ΜΕΡΟΣ 2 — «ΜΕΤΕΦΕΡΕ ΚΡΥΦΑ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΙΑ — ΟΜΩΣ ΜΟΛΙΣ ΕΦΤΑΣΑΝ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΟΤΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΖΕ»
Το αγρόκτημα βρισκόταν κοντά στην Τλέλσα, περίπου τριάντα χιλιόμετρα από τη Μαχντία.
Ήταν μια μεγάλη αγροτική ιδιοκτησία με κτίσματα, αποθηκευτικούς χώρους και εγκαταστάσεις επεξεργασίας ελαιολάδου.
Για τον Χάλεντ ήταν ένας γνώριμος τόπος.
Για τις οικογένειες που έφταναν εκεί μέσα στη νύχτα, όμως, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ήταν η τελευταία τους ελπίδα.
Οι άνθρωποι κατέβηκαν κουρασμένοι.
Μερικοί κρατούσαν μικρούς σάκους.
Άλλοι δεν είχαν σχεδόν τίποτα.
Τα παιδιά κοιτούσαν γύρω τους απορημένα.
Μια μικρή φωνή ακούστηκε μέσα στο σκοτάδι.
«Μαμά, εδώ θα μείνουμε;»
«Για λίγο, αγάπη μου».
«Πόσο λίγο;»
Η μητέρα δεν ήξερε.
Κανείς δεν ήξερε.
Ο Χάλεντ συγκέντρωσε τους ενήλικες.
«Πρέπει να σας εξηγήσω κάτι», είπε.
Όλοι στράφηκαν προς το μέρος του.
«Το αγρόκτημα λειτουργεί κανονικά. Υπάρχουν εργάτες, μετακινήσεις και επισκέπτες. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τα πάντα χωρίς να προκαλέσουμε υποψίες».
Ένας άνδρας τον διέκοψε.
«Δηλαδή μπορεί να έρθουν Γερμανοί;»
«Ναι».
Η λέξη έπεσε βαριά ανάμεσά τους.
«Τότε δεν είμαστε ασφαλείς».
Ο Χάλεντ τον κοίταξε στα μάτια.
«Δεν υπάρχει απόλυτα ασφαλές μέρος αυτή τη στιγμή. Αλλά εδώ μπορούμε να προσπαθήσουμε να σας προστατεύσουμε».
Η απάντηση δεν ήταν παρηγορητική.
Ήταν όμως ειλικρινής.
Το πρώτο πρωινό
Όταν ανέτειλε ο ήλιος, οι οικογένειες άρχισαν να καταλαβαίνουν πώς θα ήταν η νέα τους ζωή.
Δεν θα μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα.
Δεν θα μπορούσαν να επισκέπτονται φίλους.
Δεν θα μπορούσαν να βγαίνουν στην πόλη για να αγοράσουν όσα χρειάζονταν.
Κάθε ανάγκη τους θα έπρεπε να οργανώνεται προσεκτικά.
Οι χώροι του αγροκτήματος είχαν μετατραπεί σε προσωρινό καταφύγιο.
Αλλά δεν είχαν σχεδιαστεί για να στεγάσουν τόσους ανθρώπους.
Υπήρχε περιορισμένος χώρος.
Οι συνθήκες δεν ήταν άνετες.
Και η παρουσία παιδιών έκανε την κατάσταση ακόμη δυσκολότερη.
Η μικρή Άνι Μπουκρίς παρατηρούσε τους μεγάλους.
Ήταν περίπου έντεκα ετών.
Αρκετά μεγάλη για να καταλαβαίνει ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε.
Αλλά πολύ μικρή για να κατανοεί πλήρως το μέγεθος του κινδύνου.
Ένα πρωί πλησίασε τη μητέρα της.
«Γιατί δεν μπορούμε να πάμε σπίτι;»
«Γιατί εδώ είμαστε πιο προστατευμένοι».
«Από ποιον;»
Η γυναίκα δίστασε.
«Από ανθρώπους που θέλουν να μας κάνουν κακό».
Η Άνι χαμήλωσε τα μάτια.
