις σε κανέναν ότι μιλήσαμε. Και αν δεις κάτι ύποπτο, ενημέρωσέ με αμέσως.»

«Και η Άμπερ;»

«Θα τη βρω. Δεν πρόκειται να την αφήσω μόνη της.»

---

Το επόμενο πρωί, ο Φρανκ πήγε στο εστιατόριο πριν ανοίξει για το κοινό.

Αυτή τη φορά δεν φορούσε το παλιό του μπουφάν. Είχε βάλει ένα απλό σκούρο κοστούμι και κρατούσε έναν φάκελο με τα οικονομικά στοιχεία που είχε συγκεντρώσει.

Μόλις μπήκε, είδε τον Λουίς στην κουζίνα.

Ο παλιός μάγειρας σκούπιζε τον πάγκο, αλλά τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά.

«Τι συνέβη;» τον ρώτησε ο Φρανκ.

Ο Λουίς κοίταξε προς την πόρτα του γραφείου.

«Ο Κάιλ ήρθε εδώ πολύ νωρίς. Έμεινε μέσα σχεδόν μία ώρα. Όταν βγήκε, κρατούσε έναν μαύρο φάκελο. Δεν τον είχα ξαναδεί.»

«Πού πήγε;»

«Τον έβαλε στην τσάντα του και έφυγε. Αλλά πριν φύγει, μου είπε ότι σήμερα θα γίνουν κάποιες αλλαγές στο προσωπικό.»

Ο Φρανκ συνοφρυώθηκε.

«Τι είδους αλλαγές;»

Ο Λουίς χαμήλωσε τη φωνή.

«Δεν ξέρω. Αλλά είπε ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν είναι πλέον κατάλληλοι για το εστιατόριο.»

Ο Φρανκ κατάλαβε αμέσως τι εννοούσε.

Η Άμπερ.

Ίσως και ο ίδιος ο Λουίς.

Ο Κάιλ προσπαθούσε να απομακρύνει όσους μπορούσαν να μιλήσουν.

Ο Φρανκ κατευθύνθηκε προς το γραφείο του. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη, αλλά ο ίδιος είχε ακόμη το δικό του κλειδί. Μόλις μπήκε, παρατήρησε ότι τα συρτάρια ήταν ανοιχτά και ορισμένα έγγραφα είχαν μετακινηθεί.

Πάνω στο γραφείο υπήρχε ένας φάκελος με αντίγραφα τιμολογίων.

Τον άνοιξε.

Μερικές σελίδες αφορούσαν συνηθισμένες προμήθειες. Άλλες, όμως, περιείχαν καταχωρίσεις που δεν αναγνώριζε. Υπήρχαν πληρωμές προς μια εταιρεία με την οποία το εστιατόριο δεν είχε συνεργαστεί ποτέ, καθώς και έξοδα που δεν αντιστοιχούσαν σε καμία πραγματική παραγγελία.

Ο Φρανκ φωτογράφισε τα έγγραφα και τα άφησε στη θέση τους.

Δεν ήθελε να καταστρέψει κανένα πιθανό αποδεικτικό στοιχείο.

Έπειτα άνοιξε το συρτάρι όπου φύλαγε τα παλιά συμβόλαια του προσωπικού.

Έλειπε ένας φάκελος.

Ο φάκελος με το αρχικό συμβόλαιο του Κάιλ.

Ο Φρανκ ένιωσε ένα κρύο ρίγος να διαπερνά την πλάτη του.

Γιατί να αφαιρέσει κάποιος το δικό του συμβόλαιο, αν δεν προσπαθούσε να κρύψει κάτι;

---

Λίγο αργότερα, ο Κάιλ επέστρεψε στο εστιατόριο.

Μόλις είδε τον Φρανκ, σταμάτησε στην είσοδο του γραφείου.

«Καλημέρα, κύριε Ντελγκάντο», είπε, προσπαθώντας να χαμογελάσει. «Δεν περίμενα να σας δω τόσο νωρίς.»

«Ήθελα να ελέγξω ορισμένα πράγματα.»

«Βεβαίως. Είναι καλό να ενδιαφέρεστε για την επιχείρησή σας.»

Η λέξη «επιχείρηση» ακούστηκε παράξενα στα αυτιά του Φρανκ.

«Πες μου, Κάιλ. Πώς εξηγείς τις ασυνήθιστες συναλλαγές που βρήκα στους λογαριασμούς;»

Το χαμόγελο του διευθυντή εξαφανίστηκε για μια στιγμή.

Ύστερα επανήλθε.

«Λογιστικά λάθη. Συμβαίνουν παντού. Θα μιλήσω με τον λογιστή και θα διορθωθούν.»

«Και η δεύτερη συσκευή πληρωμών που χρησιμοποιεί η Μάντισον;»

Ο Κάιλ έμεινε ακίνητος.

Μόνο για ένα δευτερόλεπτο.

Αλλά ο Φρανκ το πρόσεξε.

«Δεν ξέρω για ποια συσκευή μιλάτε», απάντησε ο διευθυντής.

«Τότε δεν θα έχεις πρόβλημα να μου εξηγήσεις γιατί μια κάρτα περνάει από δύο διαφορετικά μηχανήματα πριν ολοκληρωθεί η πληρωμή.»

Ο Κάιλ σταύρωσε τα χέρια του.

«Με όλο τον σεβασμό, κύριε Ντελγκάντο, δεν γνωρίζετε τις καθημερινές δυσκολίες της λειτουργίας ενός εστιατορίου. Εγώ βρίσκομαι εδώ κάθε μέρα. Εγώ αντιμετωπίζω τους πελάτες, το προσωπικό και τις τράπεζες.»

«Αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να μου κρύβεις πληροφορίες.»

«Δεν σας κρύβω τίποτα.»

Ο Φρανκ τον κοίταξε στα μάτια.

«Τότε γιατί απείλησες την Άμπερ;»

Αυτή τη φορά, ο Κάιλ δεν κατάφερε να κρύψει την αντίδρασή του.

«Η Άμπερ είναι μια νεαρή υπάλληλος που δεν ξέρει πώς λειτουργεί ο κόσμος. Αν σας είπε ιστορίες, δεν πρέπει να τις πάρετε στα σοβαρά.»

«Δεν σε ρώτησα τι πιστεύεις για εκείνη. Σε ρώτησα γιατί την απείλησες.»

Ο Κάιλ πλησίασε το γραφείο.

«Νομίζω ότι πρέπει να προσέχετε πολύ τις κατηγορίες σας.»

Ο Φρανκ σηκώθηκε.

«Και νομίζω ότι πρέπει να προσέχεις πολύ περισσότερο τις πράξεις σου.»

Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα ο Κάιλ χαμογέλασε με έναν τρόπο που έκανε τον Φρανκ να ανατριχιάσει.

«Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα με τους ιδιοκτήτες που απουσιάζουν για πολύ καιρό;» είπε. «Ξεχνούν ποιος κρατάει πραγματικά την επιχείρηση ζωντανή.»

Ο Φρανκ δεν απάντησε.

Ο Κάιλ συνέχισε:

«Αν θέλετε να κάνετε αλλαγές, μπορείτε να τις κάνετε. Αλλά μην περιμένετε να μείνω εδώ και να δεχτώ προσβολές.»

«Κανείς δεν σε προσβάλλει. Σου ζητώ εξηγήσεις.»

Ο διευθυντής πήρε την τσάντα του.

«Θα σας στείλω μια αναφορά για όλα αυτά.»

Και βγήκε από το γραφείο.

Ο Φρανκ περίμενε μέχρι να απομακρυνθούν τα βήματά του.

Τότε άκουσε κάτι που δεν περίμενε.

Μια πόρτα έκλεισε απότομα στο πίσω μέρος του εστιατορίου.

---

Το απόγευμα, ο Λουίς τηλεφώνησε στον Φρανκ και του ζήτησε να συναντηθούν έξω από το εστιατόριο.

Όταν ο Φρανκ έφτασε, ο μάγειρας τον περίμενε στο πεζοδρόμιο, κρατώντας έναν μικρό φάκελο.

«Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό», είπε ο Λουίς. «Αλλά φοβάμαι ότι, αν δεν σας το δείξω τώρα, μπορεί να εξαφανιστεί.»

Άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν εκτυπωμένα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ανάμεσα στον Κάιλ και σε κάποιον που χρησιμοποιούσε τα αρχικά «R. M.».

Τα μηνύματα αναφέρονταν σε «δεύτερες χρεώσεις», «πελάτες που δεν θα υποψιαστούν τίποτα» και «διαγραφή των παλιών αρχείων πριν από τον έλεγχο».

Ο Φρανκ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

«Πού τα βρήκες;»

«Ο Κάιλ τα είχε αφήσει εκτυπωμένα δίπλα στον εκτυπωτή. Δεν πήρα τα πρωτότυπα από τον υπολογιστή του. Έβγαλα μόνο αντίγραφα από τις σελίδες που ήταν ήδη εκεί.»

Ο Φρανκ εξέτασε τα χαρτιά προσεκτικά.

Ένα μήνυμα, όμως, του τράβηξε αμέσως την προσοχή.

Αναφερόταν σε μια συνάντηση που είχε γίνει δύο εβδομάδες νωρίτερα, σε ένα ξενοδοχείο έξω από την πόλη.

Και στο τέλος υπήρχε μια φράση που τον έκανε να χάσει το χρώμα του.

«Μόλις υπογραφεί η τελική συμφωνία, το εστιατόριο θα περάσει στα χέρια μας. Ο ιδιοκτήτης δεν θα έχει ιδέα μέχρι να είναι πολύ αργά.»

Ο Φρανκ διάβασε ξανά τη φράση.

Δεν επρόκειτο απλώς για πιθανή απάτη με κάρτες.

Κάποιος μπορεί να προσπαθούσε να πάρει ολόκληρη την επιχείρησή του.

«Ποιος είναι ο R. M.;» ρώτησε.

Ο Λουίς κούνησε το κεφάλι.

«Δεν ξέρω. Αλλά έχω ακούσει τον Κάιλ να μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον που αποκαλούσε κύριο Μίλερ.»

Ο Φρανκ κοίταξε ξανά την υπογραφή.

Τα αρχικά ταίριαζαν.

Τότε το κινητό του δονήθηκε.

Ήταν ένα μήνυμα από την Άμπερ.

«Κύριε Φρανκ, είμαι ασφαλής. Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα. Βρήκα κάτι που πρέπει να δείτε. Ο Κάιλ δεν είναι ο μόνος που συμμετέχει σε αυτό. Το άτομο που βρίσκεται πίσω από όλα είναι κάποιος που γνωρίζετε πολύ καλά.»

Ο Φρανκ πληκτρολόγησε αμέσως:

«Ποιος;»

Η απάντηση ήρθε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.

«Δεν μπορώ να το γράψω εδώ. Θα σας στείλω τη διεύθυνση και θα συναντηθούμε αύριο. Ελάτε μόνος σας.»

Πριν προλάβει να απαντήσει, έφτασε δεύτερο μήνυμα.

«Και, σας παρακαλώ, μην εμπιστευτείτε κανέναν από το προσωπικό μέχρι να σας εξηγήσω τι ανακάλυψα.»

Ο Φρανκ σήκωσε αργά το βλέμμα του προς τον Λουίς.

Για πρώτη φορά, ακόμη και ο παλιός του φίλος φαινόταν να μην ξέρει τι να πει.

Ο Φρανκ είχε ξεκινήσει αυτή την έρευνα πιστεύοντας ότι θα ανακάλυπτε έναν διεφθαρμένο διευθυντή και μια υπάλληλο που έκλεβε στοιχεία καρτών.

Τώρα, όμως, είχε μπροστά του ενδείξεις ότι κάποιος σχεδίαζε να του πάρει το εστιατόριο, να εξαφανίσει τα οικονομικά αρχεία και να τον αφήσει χωρίς καμία δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Και το πιο τρομακτικό ήταν ότι ο άνθρωπος πίσω από το σχέδιο ίσως βρισκόταν πολύ πιο κοντά του απ’ όσο μπορούσε να φανταστεί.

Εκείνο το βράδυ, ο Φρανκ επέστρεψε στο σπίτι του και άνοιξε το παλιό χρηματοκιβώτιο όπου φύλαγε τα έγγραφα της επιχείρησης.

Ήθελε να ελέγξει τα συμβόλαια ιδιοκτησίας.

Το πρώτο έγγραφο βρισκόταν στη θέση του.

Το δεύτερο επίσης.

Αλλά το τρίτο είχε εξαφανιστεί.

Ήταν το έγγραφο που καθόριζε ποιος θα αποκτούσε τον έλεγχο της επιχείρησης σε περίπτωση μεταβίβασης των μετοχών.

Κάποιος είχε μπει στο σπίτι του ή είχε αποκτήσει πρόσβαση στο χρηματοκιβώτιο.

Ο Φρανκ έκανε ένα βήμα πίσω.

Και τότε άκουσε έναν ήχο από τον διάδρομο.

Κάποιος βρισκόταν μέσα στο σπίτι.

«Ποιος είναι εκεί;» φώναξε.

Δεν πήρε απάντηση.

Προχώρησε αργά προς την πόρτα του διαδρόμου και την άνοιξε.

Κανείς.

Μόνο ένα λευκός φάκελος ακουμπισμένος στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά στην είσοδο του γραφείου του.

Πάνω του ήταν γραμμένο το όνομά του.

Ο Φρανκ τον άνοιξε με τρεμάμενα χέρια.

Μέσα υπήρχε μία φωτογραφία.

Ήταν ο ίδιος, ντυμένος σαν άστεγος, έξω από το εστιατόριο.

Κάποιος τον παρακολουθούσε από την πρώτη κιόλας ημέρα.

Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας υπήρχαν μόνο επτά λέξεις:

«Αύριο θα μάθεις ποιος πραγματικά σου πήρε τα πάντα.»

Ο Φρανκ κοίταξε τη φωτογραφία και κατάλαβε ότι η επόμενη ημέρα θα άλλαζε τη ζωή του για πάντα.

Γιατί το μυστικό δεν αφορούσε πλέον μόνο το εστιατόριο.

Αφορούσε την οικογένειά του, την εμπιστοσύνη του και έναν άνθρωπο που είχε αφήσει να μπει στη ζωή του χωρίς ποτέ να φανταστεί τι ήταν ικανός να κάνει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️