«Και ο κύριος Χάλεντ;»
«Τι εννοείς;»
«Γιατί δεν φοβάται;»
Η μητέρα την αγκάλιασε.
«Ίσως φοβάται κι εκείνος. Απλώς δεν μας αφήνει να το δούμε».
Ένα μυστικό που έπρεπε να προστατευτεί
Οι μέρες άρχισαν να περνούν.
Ο Χάλεντ φρόντιζε να υπάρχει τροφή.
Οι εργάτες του αγροκτήματος έπρεπε να συνεργάζονται και να τηρούν διακριτικότητα.
Κάθε επιπλέον προμήθεια μπορούσε να προκαλέσει ερωτήσεις.
Κάθε ασυνήθιστη κίνηση μπορούσε να τραβήξει την προσοχή.
Στη δραματοποιημένη αυτή αφήγηση, ένας εργάτης τον πλησίασε ένα απόγευμα.
«Κύριε Χάλεντ, οι προμήθειες τελειώνουν πιο γρήγορα από πριν».
«Το γνωρίζω».
«Αν συνεχίσουμε έτσι, κάποιοι θα αναρωτηθούν γιατί χρειαζόμαστε τόσο φαγητό».
Ο Χάλεντ έμεινε σιωπηλός για λίγο.
«Θα το οργανώσουμε διαφορετικά».
«Και αν κάποιος ρωτήσει;»
«Θα απαντήσω εγώ».
Ο εργάτης τον κοίταξε ανήσυχος.
«Αναλαμβάνετε μεγάλη ευθύνη».
Ο Χάλεντ γύρισε προς τα κτίρια όπου βρίσκονταν οι οικογένειες.
«Εκεί μέσα υπάρχουν παιδιά», απάντησε.
Δεν χρειαζόταν να πει περισσότερα.
Οι νύχτες ήταν οι χειρότερες
Την ημέρα, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να απασχολούνται.
Οι μητέρες φρόντιζαν τα παιδιά.
Οι μεγαλύτεροι συζητούσαν χαμηλόφωνα.
Κάποιοι προσπαθούσαν να κρατήσουν μια αίσθηση κανονικότητας.
Τη νύχτα, όμως, όλα άλλαζαν.
Ο παραμικρός θόρυβος ακουγόταν δυνατότερος.
Ένα ζώο που κινούνταν έξω από την αποθήκη μπορούσε να προκαλέσει πανικό.
Ένα όχημα στον δρόμο έκανε τους ανθρώπους να παγώνουν.
Κάθε χτύπημα στην πόρτα έμοιαζε απειλητικό.
Η Άνι άρχισε να δυσκολεύεται να κοιμηθεί.
«Μαμά, αν έρθουν στρατιώτες, τι θα κάνουμε;»
«Θα μείνουμε μαζί».
«Και αν μας βρουν;»
Η μητέρα της δεν απάντησε αμέσως.
Έσφιξε μόνο το χέρι της.
«Θα προσπαθήσουμε να είμαστε γενναίες».
Η Άνι κοίταξε το σκοτεινό ταβάνι.
«Δεν θέλω να είμαι γενναία. Θέλω να πάω σπίτι».
Η μητέρα γύρισε το πρόσωπό της για να μη δει το παιδί τα δάκρυά της.
Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία
Μια μέρα, οι άνθρωποι του αγροκτήματος ενημερώθηκαν ότι Γερμανοί στρατιώτες κινούνταν στην περιοχή.
Ο Χάλεντ προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία του.
Οι οικογένειες ειδοποιήθηκαν να προσέχουν.
Τα παιδιά έμειναν κοντά στους γονείς τους.
Οι πόρτες έκλεισαν.
Και όλοι περίμεναν.
Ο ήχος ενός οχήματος ακούστηκε από μακριά.
Έπειτα πλησίασε.
Και τελικά σταμάτησε.
Η Άνι κοίταξε τη μητέρα της.
«Ήρθαν για εμάς;»
Η γυναίκα έβαλε το δάχτυλο στα χείλη.
Έξω ακούστηκαν βήματα.
Και μια αντρική φωνή μίλησε στα γερμανικά.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment